หนูเป็นเด็กปี1 ป๊าอายุเกือบ60//แต่ตอนนี้ป๊า early ออกมาเป็นพ่อบ้านแล้วค่ะ รับเงินบำเหน็จบำนาญเรื่อยๆ// แม่อายุ54 หนูเห็นปัญหานี้มาตั้งแต่เด็ก (ส่วนตัวขออนุญาตเรื่องมันว่าเป็นปัญหานะคะ) ป๊าจะชอบสั่งให้แม่ทำนู่นทำนี่ให้ แม่ก็ยอมตลอด ด้วยความที่ป๊ามีน้ำเสียงดุ เจ้าระเบียบ เวลาพูดเสียงดังหนูก็กลัวเหมือนกันค่ะ (ป๊าไม่เคยใช้ความรุนแรงหรือทำร้ายร่างกายนะคะ แต่ทำร้ายทางจิตใจมากกว่าค่ะ) แต่หนูทำได้แค่คิดในใจว่าทำไมต้องดุ พูดดีๆก็รู้เรื่องแล้ว ไม่ทำให้คนอื่นอารมณ์เสียด้วย ทุกครั้งที่ป๊าหงุดหงิดในเรื่องไม่เข้าเรื่อง หรือเวลาใช้ให้ใครทำงานให้แล้วไม่ถูกใจ ป๊าก็จะบ่นจนบรรยากาศในบ้านมันไม่น่าอยู่ เขาก็จะออกไปกินข้าวข้างนอก แล้วกลับบ้านดึกๆ หนูรู้สึกเหมือนเขาทิ้งบอมบ์ไว้แล้วก็ออกไปเฉยๆ
หนูอึดอัดมาก หนูอยากเถียงทุกครั้งที่เขาหงุดหงิดแบบไร้เหตุผล แต่คำว่า'กตัญญู'มันค้ำคอ กลัวทำเขาเสียใจ(ทั้งๆที่เขาก็ทำหนูเสียใจเหมือนกัน) หนูถามแม่ทุกครั้งที่ป๊าเป็นแบบนี้ว่าทำไมถึงแต่งงานกับป๊า คิดยังไงถึงจะอยู่กับป๊า แม่ก็ให้คำตอบคล้ายๆเดิมทุกครั้งว่าป๊าก็มีส่วนอื่นที่ดีนะ เค้าก็เป็นแบบนี้แหละ แม่ชินแล้ว
หนูก็กลับมาตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอดว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ แต่มันก็ไม่ได้เกิดบ่อยนะคะ (ประมาณเดือนละ1-2ครั้ง) หนูรู้สึกว่ามันสะท้อนถึงการมองว่าคนเราไม่เท่าเทียมของคนไทย(ที่อายุมากแล้วบางคน) แม่หนูเป็นคนหัวสมัยใหม่ ป๊าเขาเคลมตัวเองว่าเป็นคนหัวสมัยใหม่แล้ว แต่หนูว่าก็ยังเก่าอยู่ดี หนูไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องหงุดหงิดเวลากลับมาบ้านแล้วไม่มีของกิน ทั้งๆที่กินมาแล้วจากนอกบ้าน (ป๊าไม่ค่อยกินข้าวในบ้านค่ะ เวลากลับมาถึงบ้าน ปกติก็จะไม่กินอะไรแล้ว ยกเว้นบางวันที่ผีเข้าผีออก ก็จะเป็นอย่างที่ว่าค่ะ) แล้วเขาก็มาว่าแม่ว่าทำไมไม่มีอะไรกินเลยด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดแบบจริงจังอะค่ะ แล้วก็พูดประมาณว่าเป็นเมียประสาอะไร แนวๆนี้อะค่ะ คนเป็นลูกฟังแล้วยังจี๊ด แต่ทำอะไรไม่ได้เลย บางครั้งเขาก็ขึ้นกูด้วยค่ะ
