ทุกข์ใจมาก ขอกำลังใจหน่อยครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

มีปัญหาในความสัมพันธ์  อึดอัดและเจ็บปวด

เคยรู้สึกว่าจะมีอาการซึมเศร้า  แต่หวังว่าคงไม่ใช่
ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ยังคงให้กำลังใจตัวเอง ว่ามันจะต้องดีขึ้น 

เพียงอยากได้พื้นที่ระบาย 
ความรู้สึกที่มี  ถูกบันทึกไว้เท่าที่ตัวอักษรจะบรรยายได้
เป็นภาษาอังกฤษ ผมไม่รู้ว่าทำไม
อาจเพราะตอนนั้นผมกำลังฟังเพลงภาษาอังกฤษ  เพลงของศิลปินที่ฆ่าตัวตาย เพลงที่ผมไม่ได้เลือก
ยังไงก็ตาม ผมแปลมันเป็นภาษาไทยไว้ด้วย ด้านล่าง เพื่ออาจเข้าถึงคนอ่านได้กว้างขวางขึ้น

ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ
____________________________________________________

That look she gave me

The look of disappointment

It hurts

Nothing can compare to that feeling

When you know that you disappointed people you love

It's the worst feeling in the world

I've been trying to avoid it

I have always been

But there'll be mistakes

You'll never know

I'm afriad

I don't trust myself

I'm afraid it will happen again

I'm trying my best to prevent it but...

You'll never know

I'm not perfect

I'm just a guy

Maybe...

I don't know

It might be better if

I don't know

Being honest can be really painful

To say out loud what's happening

You will be judged

You sure will be

No escape

It's out of your control

Yes, I accept that

But the pain that attach

I cannot take it

Too much

I'm scared

I try to look for help

But I don't want to ask for it

Yes, once you start saying it

They're all ready to judge

The first and maybe the only thing they'll notice

Is your weakness

You have to deal with it

But how?

How can someone be that strong?

How can one always be strong?

Doesn't make sense

Does this only happen to me?

I don't know

Wise words don't help

Good songs do not either

Good books?

It's not possible to read with all those tears

The tears they will damage your books

What choice do I have?

I'm completely lost

With a broken compass

I thought I had a good one

But it wasn't

Such a piece of trash

But I'm still carrying it

I don't have a courage to throw it away

There's a fear that I will feel even more empty

Which way should I go?

Or should I move on at all?

Maybe just sit here still

Let words pouring out

Shortly I will be drowned

Immerse deeply into them

Until

I don't know

No one will come save me

Maybe I don't need help

I would just get used to it

I'm evolving

To be like a fish in the water

Move to the other world

Embrace what's there

You'll never know what's waiting

Take a leap

And dive, deep down

To the unknown

Wave goodbye to an old version of your future

Say goodbye to the old sunlight

That sun will shine no more

There might be a sun on the other side

Which is brighter and warmer

But you'll never know

It can also be something that can hurt you even more

Make you more lost

But at least you're going somewhere

Anywhere but here
____________________________________________________

สายตานั้น ที่เธอมองมา

สายตาแห่งความผิดหวัง

มันเจ็บปวดเหลือเกิน

ไม่มีอะไรเทียบได้

ความรู้สึกเมื่อคุณพบว่าคุณทำให้คนที่คุณรักผิดหวัง

เป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดในโลก

ผมพยายามหลีกเลี่ยงมัน

ผมพยายามมาตลอด

แต่ก็เกิดความผิดพลาด

ใครเลยจะรู้

ผมกลัวเหลือเกิน

ไม่เชื่อใจตัวเอง

กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นอีก

ผมทำเต็มที่แล้วที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้น

ใครเลยจะรู้

ผมไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ

ก็แค่คนคนหนึ่ง

บางที

ผมไม่รู้หรอก

มันอาจจะดีกว่าถ้าหาก...

