คบแฟนตั้งแต่สมัยมัธยมจนปัจจุบันจบมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนอยู่มหาวิทยาลัยเรียนคนละที่กัน เจอกันประมาณเดือนละสามครั้ง
เรารู้สึกว่าแฟนไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ทั้งความซื่อสัตย์ นิสัย พฤติกรรม
แฟนให้ความช่วยเหลือเราเสมอเมื่อเราลำบาก และเมื่อเขาลำบากเราก็ให้ความช่วยเหลือเช่นกัน เป็นความสัมพันธ์พึ่งพาอาศัยที่ดี
พอเริ่มทำงานเรารู้สึกว่าเราค่อยๆเปลี่ยนไป ยังรักเขาเหมือนเดิม แต่เราเริ่มรู้สึกไม่อยากสื่อสารกับใครให้มาก
เพราะยิ่งโตขึ้นเวลายิ่งน้อย รู้สึกแบบนี้ทั้งกับเพื่อนๆก็ด้วย ทำให้ติดต่อแฟนกับเพื่อนน้อยลง
อยากให้เวลาครอบครัวกับพ่อแม่มากขึ้น อยากเปลี่ยนการพิมพ์แชทนานๆให้มันเหลือแค่คุยโทรศัพท์ซักวันละชั่วโมง
ในขณะที่แฟนเหมือนเดิมมากๆคือนั่งรอเราแชทคุยกันตั้งแต่สามทุ่มจนถึงตีสองเหมือนสมัยม.ปลาย หลายครั้งเราก็ไม่ได้ตอบเพราะไม่ว่าง
หลายครั้งก็ไม่ได้ตอบเพราะว่าไม่อยากเล่นมือถือ แล้วค่อยมาตอบตอนเช้าๆ(เขาไม่ใช่คนเดียวที่เราดองแชท แชทเพื่อนๆเราก็ดอง)
เขาไม่ค่อยชอบให้โทรไปหาเพราะเขินไม่อยากให้คนในครอบครัวรู้เหมือนสมัยมัธยม
และหลายๆครั้งที่ออกมาเที่ยวด้วยกันก็โกหกที่บ้านว่าออกมาทำงานกับเพื่อน เหมือนสมัยมัธยมอีกนั่นแหละ
เราเห็นว่าในเขามีพฤติกรรมแบบเด็กๆที่เราอยากให้มันเปลี่ยนแต่เขาไม่อยากเปลี่ยน
มันดูไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่มันเริ่มสะสมมาเป็นปีๆจนทำให้เราหงุดหงิดใจ
นอกเหนือจากเรื่องนี้เขาก็เป็นคนดีที่ซื่อสัตย์และพึ่งพาได้เสมอ มีแต่เราเองที่เปลี่ยนไปและดูเย็นชาขึ้น
ทำให้พอรู้สึกหงุดหงิดแล้วจะยิ่งรู้สึกว่าตัวเรามันแย่เองไปอีก
ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง มาตั้งกระทู้นี้ก็เหมือนอยากบ่นเฉยๆมากกว่าหาคำตอบ แต่ว่าก็คาดหวังเหมือนกันว่าจะมีคนที่เคยเป็นแบบเรา และมีทางออกบ้าง
Summaryสำหรับคนขี้เกียจอ่าน:
คบแฟนมานานจนทำงาน แฟนทำตัวเหมือนสมัยมัธยม เช่น ชอบแชทยาว ไม่กล้าเปิดเผยคนที่บ้านว่าไปเที่ยวกับแฟน
แต่เราอยากให้เขาโทรคุยจะได้ประหยัดเวลา(ทำงานแล้วเวลาน้อย) แล้วก็ไม่ต้องไปโกหกคนในบ้านเวลาออกมาเจอกันเหมือนตอนเด็กๆ
เขาไม่เปลี่ยนเราเลยหงุดหงิด แต่ก็คิดว่าตัวเราเองเรื่องมากไปรึเปล่า หรือเรากำลังเห็นแก่ตัวอยู่?
