อยากสงสัยว่ามีใครเป็นเเบบนี้บ้างมั้ยคะ

คือว่าแม่เราชอบด่าเราลับหลังพ่อ เวลาพ่อไม่อยู่แม่จะชอบบ่นด่า บ้างทีก็ด่าแบบไม่มีเหตุผล บางทีก็ด่าด้วยวาจารุนแรงกระทบจิตใจวาจาที่หยาบคายจนทำให้ตัวเองรู้สึกว่าเราคงผิดเองทั้งหมดสินะ สงสัยเราผิดทั้งหมดทุกอย่าง บางทีก็คิดว่าเรานี้ไม่น่าเกิดมาเลย แม่ก็ด่าเราว่า"แค่มีลูกคนเดียวก็จะแย่จะตายอยู่แล้ว" เราก็ไม่ได้แสดงท่าทีไรออกมา แต่ข้างในใจมันกำลังโทษตัวเองอย่างหนัก พอพ่อกลับมาถึงบ้านแม่ก็จะพูดดีๆกับเราทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราเคยคิดว่า เราคงตายไปซะก็ดี ไม่น่าเกิดมาเลย เราเคยเป็นโรคซึมเศร้ามาแล้วแต่พ่อแม่ก็ไม่ได้ใส่ใจเราเลย เราเคยทำร้ายตัวเองมาแล้วกรีดมือก็เคยทำมาแล้ว เราพยายามปรับให้ตัวเองยิ้มแต่ข้างในมันยิ้มไม่ลงเลย มันเจ็บมากมันแทบจะยิ้มไม่ลงเลยด้วยซั้ม แต่ก็ต้องฝืนใจ แต่สุดท้ายเรายิ้มมันก็ยิ่งตอกย่ำใจตัวเองขึ้นเรื่อยๆจนเรารู้สึกอยากจะตาย เราเป็นแบบนี้วนไปวนมาไม่มีที่สิ้นสุด เก็บความรู้สึกมาตลอด ระบายให้ใครฟังก็หาว่าเราบ้า เพ้อเจ้อ จนไม่มีใครให้ระบาย แม่ก็ด่าเราทุกวัน แล้วมีอยู่วันนึงแม่เราโมโหที่เราจับได้ว่าแม่แอบขโมยตังเรา แม่เราเลยตีทุบหัวเราเอารองเท้ามาโยนใส่หัวบ้างโยนใส่เเขนจนแดงเป็นรอย แถมยังเอาเท้าถีบตัวเรากระเด็นจนตัวเราไม่กระแทกกับกำแพง ตอนนั้นเราแสบตัวมากเลยกล่าวขอโทษแม่ไป เราก็บอกว่าทำไมแม่ไม่ขอโทษเราบ้าง แม่ก็โต้กลับว่า "คนเป็นแม่ไม่มีคำว่าจอโทษหรอก ต้องมีแต่ลูกเท่านั้นที่ต้องขอโทษแม่" ตอนนั้นเราเสียใจมาก ตอนนี้แม่เราก็ยังด่าเราเหมือนเดิมอยู่คะ อยากรู้ว่ามีใครเคยเจอแบบนี้บ้างคะช่วยตอบด้วยนะคะ