เรื่องของผมเกิดมาจาก พ่อแม่แยกทางกันแล้วผมก่อได้ไปอยู่กับแม่(ไปหาพ่องบ้างบตอนปิดเทอม)แต่แม่ผมก่อต้องไปทำงานต่างประเทศเลยเหลือผมกับน้องอยู่ กับตายยายแต่ตากับยายไม่ค่อยจะได้แยู่บ้านเพราะไปทำงานที่ทีวันสองวันกลับแล้วตัวผมก่อเรียนสายวิทย์-คณิต ซึ่งมันเครียดกับการเรียนมากแต่ถ้าผมเครียดเรื่องการเรียนอย่างเดี่ยวมันไม่เป็นอะไรหรอกครับแต่น้องผมชอบสร้างปัญหาให้จนทะเลาะกันบ่อยๆ เช่น ชอบไปมีเรื่องกับคนอื่น ชอบหนีเทียว และทุกครั้งที่มันทำแม่ก็จะรู้แล้วให้ผมไปคุยกับคนที่มีเรื่องล่าสุดมันหนีไปเทียวกับเพื่อนที่ต่างจังหวัดโดยที่ไม่มีใครอณุญาติจนทำให้คนทังบ้านไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งวัน(น้องผมเป็นผู้หญิง) มันนิสัยแย่ๆอีมากๆจนทำให้แม่คิดมากกับมันจนเป็นไมเกรนบ่อยๆจนบางครั้งผมมีความคิดที่อยากจะฆ่ามันหรือ ไม่ก่ออยากหนีออกจากบ้าน ไม่ก็ฆ่าตัวเองตายเพระไม่อยากจะคิดเรื่องทั้งหมดเลยครับ แต่ก่อสงสารแม่สงสารตากับยายกลัวจะทำให้ท่านลำบาก ทุกวันผมจะเป็นบ้าตายแล้วครับเลยอยากจะถามคนที่เคยผ่านเรื่องคล้ายๆผมครับว่าคิดอะไร ทำอย่างไรบ้างครับ
ทำยังไงถึงจะทำให้ตัวเองมีกำลังใจในการใช้ชีวต่อไปครับ