กระทู้จะยาวหน่อยนะคะต้องขอโทษด้วย
แนะนำตัวเล็กน้อย
- จขกท อายุ 17
- เรียนอยู่ รร ประจำ
- มีปัญหาครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก (คือตั้งแต่จำความได้พ่อแม่ทะเละากันตลอดเวลา)
- เคยลองพวกวิธีเลิกไห้จิตตกมาหลายวิธีแล้วแต่มันไม่ได้ผลเลย
- ยาก็ไม่ได้ผล มันทำไห้เราแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ (กิน lexapro 25-30mg. แล้วเปลี่ยนเป็น fluoxetine)
มันเกิดพีคประมาณปีก่อน (เรารู้สึกดาว์นมาประมาณ9ปีแล้ว) คือตอนนั้นเราเครียดเรื่องสอบแล้วก็หลายๆอย่าง แล้วเวลาอยู่บ้านแม่ก็ชอบตะโกนโวยคนโน้นคนนี้แล้วพ่อกับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมาก มีตอนนึงเกือบหย่ากันแล้วตอนนั้นแม่เราบอกเราว่า ทำไมถึงเป็นอย่างลูกคนอื่นที่เค้าทำไห้พ่อแม่ดีกันได้ (นี่คือเมื่อ 7-8ไดตอนนั้นมันเจ็บมากก็เลยยังจำได้อยู่) กลับเข้าเรื่อง คือตอนนั้นเราจิตต่ำมากจริงๆ เราลองคุยกับพ่อแม่แล้วแต่เค้าไม่เคยฟังเราเลย คือมันไม่มีใครเลยที่ฟังเราแล้วรู้ว่าเราแค่ต้องการไปหาหมอ
เราเคยถามความคิดเห็นพ่อแม่เราหลายครั้งเรื่องคนคิดฆ่าตัวตาย แม่เราก็ได้แต่ด่าแล้วก็บอกว่ามันบาป สมนำ้หน้า อะไรทำนองนั้นแล้วพ่อเราก็บอกว่าคนโง่เท่านั้นที่คิดอย่างนั้น พอได้ยินอย่างนั้นเราเลยไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าเราคิดฆ่าตัวตาย
เมื่อปีก่อน ตอนที่เราไม่ไหวจริงๆ เราเลยพยายามฆ่าตัวตาย 2-3 รอบ แต่ว่ามันไม่ได้ผลทุกรอบแล้วหลังจากนั้นเราก็กลับไปเรียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (เราอยู่ รร ประจำ) แต่พอเรียนไปได้ 2 สัปดาห์เราเผลอไประบายไห้ครูที่เราสนิทด้วยว่าตอนวันหยุดเราพยายามฆ่าตัวตาย เราพลาดมาก
วันนั้นครูคนนั้นเค้าโทรบอกพ่อแม่เราแล้วไห้เราบอกว่าเราพยายามฆ่าตัวตาย แล้วก็ครูบอกว่าจะไม่ไห้อยู่หอที่ รร แล้ว และเราต้องกลับบ้านเดี๋ยวนั้น และจะกลับมาได้ต่อเมื่อจิตแพทย์บอก รร ว่า เราokพอที่จะกลัยไปเรียน
ตอนนั้นมันเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พ่อแม่เรามารับเรากลับแล้วพอถึงบ้าน พ่อเราถามเราว่า เล่นอะไรอยู่ รู้หรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป ทำไมถึงไม่คิดถึงอนาคตตัวเอง ฯลฯ หลังจากพ่อด่าเราเสร็จเราก็ร้องไห้หนักมากเราพยายามอธิบายไห้ฟังว่าเรารู้สึกอย่างไร แต่ไม่มีใครฟังเราเลย พ่อก็เอาแต่ด่าเราแล้วบอกไห้ขึ้นไปบนห้องแล้วก็อย่าออกมาจนกว่าจะสำนึกผิด ตอนนั้นเราร้องไห้ทั้งคืนแล้วก็พยายามฆ่าตัวตายอีกรอบแต่ก็ไไม่สำเร็จเช่นเคย
