เสียคนที่รักที่สุดในชีวิตไป

ตามหัวเรื่องเลยครับ เขาเป็นพ่อบุญธรรมที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก เขาไปคนดูแลเราทุกและเข้าใจเรามากที่สุด แต่ตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว เราเลยพยายาม ยอมรับมา 1 ปีแล้วครับแต่ไม่ดีขึ้นเลย มันเหมือนพังไปหมด ตั้งแต่เรื่องครอบครัว ไปจนถึงเรื่องการเรียน และไม่สามารถพูดกับครอบครัวตัวเองได้เรื่อง เพราะรู้สึกเหมือนคนนอกตลอดเวลา จะไปปรึกษาหมอก็ไม่กล้า กลัวเพื่อนล้อว่าเป็นบ้า  ตอนนี้เป็นหนักขนาดไม่อยากเจอหน้าผู้คน ถ้าออกไปหน้านอกจะรู้สึกไม่ปลอดภัย  อยากเก็บตัวอยู่ในห้อง เป็นหนักจนมหาลัยส่งจดหมายกลับบ้าน เครียดมากเลยไม่รู้จะปรึกษาใคร