ควรจัดการความรู้สึกและให้กำลังใจตัวเองยังไงดี?

สวัสดีค่ะ เกริ่นก่อนว่านิสัยเราเป็นคนใจร้อน ค่อนข้างเอาแต่ใจนิดนึง ครอบครัวเราก็เหมือนครอบครัวทั่วไป เรามีน้องสาว1คนค่ะกำลังเรียนประถม เข้าเรื่องที่เกิดวันนี้ก่อนนะคะ ทุกปิดเทอมเราต้องทำงานพาร์ทไทม์ค่ะ ทำตั้งแต่ม.3จนตอนนี้เข้ามหาลัยแล้ว เราทำอยู่แต่เดิมซ้ำๆเพราะครอบครัวบอกว่าไม่มีตังให้หาตังช่วย เราก็ทำที่เดียวกันกับแม่ค่ะ เหลืออีก3วันงานก็จะสิ้นสุดแล้ว แต่วันนี้ค่ะเราเกิดความรู้สึกที่เหนื่อยมากเหนื่อยจริงๆค่ะ บอกไว้ก่อนว่าคนที่ทำงานด้วยกันทีมเดียวกันก็คือรุ่นป้าๆค่ะ เราเป็นเด็กคนเดียวแล้วพอทำอะไรไม่ถูกใจคือป้าๆก็จะมองแรงๆใส่บ้าง พูดลับหลังบ้างคือเรารู้ค่ะแต่ได้แต่เก็บไว้เพราะคิดว่าเดี่ยวก็ออกแล้ว แต่พอมาคิดๆดูด้วยความที่เรามีธุระทำให้ต้องขาดงาน มันเคยเกิดกรณีนี้ขึ้นว่าเราขาดงาน1วันแล้วพอไปทำงานป้าๆที่นั่นไม่คุยกับเราเลยค่ะ จะเล่าให้แม่ฟังก็ไม่ได้เพราะแม่เป็นคนปากไวค่ะกลัวแม่ผิดใจกับคนที่ทำงานเลยเก็บไว้ เพราะเหตุนี้เราเลยไม่อยากไปแล้วก็ปรึกษาแม่ค่ะว่าไม่ไปทำงานแล้วได้มั้ยแต่เราไม่ได้บอกเหตุผลนี้ไป เราบอกแค่ว่าเราเหนื่อย เราไม่อยากไปแล้ว แม่ก็เปลี่ยนอาการเปลี่ยนหน้าทันทีเลยค่ะ ก็กลายเป็นว่าเเม่โวยวายใส่เราแล้วตอนนั้นกำลังทานข้าวอยู่แม่ก็โยนข้าวทิ้งต่อหน้าเราเลย เราอึ้งมากเลยค่ะเพราะแม่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน  เราพยายามคุยกับแม่ดีๆแต่แม่ก็แสดงความไม่พอใจออกมา แม่ก็บอกว่าไม่มีตังตัวเราก็เข้าใจค่ะเพราะเวลาที่เราทำงานมาเงินที่ได้บางครั้งก็คือให้แม่ ซื้อชุดนักศึกษาหรือของต่างๆตังที่ทำงานมาซื้อเองหมดเลย (พ่อกับแม่จะบอกตั้งแต่เด็กว่าอยากได้อะไรเก็บตังซื้อเองไม่ต้องขอพ่อแม่ โทรศัพท์2เครื่องเราเก็บตังซื้อเองของใช้หรือของที่เราอยากได้เราซื้อเองตลอดเลยค่ะ ) ก็นั่นเเหล่ะค่ะเราก็ไม่ได้ไปทำงานอีก แม่ก็ไม่คุยกับเราเลยแล้วก็บอกเราว่าไม่ต้องมาขอตังเขาอีกเราเสียใจมากค่ะพูดๆตรงๆแม่เคยพูดเรื่องเงินหลายครั้งเราเข้าไปตลอดแต่เหมือนเเม่จะไม่เข้าใจเราในเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราขอแม่แค่เรื่องเดียวจริงๆเพราะเราไม่ไหวกับคนที่ทำงานเรา แต่เราอยากขอโทษแม่ค่ะเราควรขอโทษท่านยังไงดี?  