วันรุ่งขึ้นพ่อมาบอกเราว่าตอนไปเจอหมอไห้โกหกไปว่าเราไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นพ่อจะไม่ไห้เรากลับไปเรียนอีกเลย (พ่อรู้ว่าเราชอบที่นั่นมากมันเหมือนยิ่งกว่าบ้านสำหรับเรา รร คือที่ๆเดียวที่เราสามารถมีความสุขได้) (พ่อแม่เราไม่เคยไห้เราไปไหนกับเพื่อนหรือว่าออกไปไหนข้างนอกถ้าไม่มีพ่อแม่ไปด้วยเลย แล้วพวกเค้าก็จะไปที่ๆอยากไปเท่านั้น เราไม่เคยได้ไปที่ๆอยากไปบ้างเลย)
กลับเข้าเรื่อง (จขกทชอบเรื่อบเปื่อย) พ่อยื่นสคริปไห้เราแล้วบอกว่าไห้บอกหมอตามนี้ (ในสคริปบอกประมาณว่าตอนอยู่รรเราเหงาเลยอยากเรียกร้องขอความสนใจโดยบอกคุณครูไปว่าเราพยายามฆ่าตัวตาย แต่พอกลับมาบ้านพ่อแม่รักเรามากเราเลยรู้สึกดีขึ้นแล้วก็เลยokแล้ว) (ซึ่งมันไม่จริงเลยเรารู้สึกแย่มากที่ต้องอยู่บ้าน) หลังจากพ่อบอกเราอย่างนั้นเราเลยได้แต่บอกพ่อว่าได้เราจะโกหกหมอ แล้วเราก็ทำจริงๆ
วันที่ไปหาหมอพ่อบังคับเราไห้บอกหมอว่าเราต้องการไห้พ่อเราเข้าไปด้วย เราไม่มีทางเลือกก็เลยทำตามที่พ่อบอก ตอนที่เราเข้าไปหาหมอพ่อมองกำกับเราไนห้องตลอด เราเลยต้องแสดงไห้หมอเห็นว่าเรา ok หลังจากนั้นหมอก็บอกว่าเราไม่น่าจะเป็นอะไรมากแล้วก็บอกเราว่าไห้ไปหา therapist ด้วยซึ่งจะนัดกันอีกที
วันที่ต้องไปหา therapist แม่เรามีงานเข้าแต่ไปไม่ได้เพราะต้องขับรถส่งเราไปหา therapist แม่เราด่าเราตลอดทางเลยว่าทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมไม่เป็นปกติเหมือนลูกคนอื่นเค้ารูไหมว่ามันทำไห้ฉันเสียงาน (ตอนนั้นเราอลากตะโกนไปดังๆว่าแล้วจะไปผสมพันธ์กันออกมาเป็นเราทำไมล่ะ) ตอนที่เราไปหา therapist ไม่มีใครไปเข้าไปด้วยเราเลยคิดว่ามันน่าจะไม่เป็นไรถ้าเราบอกความจริงไป ตอนนั้นเราต้องการความช่วยเหลือจริงๆ แล้วเราก็คิดผิดอีก therapist ดันไปบอกหมอว่าเราระบายอะไรไปบ้าง คราวนี้เราเลยซวยยกใหญ่ หมอเรียกไห้เราไปคุย แล้ว้ราก็โดนพ่อแม่ด่าเช่นเคย คือตอนนั้นความรู้สึกเรามันเริ่มชาแล้ว ตอนนั้นมันเหมือนกับว่าเราเจ็บมากที่สุดแล้วและเราก็เจ็บไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
เราไปหาหมอแล้วหมอก็บอกว่าไห้เข้ามาคนเดียว ตอนนั้นจิตเราดิ่งแล้วเราก็เลิกแคร์แล้ว เรารู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่าง เราเลยบอกความจริงกับหมอไป หลังจากนั้นหมอบอกไห้เราหยุดเรียน แล้วก็สั้งยามาซึ่งก็คือ lexapro แล้วก็นัดไห้เรามาหา therapist
ป.ล ทุกอย่างเกิดขึ้นภายใน 3-4 วันมันเร็วมากจริงๆ
เรากลับบ้านไปแล้วพ่อแม่ก็ด่าเราไม่หยุด แล้วพ่อแม่เราก็เริ่มด่าเราเยอะขึ้นเรื่อยๆทุกๆวัน มีวันนึงพ่อเราตบเราด้วย ตอนนั้นมันเจ็บมากเราไม่เคยรู้เลยว่ามันจะเจ็บใจได้ขนาดนี้ ขนาดหัวใจเราตอนนั้นมันเจ็บมากจนเรานึกว่าเราเป็นโรคหัวใจซะแล้ว เราต้องการออกไปจากที่นั้นไห้เร็วที่สุด ซึ่งอีกที่ที่เราไปได้ก็คือ รร ประจำของเรา เราเลยคิดแผนขึ้นมาว่าเราจะโกหกหมอแต่ละนิดๆว่าเราดีขึ้น
