รู้สึกไม่ค่อยอยากกลับบ้านไปอยู่ครอบครัวเลยค่ะ

ทุกๆเย็นเวลาเราเลิกเรียน เด็กคนอื่นอาจจะดีใจที่เลิกเรียน ได้กลับบ้านหาพ่อหาแม่ แต่เรากลับรู้สึกว่ามันเหนื่อยค่ะ แบบ อีกแล้วหรอวะ กลับบ้านอีกแล้วหรอ เรามีความคิดแบบนี้ตั้งแต่เราอยู่ป.6ค่ะ ตอนนั้นเรายังมีผปค.มารับเราเลยต้องกลับบ้านเร็วทุกวัน ตอนนี้เราอายุ15แล้วค่ะ เรากลับบ้านเองแล้ว รร.เราเลิกเรียน15:30ค่ะ แต่เรากลับบ้านเกือบหกโมงทุกวันเลย เรานั่งกินข้าวที่ห้างกับเพื่อน บางครั้งก็อยู่ที่รร.จนเย็นเลยค่ะ พอเรากลับบ้านเราจะไม่กินข้าวกับพ่อแม่ค่ะ เพราะเรารู้สึกอึดอัดมากๆ ทุกครั้งเวลาอยู่กับพ่อแม่ เราเลยไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับท่านนัก เวลาเราไม่มีเงินค่าขนม เราก็เลือกที่จะหางานทำเองมากกว่าขอเงินเขาค่ะ เราไม่อยากได้อะไรจากเขาเลยค่ะ และตอนไหนที่เราไม่ได้กินข้าวมา เราก็จะรอให้พ่อกับแม่กินอิ่มก่อนแล้วเราค่อยออกไปนั่งกินคนเดียวหรือไม่ก็ไม่กินเลยค่ะ เรารู้สึกทุกมากๆเวลาอยู่บ้านค่ะ วันเสาร์อาทิตย์เราแทบจะไม่เคยอยู่ติดบ้านเลย จะออกไปข้างนอกตลอด แล้วเราเป็นคนรูปร่างอ้วน พ่อแม่จึงถามบ่อยๆเมื่อไหร่จะลดนน. ไม่ว่าจะต่อหน้าเพื่อนเราหรือญาติๆ ซึ่งบอกตรงๆ เราอายมากค่ะ เขาพูดกันเหมือนเรื่องขำๆ แต่เราต้องมาแอบนั่งร้องไห้คนเดียวตลอด เวลาพ่อแม่ชวนเราไปเที่ยว เราไม่ค่อยอยากไปด้วยเลยค่ะ เพราะเขาชอบเอาปมด้อยของเรามาพูดบ้าง ว่าเราขาใหญ่ ตัวใหญ่สาระพัดมากมายค่ะ เราเลยเลือกที่จะอยู่บ้านคนเดียว ไหนจะเรื่องเรียนต่ออีก แม่เราอยากให้เราไปสายบัญชี ทั้งๆที่เราไม่ชอบเลขเลยสักนิด เราเคยบอกแลเวว่าเราอยากต่อที่ไหน เขาก็ไม่ยอมค่ะ พอคุยเรื่องนี้ทีไร ทะเลาะกันตลอดเลย เราเหนื่อยมากเลย ทุกวันหลังเลิกเรียนของเรามันทำให้เราสึกดิ่งลงมากๆ เราเคยอยากตายๆให้จบไปซะอาจจะดีกว่าทุกวันนี้ เราควรทำยังไงให้ชีวิตเราเป็นเหมือนเด็กคนอื่นๆดีคะ