นิสัยแฟนนอกเหนือจากที่ว่ามา มองโลกแง่ดีเสมอ พึ่งพาได้ ซื่อสัตย์ ถ้าไม่นับเรื่องที่ว่ามาก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่พอตัว
คบกับแฟนมากว่า 5 ปี แล้ว รู้สึกว่าโตขึ้นแล้วไม่เข้ากันเหมือนเดิม
เรารู้สึกว่าแฟนไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ทั้งความซื่อสัตย์ นิสัย พฤติกรรม
แฟนให้ความช่วยเหลือเราเสมอเมื่อเราลำบาก และเมื่อเขาลำบากเราก็ให้ความช่วยเหลือเช่นกัน เป็นความสัมพันธ์พึ่งพาอาศัยที่ดี
พอเริ่มทำงานเรารู้สึกว่าเราค่อยๆเปลี่ยนไป ยังรักเขาเหมือนเดิม แต่เราเริ่มรู้สึกไม่อยากสื่อสารกับใครให้มาก
เพราะยิ่งโตขึ้นเวลายิ่งน้อย รู้สึกแบบนี้ทั้งกับเพื่อนๆก็ด้วย ทำให้ติดต่อแฟนกับเพื่อนน้อยลง
อยากให้เวลาครอบครัวกับพ่อแม่มากขึ้น อยากเปลี่ยนการพิมพ์แชทนานๆให้มันเหลือแค่คุยโทรศัพท์ซักวันละชั่วโมง
ในขณะที่แฟนเหมือนเดิมมากๆคือนั่งรอเราแชทคุยกันตั้งแต่สามทุ่มจนถึงตีสองเหมือนสมัยม.ปลาย หลายครั้งเราก็ไม่ได้ตอบเพราะไม่ว่าง
หลายครั้งก็ไม่ได้ตอบเพราะว่าไม่อยากเล่นมือถือ แล้วค่อยมาตอบตอนเช้าๆ(เขาไม่ใช่คนเดียวที่เราดองแชท แชทเพื่อนๆเราก็ดอง)
เขาไม่ค่อยชอบให้โทรไปหาเพราะเขินไม่อยากให้คนในครอบครัวรู้เหมือนสมัยมัธยม
และหลายๆครั้งที่ออกมาเที่ยวด้วยกันก็โกหกที่บ้านว่าออกมาทำงานกับเพื่อน เหมือนสมัยมัธยมอีกนั่นแหละ
เราเห็นว่าในเขามีพฤติกรรมแบบเด็กๆที่เราอยากให้มันเปลี่ยนแต่เขาไม่อยากเปลี่ยน
มันดูไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่มันเริ่มสะสมมาเป็นปีๆจนทำให้เราหงุดหงิดใจ
นอกเหนือจากเรื่องนี้เขาก็เป็นคนดีที่ซื่อสัตย์และพึ่งพาได้เสมอ มีแต่เราเองที่เปลี่ยนไปและดูเย็นชาขึ้น
ทำให้พอรู้สึกหงุดหงิดแล้วจะยิ่งรู้สึกว่าตัวเรามันแย่เองไปอีก
ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง มาตั้งกระทู้นี้ก็เหมือนอยากบ่นเฉยๆมากกว่าหาคำตอบ แต่ว่าก็คาดหวังเหมือนกันว่าจะมีคนที่เคยเป็นแบบเรา และมีทางออกบ้าง
Summaryสำหรับคนขี้เกียจอ่าน:
คบแฟนมานานจนทำงาน แฟนทำตัวเหมือนสมัยมัธยม เช่น ชอบแชทยาว ไม่กล้าเปิดเผยคนที่บ้านว่าไปเที่ยวกับแฟน
แต่เราอยากให้เขาโทรคุยจะได้ประหยัดเวลา(ทำงานแล้วเวลาน้อย) แล้วก็ไม่ต้องไปโกหกคนในบ้านเวลาออกมาเจอกันเหมือนตอนเด็กๆ
เขาไม่เปลี่ยนเราเลยหงุดหงิด แต่ก็คิดว่าตัวเราเองเรื่องมากไปรึเปล่า หรือเรากำลังเห็นแก่ตัวอยู่?
นิสัยแฟนนอกเหนือจากที่ว่ามา มองโลกแง่ดีเสมอ พึ่งพาได้ ซื่อสัตย์ ถ้าไม่นับเรื่องที่ว่ามาก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่พอตัว