เวลาไปเจอหมอ เราก็บอกแค่ว่าเราแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ แล้วก็ว่าเราแค่เครียดเรื่องเรียนนิหน่อย เราบอกหมอแบบนี้ประมาณ 2 อาทิตย์ หมอก็บอกเราว่า ดีขึ้นแล้วไห้กลับ รร ได้แต่ต้องกินยาและหาหมอ ต่อเนื่อง ตอนนั้นเราดีใจมาก
เราเลยกลับรร แล้วก็ทำเป็นว่าทุกอย่างปกติเราโกหกทุกคนไปว่าเราหายแล้วแต่ที่จริงเราแย่กว่าเดิมมาก
กลับมาปัจจุบัน เราไม่ได้กินยาแล้วเพราะเราโกหกหมอไปว่าเราหายแล้วหมอก็บอกว่าเราดีขึ้นแล้วก็เลยถอนยา เราไม่รู้เลยว่าจะขอความช่วยเหลือจากไหน เดี๋ยวนี้พ่อแม่เราชอบพูดว่า จะเกิดมาทำไม คือทำไมพ่อแม่ไม่คิดบ้างว่าไห้เราเกิดมาทำไม
เราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ทำไมพ่อแม่เราไม่คิดบ้างเลยว่าเราก็อยากเป็นปกติ เราก็อยากมีความสุขเหมือนคนอื่นเค้า เรา อยากไปอยู่ที่อื่นมากแต่เราไปไหนไม่ได้เลย เงินเก็บก็ไม่ค่อยมีเพราะพ่อแม่เราห้ามเราทำงาน part time เด็ดขาดเราเลยมีแค่เงินเก็บจากค่าขนมเล็กน้อย
เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป เราต้องการความช่วยเหลือ แต่ทุกครั้งที่เราพยายามหาทางช่วยตัวเอง มันไม่เคยได้ผลเลย เราจะdepressกว่าเดิมตลอด
เราแค่อยากถามว่า มีทางไหนหรือเปล่า หรือว่าเราต้องทนไปจนกว่าจะบรรณลุนิติภาวะ เราทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
ป.ล. ขอบคุณที่อ่านเรื่องของเรา คุณเป็นคนที่สุดยอดมากๆ
เราผิดมากมั้ย
แนะนำตัวเล็กน้อย
- จขกท อายุ 17
- เรียนอยู่ รร ประจำ
- มีปัญหาครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก (คือตั้งแต่จำความได้พ่อแม่ทะเละากันตลอดเวลา)
- เคยลองพวกวิธีเลิกไห้จิตตกมาหลายวิธีแล้วแต่มันไม่ได้ผลเลย
- ยาก็ไม่ได้ผล มันทำไห้เราแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ (กิน lexapro 25-30mg. แล้วเปลี่ยนเป็น fluoxetine)
มันเกิดพีคประมาณปีก่อน (เรารู้สึกดาว์นมาประมาณ9ปีแล้ว) คือตอนนั้นเราเครียดเรื่องสอบแล้วก็หลายๆอย่าง แล้วเวลาอยู่บ้านแม่ก็ชอบตะโกนโวยคนโน้นคนนี้แล้วพ่อกับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมาก มีตอนนึงเกือบหย่ากันแล้วตอนนั้นแม่เราบอกเราว่า ทำไมถึงเป็นอย่างลูกคนอื่นที่เค้าทำไห้พ่อแม่ดีกันได้ (นี่คือเมื่อ 7-8ไดตอนนั้นมันเจ็บมากก็เลยยังจำได้อยู่) กลับเข้าเรื่อง คือตอนนั้นเราจิตต่ำมากจริงๆ เราลองคุยกับพ่อแม่แล้วแต่เค้าไม่เคยฟังเราเลย คือมันไม่มีใครเลยที่ฟังเราแล้วรู้ว่าเราแค่ต้องการไปหาหมอ
เราเคยถามความคิดเห็นพ่อแม่เราหลายครั้งเรื่องคนคิดฆ่าตัวตาย แม่เราก็ได้แต่ด่าแล้วก็บอกว่ามันบาป สมนำ้หน้า อะไรทำนองนั้นแล้วพ่อเราก็บอกว่าคนโง่เท่านั้นที่คิดอย่างนั้น พอได้ยินอย่างนั้นเราเลยไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าเราคิดฆ่าตัวตาย