ผมไม่รู้

การยอมรับอย่างซื่อสัตย์บางทีมันก็เจ็บปวดเอามากๆ

การพูดออกมาตรงๆว่าเกิดอะไรขึ้น

ใครๆก็จะตัดสินคุณ

แน่นอน คุณจะถูดตัดสิน

ไม่มีทางเลี่ยงได้

มันอยู่นอกเหนือการควบคุม

ผมรู้ และผมยอมรับมัน

แต่ความเจ็บปวดที่มาพร้อมกันนั้น

มันเกินกว่าที่ผมจะรับไหว

เกินไปจริงๆ

ผมกลัว

พยายามมองหาความช่วยเหลือ

แต่ไม่อยากร้องขอมันจากใคร

เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณเอ่ยปาก

ทุกคนก็พร้อมจะตัดสินคุณ

สิ่งแรก และอาจเป็นสิ่งเดียวที่ทุกคนจะเห็นจากคุณ

คือความอ่อนแอ

ยังไงคุณก็ต้องรับมือกับมัน

แต่... ทำยังไงเล่า?

ใครคนหนึ่งจะเข้มแข็งขนาดนั้นได้ยังไง

ใครจะเข้มแข็งอยู่ได้ตลอดเวลา

เหลวไหลสิ้นดี

หรือมันเกิดขึ้นกับผมคนเดียว?

คำพูดฉลาดๆ ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

เพลงดีๆ ก็ไม่ช่วยเช่นกัน

หนังสือเหรอ?

จะอ่านได้ยังไง เมื่อมีน้ำตาเต็มไปหมด

น้ำตามันจะทำหนังสือคุณพัง

ผมเหลือทางเลือกอะไรบ้าง

ผมเหมือนคนหลงทาง

กับเข็มทิศที่ผุพัง

ผมเคยคิดว่าผมมีเข็มทิศที่ยอดเยี่ยม

จริงๆแล้วมันก็แค่เศษขยะชิ้นนึง

แต่ผมยังคงกำมันไว้แน่น ไม่กล้าโยนทิ้งหรอก

เพราะกลัวว่าจะรู้สึกว่างเปล่าไปยิ่งกว่านี้

ไม่รู้จะเดินต่อไปทางไหน

หรือไม่ต้องไปไหนมันซะเลย

บางที นั่งเฉยๆอยู่อย่างนี้

ปล่อยให้ถ้อยคำมันพรั่งพรู

ไม่นานผมคงจมดิ่ง

ดิ่งลึกลงไป จนกระทั่ง...

ผมไม่รู้

ไม่มีใครมาช่วยหรอก

ที่จริง ผมอาจไม่ต้องการความช่วยเหลือ

เดี๋ยวคงปรับตัวได้เอง

ผมจะวิวัฒนาการ

กลายเป็นเหมือนปลาอยู่ในน้ำ

หลุดเข้าไปในโลกอีกใบ

โอบกอดทุกสิ่งที่รออยู่ที่นั่น

คุณไม่รู้หรอกจะมีอะไรรออยู่

กระโจนลงไปเลย

ดำลงไปให้ลึก

สู่ความไม่แน่นอน

โบกมือลาอนาคตแบบเดิม

บอกลาแสงตะวัน

ตะวันดวงเก่าจะไม่ฉายแสงอีกต่อไป

ที่อีกฟากหนึ่ง อาจจะมีตะวันดวงใหม่

ที่สดใสและอบอุ่นกว่า

แต่ใครเลยจะรู้

มันอาจเป็นสิ่งที่ทำร้ายคุณมากกว่าเดิม

ทำให้คุณยิ่งหลงทางก็เป็นได้

แต่อย่างน้อย คุณก็ได้มุ่งหน้าไป

ไปสู่ที่ใดก็ได้ 

ที่ไม่ใช่ตรงนี้
____________________________________________________

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  โรคซึมเศร้า ปัญหาชีวิต ปัญหาความรัก สุขภาพจิต ความเรียง
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่