เราคบกับแฟนมาเดือนหน้าก็ครบสองปีแล้วค่ะ แต่วันครบรอบที่ผ่านมานี้มันมีเรื่องที่หยิบมาทะเลาะกันจนต้องเลิกรากันที่จริงเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งแต่ก็กลับมาคบกันตลอดถ้าให้นับนี่ก็ครั้งที่8แล้วค่ะ ไม่รู้ว่ามากไปหรือเปล่าสำหรับเวลาที่ใกล้จะ2ปี ครอบครัวเราไม่ค่อยชอบเขาเลยค่ะแม่กับยายของเราชอบหาเรื่องมาพูดกับเราว่าเขาไม่เหมาะแบบนั้นแบบนี้ แฟนเราเป็นทอมค่ะนั่นเป็นเหตุผลนึงที่ยายไม่ชอบยายเคยพูดประมานว่าเราวิปริตเราเสียใจมากๆเลยแต่ถึงยายจะไม่ตั้งใจจะว่าแต่เรารู้สึกได้ถึงคำพูดที่ยายพูดออกมา เราคบกับแฟนคนนี้มาไม่เคยพากันเหลวไหลไม่เคยเที่ยวกลางคืนไม่พากันไปเสียหาย เค้าเจอพ่อแม่เรา เราเจอพ่อแม่เขา ตอนแรกๆแม่เราก็ดูเหมือนจะชอบนะคะ แต่หลังๆมาทั้งแม่ทั้งยายพูดไม่รักษาน้ำใจเราเลย พอแฟนเราเข้ามหาลัยเขาย้ายไปอยู่หอใน แล้วก็แวะมาบ่อยๆเพราะต่างคนต่างคิดถึง แต่แม่เราก็ยังมาถามกับเราว่าเขาจะมาทำไมอีก ความรู้สึกเราแบบอะไรวะ เราเลยตอบแม่ไปว่าถ้าแฟนใหม่แม่มาแล้วเราบอกว่าเราไม่ชอบแฟนแม่คนนี้อ่ะแม่จะให้มาทำไมอีก (แม่เรากำลังคบหาผู้ชายคนใหม่อยู่ค่ะ เอาจริงๆเราไม่ชอบหรอกเพราะเขาดูเด็กกว่าแม่หลายปี แถมผู้ชายคนนั้นก็ยังไม่กล้าไปบอกแม่เขาอีกว่าคบกับแม่เราเพราะกลัวแม่จะไม่ให้สมบัติ เนื่องจากแม่เรามีลูกแล้ว) แม่ได้ยินแบบั้นก็เงียบไปเลยค่ะ เราไม่คุยกับแม่อยู่3วัน จนแม่เข้ามาคุยกับเราเราก็ไม่อยากคุยด้วยเลยเรารู้สึกไม่ดีที่เราพูดกับใครไม่ได้ ถ้าเราไปพูดกับแฟนเราเขาคงเสียงใจมากกว่าที่เราเสียใจอีก แล้วหลายๆครั้งที่เขามาเขาก็จะเผลอไปได้ยินเวลาแม่คุยกับแฟนใหม่ของแม่ว่าไม่ชอบแฟนเราแบบนั้นแบบนี้แต่เขาก็ไม่เคยบอกเราเลย แต่เราดูออกเพราะทุกครั้งจะเงียบไปไม่คุยกับเราแล้วก็เสียใจอยู่แบบนั้น เราอยากจะพูดว่าเราเองก็อึดอัดจนอกแทบจะแตกออกมาแต่ถ้าเราบอกเขา เขาคงเจ็บมากกว่าอีก ตลอดระยะเวลาที่คบกันแม่แม่กับยายของเรามองแต่จุดด้อยของเขา มองแต่ข้อเสีย เวลาที่เขาช่วยเหลือเราหรือทำอะไรดีๆให้แม่กับยายเราก็ไม่เคยสนใจ แค่มองแล้วก็อคติกับเขาเหมือนเดิม เราได้แต่ปลอบและบอกเขาว่าเรารักเขามากๆเลยนะ คือเรารู้สึกแบบนั้นจริงๆเราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมามากพอที่จะตัดกันไม่ขาดสักที พอมาทะเลาะกันครั้งนี้เราไม่รู้เลยว่าเขาไปได้ยินอะไรมาอีกแต่ครั้งนี้มันคงสุดจะทนจริงๆ ด้วยความที่เราไม่รู้อะไรเราก็ได้แตเงียบเพราะไม่รู้ว่าเรื่องมันเกิดจากอะไร จนเขาพูดว่า "เราเลือกแต่จะเข้าข้างครอบครัวตัวเอง" คำนี้ทำให้เรานิ่งไปเราพูดไม่ออก มันเหมือนคำถามที่จะให้เราเลือกก็ไม่เชิง จะเป็นแค่คำพูดเฉยๆก็ไม่ใช่ ครอบครัวเราไม่เคยยอมรับได้เพราะพี่น้องญาติๆอะไรของเราเขาไม่เคยเป็นแบบเรา ไม่เคยมีแฟนเป็นผู้หญิง แต่เราไม่ต้องการเหมือนใครเราต้องการคนที่ใช่และเข้าใจเรา หลายครั้งที่เราพยายามจะพูดกับแม่ เราอยากขอให้เรื่องนี้เราตัดสินใจเอง แม่กับยายก็ไม่เคยเห็นด้วยแล้วก็ยกเอาเรื่องของคนอื่นที่ตัวเองเคยเห็นเคยเจอมาพูดว่ามีแฟนเป็นทอมเป็นแบบนั้นแบบนี้นะ ทั้งที่ตอนที่เราลำบากเรามีแต่เขาที่ช่วย น้อยมากที่แม่จะช่วยหรือยายจะช่วย เราควรทำไงดีคะ เราอึดอัดเราไม่สบายใจเอามากๆเลย เราไม่รู้จะปรึกษาใครเพื่อนเราก็มีน้อยแถมอายุน้อยกว่าเราคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเลย มีใครเคยเจอปัญหาแบบเราไหมคะ เราคิดมากแบบมากๆจนข้าวกินไม่ได้นอนก็ไม่ค่อยจะหลับ เราเครียดทุกเวลาตลอดเวลา เราควรทำยังไงดี เราไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงตอนนี้ ไม่อยากให้จบแบบนี้ เราไม่ได้มีเขาเพื่อที่จะมาเจอเรื่องแบบนี้ ช่วยเราคิดหน่อยนะคะ