ต่อมา มาเรื่องครอบครัวเราค่ะ ก็ตามหัวข้อเหมือนเดิมครอบครัวไม่เข้าใจ เราเป็นพี่คนโตค่ะ แต่เราจะมีพี่ชายที่เป็นลูกของป้าอีก2คน ทั้งครอบครัวเราคิดว่าเราเป็นคนเดียวที่ทำอะไรก็ผิดตลอดเลยค่ะ แค่ป้านั่งกับยายอยู่หน้าบ้านแล้วเราเดินออกไปจะซื้อน้ำคือมันต้องเดินผ่านป้าก่อนคือเราหันไป ป้าทำหน้าตาไม่สบอารมณ์ใส่เราแล้วค่ะ คือเรายังไม่ทำอะไรให้แกเลยเราก็ไม่รู้ว่าทำไมเป็นแบบนี้ทั้งที่แต่ก่อนชอบใช้ไปให้ไปซื้อของเราก็ไปใช้ทำอะไรเราก็ทำ ยิ่งเราโตคนในบ้านยิ่งเปลี่ยนไป ลุงเราจากแต่ก่อนเอาง่ายๆเลยคือเราเป็นหลานรักเลยแหล่ะแต่เดี๋ยวนี้แกจะชอบแซะเราเราก็ไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรให้ใครตอบไหน ด้วยความที่เรามีน้องสาวก็คือตอนนี้ทุกคนก็จะอะไรๆก็น้องตลอดๆ ลุงป้าเวลาจะไปไหนอ่าเรียกน้องไป น้องอยากได้โทรศัพท์อยากได้รถอ่าซื้อให้ เวลาทานข้าวเย็นจะเรียกทุกคนค่ะยกเว้นเรา เราเป็นคนชอบกืนกะเพราตับมากๆแต่คนในครอบครัวไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เวลาทำกะเพราตับก็จะยกจานไปให้น้องคนเดียวเพราะน้องก็ชอบเราก็ได้แต่นั่งมอง บางครั้งเราเอือมมากจนเดินออกจากโต๊ะอาหาร เรื่องเรียนก็เหมือนกันค่ะ ชอบเอาเราไปเปลี่ยบเทียบกับคนที่แบบเก่งๆแล้วก็มาโทษเราว่าทำไมไม่เป็นแบบนั้นแบบนี้ พ่อเราชอบบอกให้เราเก็บตังเราก็เก็บตลอดในขณะที่พ่อยังไม่หยุดซื้อรองเท้าหรือเสื้อผ้า(พ่อชอบซื้อรองเท้าผ้าใบมาก) ขนาดข้าวที่เราจะซื้อมากินมันร้อนค่ะเราเลยยังไม่กินแล้วมัดใส่ถุงเก็บไว้ ยายยังบอกให้พี่มากินข้าวเราจนหมดกล่องแล้วยังโทษเราว่าเราไม่กินเอง เห้ยคือน่าจะสังเกตอ่ะว่าข้าวยังไม่มีคนกินเลยยังร้อนๆอยู่แล้วทำไมต้องมาโทษเราในเมื่อตังก็ตังเราซื้อ ในบางครั้งเราก็อยากจะปรึกษาอะไรบางอย่างหรือเวลาเราเคลียดเราก็ไม่สามารถที่จะปรึกษาใครได้เลยค่ะ เพราะพ่อแม่ค่อนข้างไม่ค่อยรับฟังหรือเปิดใจเท่าไหร่ ตั้งแต่จำความได้ตั้งแต่เล็กจนโตบางที่ก็อยากได้ยินคำว่ารักจากพ่อแม่ก็ไม่เคยได้ยินเพราะพ่อแม่ไม่เคยบอกมีแต่เราบอกฝ่ายเดียว พอเห็นเวลาพ่อแม่หอมน้องบอกรักน้องบางทีเราก็น้อยใจเหมือนกัน  เราตั้งงใจเรียนจนเกรดได้3.60+เพื่อให้ท่านดีใจแล้วชมเราแต่สิ่งที่ได้มาคือการที่ท่านมองแค่กระดาษใบเกรดมองแป๊บเดียวแล้วก็วางลงไม่พูดอะไร บางที่การที่พูดสักนิดมันก็ทำให้เราดีใจแล้ว

เราควรจะจัดการกับความรู้สึกตอนนี้ยังไงดีคะ?