เมื่อปีก่อน ตอนที่เราไม่ไหวจริงๆ เราเลยพยายามฆ่าตัวตาย 2-3 รอบ แต่ว่ามันไม่ได้ผลทุกรอบแล้วหลังจากนั้นเราก็กลับไปเรียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (เราอยู่ รร ประจำ) แต่พอเรียนไปได้ 2 สัปดาห์เราเผลอไประบายไห้ครูที่เราสนิทด้วยว่าตอนวันหยุดเราพยายามฆ่าตัวตาย เราพลาดมาก
วันนั้นครูคนนั้นเค้าโทรบอกพ่อแม่เราแล้วไห้เราบอกว่าเราพยายามฆ่าตัวตาย แล้วก็ครูบอกว่าจะไม่ไห้อยู่หอที่ รร แล้ว และเราต้องกลับบ้านเดี๋ยวนั้น และจะกลับมาได้ต่อเมื่อจิตแพทย์บอก รร ว่า เราokพอที่จะกลัยไปเรียน
ตอนนั้นมันเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พ่อแม่เรามารับเรากลับแล้วพอถึงบ้าน พ่อเราถามเราว่า เล่นอะไรอยู่ รู้หรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป ทำไมถึงไม่คิดถึงอนาคตตัวเอง ฯลฯ หลังจากพ่อด่าเราเสร็จเราก็ร้องไห้หนักมากเราพยายามอธิบายไห้ฟังว่าเรารู้สึกอย่างไร แต่ไม่มีใครฟังเราเลย พ่อก็เอาแต่ด่าเราแล้วบอกไห้ขึ้นไปบนห้องแล้วก็อย่าออกมาจนกว่าจะสำนึกผิด ตอนนั้นเราร้องไห้ทั้งคืนแล้วก็พยายามฆ่าตัวตายอีกรอบแต่ก็ไไม่สำเร็จเช่นเคย
วันรุ่งขึ้นพ่อมาบอกเราว่าตอนไปเจอหมอไห้โกหกไปว่าเราไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นพ่อจะไม่ไห้เรากลับไปเรียนอีกเลย (พ่อรู้ว่าเราชอบที่นั่นมากมันเหมือนยิ่งกว่าบ้านสำหรับเรา รร คือที่ๆเดียวที่เราสามารถมีความสุขได้) (พ่อแม่เราไม่เคยไห้เราไปไหนกับเพื่อนหรือว่าออกไปไหนข้างนอกถ้าไม่มีพ่อแม่ไปด้วยเลย แล้วพวกเค้าก็จะไปที่ๆอยากไปเท่านั้น เราไม่เคยได้ไปที่ๆอยากไปบ้างเลย)
กลับเข้าเรื่อง (จขกทชอบเรื่อบเปื่อย) พ่อยื่นสคริปไห้เราแล้วบอกว่าไห้บอกหมอตามนี้ (ในสคริปบอกประมาณว่าตอนอยู่รรเราเหงาเลยอยากเรียกร้องขอความสนใจโดยบอกคุณครูไปว่าเราพยายามฆ่าตัวตาย แต่พอกลับมาบ้านพ่อแม่รักเรามากเราเลยรู้สึกดีขึ้นแล้วก็เลยokแล้ว) (ซึ่งมันไม่จริงเลยเรารู้สึกแย่มากที่ต้องอยู่บ้าน) หลังจากพ่อบอกเราอย่างนั้นเราเลยได้แต่บอกพ่อว่าได้เราจะโกหกหมอ แล้วเราก็ทำจริงๆ
วันที่ไปหาหมอพ่อบังคับเราไห้บอกหมอว่าเราต้องการไห้พ่อเราเข้าไปด้วย เราไม่มีทางเลือกก็เลยทำตามที่พ่อบอก ตอนที่เราเข้าไปหาหมอพ่อมองกำกับเราไนห้องตลอด เราเลยต้องแสดงไห้หมอเห็นว่าเรา ok หลังจากนั้นหมอก็บอกว่าเราไม่น่าจะเป็นอะไรมากแล้วก็บอกเราว่าไห้ไปหา therapist ด้วยซึ่งจะนัดกันอีกที
วันที่ต้องไปหา therapist แม่เรามีงานเข้าแต่ไปไม่ได้เพราะต้องขับรถส่งเราไปหา therapist แม่เราด่าเราตลอดทางเลยว่าทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมไม่เป็นปกติเหมือนลูกคนอื่นเค้ารูไหมว่ามันทำไห้ฉันเสียงาน (ตอนนั้นเราอลากตะโกนไปดังๆว่าแล้วจะไปผสมพันธ์กันออกมาเป็นเราทำไมล่ะ) ตอนที่เราไปหา therapist ไม่มีใครไปเข้าไปด้วยเราเลยคิดว่ามันน่าจะไม่เป็นไรถ้าเราบอกความจริงไป ตอนนั้นเราต้องการความช่วยเหลือจริงๆ แล้วเราก็คิดผิดอีก therapist ดันไปบอกหมอว่าเราระบายอะไรไปบ้าง คราวนี้เราเลยซวยยกใหญ่ หมอเรียกไห้เราไปคุย แล้ว้ราก็โดนพ่อแม่ด่าเช่นเคย คือตอนนั้นความรู้สึกเรามันเริ่มชาแล้ว ตอนนั้นมันเหมือนกับว่าเราเจ็บมากที่สุดแล้วและเราก็เจ็บไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
เราไปหาหมอแล้วหมอก็บอกว่าไห้เข้ามาคนเดียว ตอนนั้นจิตเราดิ่งแล้วเราก็เลิกแคร์แล้ว เรารู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่าง เราเลยบอกความจริงกับหมอไป หลังจากนั้นหมอบอกไห้เราหยุดเรียน แล้วก็สั้งยามาซึ่งก็คือ lexapro แล้วก็นัดไห้เรามาหา therapist
ป.ล ทุกอย่างเกิดขึ้นภายใน 3-4 วันมันเร็วมากจริงๆ
เรากลับบ้านไปแล้วพ่อแม่ก็ด่าเราไม่หยุด แล้วพ่อแม่เราก็เริ่มด่าเราเยอะขึ้นเรื่อยๆทุกๆวัน มีวันนึงพ่อเราตบเราด้วย ตอนนั้นมันเจ็บมากเราไม่เคยรู้เลยว่ามันจะเจ็บใจได้ขนาดนี้ ขนาดหัวใจเราตอนนั้นมันเจ็บมากจนเรานึกว่าเราเป็นโรคหัวใจซะแล้ว เราต้องการออกไปจากที่นั้นไห้เร็วที่สุด ซึ่งอีกที่ที่เราไปได้ก็คือ รร ประจำของเรา เราเลยคิดแผนขึ้นมาว่าเราจะโกหกหมอแต่ละนิดๆว่าเราดีขึ้น
เวลาไปเจอหมอ เราก็บอกแค่ว่าเราแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ แล้วก็ว่าเราแค่เครียดเรื่องเรียนนิหน่อย เราบอกหมอแบบนี้ประมาณ 2 อาทิตย์ หมอก็บอกเราว่า ดีขึ้นแล้วไห้กลับ รร ได้แต่ต้องกินยาและหาหมอ ต่อเนื่อง ตอนนั้นเราดีใจมาก
เราเลยกลับรร แล้วก็ทำเป็นว่าทุกอย่างปกติเราโกหกทุกคนไปว่าเราหายแล้วแต่ที่จริงเราแย่กว่าเดิมมาก
กลับมาปัจจุบัน เราไม่ได้กินยาแล้วเพราะเราโกหกหมอไปว่าเราหายแล้วหมอก็บอกว่าเราดีขึ้นแล้วก็เลยถอนยา เราไม่รู้เลยว่าจะขอความช่วยเหลือจากไหน เดี๋ยวนี้พ่อแม่เราชอบพูดว่า จะเกิดมาทำไม คือทำไมพ่อแม่ไม่คิดบ้างว่าไห้เราเกิดมาทำไม
เราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ทำไมพ่อแม่เราไม่คิดบ้างเลยว่าเราก็อยากเป็นปกติ เราก็อยากมีความสุขเหมือนคนอื่นเค้า เรา อยากไปอยู่ที่อื่นมากแต่เราไปไหนไม่ได้เลย เงินเก็บก็ไม่ค่อยมีเพราะพ่อแม่เราห้ามเราทำงาน part time เด็ดขาดเราเลยมีแค่เงินเก็บจากค่าขนมเล็กน้อย
เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป เราต้องการความช่วยเหลือ แต่ทุกครั้งที่เราพยายามหาทางช่วยตัวเอง มันไม่เคยได้ผลเลย เราจะdepressกว่าเดิมตลอด
เราแค่อยากถามว่า มีทางไหนหรือเปล่า หรือว่าเราต้องทนไปจนกว่าจะบรรณลุนิติภาวะ เราทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
ป.ล. ขอบคุณที่อ่านเรื่องของเรา คุณเป็นคนที่สุดยอดมากๆ