หนูรู้สึกเหมือนเขาไม่ให้เกียรติแม่ ทั้งๆที่ตอนนี้แม่ทำงานอยู่คนเดียว ซื้อของหรือกินข้าวที่ใช้เงินเยอะหน่อยก็ใช้บัตรเครดิตแม่ แล้วยังมาว่าแม่แบบนี้อีก คนเรามีมือมีเท้าเหมือนกัน ทำไมจะต้องใช้คนอื่น พอไม่ได้ดั่งใจก็พาลไปทั่ว แต่ไม่โทษตัวเอง เวลาเขารู้ตัวว่าผิดก็ไม่เคยขอโทษให้หนูได้ยินเลยสักครั้ง มันพูดยากมากเลยหรอคะคำว่า'ขอโทษ'น่ะ เขาคิดว่าตัวเองเจ๋งมาก ไม่มีใครเทียบ เป๊ะมาก จะบางครั้งเจออะไรไม่เป๊ะก็มาหงุดหงิดใส่จนทำให้หนูกับแม่เคยคุยกันว่าสรุปใครไม่ปกติ เราหรือป๊า แม่ก็บอกว่าถ้าเขาหงุดหงิดมากจนทำให้เราไม่อยากอยู่ด้วย ถ้าเขาไม่ปรับตัว เขาก็จะเข้ากับเราไม่ได้ ไม่มีใครอยากอยู่กับคนแบบนั้นหรอก พอได้ยินแบบนั้น หนูก็เลยนิ่งมาตลอด
ทีนี้อยากให้เจาะลึกไปที่ mindset ค่ะ วัฒนธรรมเราที่ให้ผู้ชายเป็นใหญ่ในครอบครัว มันแปลว่าเรามองคนไม่เท่ากันหรือเปล่าคะ ยกตัวอย่างกรณีครอบครัวหนูคือป๊าชอบสั่งนู่นนี่ เหมือนตัวเองเป็นเจ้านายแล้วแม่กับหนูเป็นลูกน้อง จริงๆแม่ทำงานเป็นรองผอ.รพ. เขาก็มาพูดประมาณว่า'แม่จะไปบริหารคนได้ยังไง ไม่ได้เรื่อง' เขากำลังดูถูกอยู่อย่างที่หนูคิดใช่ไหมคะ ในประเทศนี้ผู้หญิงไร้ความสามารถขนาดนั้นเลยหรอคะ หรือมีแต่คนยกย่องผู้ชาย ผู้หญิงเลยไม่มีบทบาท ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่คือหนูวางแผนจะเรียนต่อตปท.แล้วหางานทำอยู่ที่นู่นเลย ไม่กลับมาไทยแล้ว ขอไปอยู่ในที่ที่เรา comfortable ที่จะอยู่ดีกว่า หนูรู้สึกว่า mindset ของหนูไม่เข้ากับวัฒนธรรมของตัวเองยังไงไม่รู้แฮะ ตอนนี้หนูนับปีรอ ตั้งใจเรียนให้สอบทุนไปต่อนอกได้ ถ้าหนูทำแบบนั้น มันจะถือว่าอกตัญญูไหมคะ ถ้าถือว่าอกตัญญู หนูเปลี่ยนศาสนาดีไหมคะ
ทำไมป๊าชอบสั่งแม่ ช่วยกันวิเคราะห์ตามวัฒนธรรมไทยแล้วเปรียบเทียบกับวัฒนธรรมตะวันตกหน่อยได้ไหมคะ
หนูอึดอัดมาก หนูอยากเถียงทุกครั้งที่เขาหงุดหงิดแบบไร้เหตุผล แต่คำว่า'กตัญญู'มันค้ำคอ กลัวทำเขาเสียใจ(ทั้งๆที่เขาก็ทำหนูเสียใจเหมือนกัน) หนูถามแม่ทุกครั้งที่ป๊าเป็นแบบนี้ว่าทำไมถึงแต่งงานกับป๊า คิดยังไงถึงจะอยู่กับป๊า แม่ก็ให้คำตอบคล้ายๆเดิมทุกครั้งว่าป๊าก็มีส่วนอื่นที่ดีนะ เค้าก็เป็นแบบนี้แหละ แม่ชินแล้ว
หนูก็กลับมาตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอดว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ แต่มันก็ไม่ได้เกิดบ่อยนะคะ (ประมาณเดือนละ1-2ครั้ง) หนูรู้สึกว่ามันสะท้อนถึงการมองว่าคนเราไม่เท่าเทียมของคนไทย(ที่อายุมากแล้วบางคน) แม่หนูเป็นคนหัวสมัยใหม่ ป๊าเขาเคลมตัวเองว่าเป็นคนหัวสมัยใหม่แล้ว แต่หนูว่าก็ยังเก่าอยู่ดี หนูไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องหงุดหงิดเวลากลับมาบ้านแล้วไม่มีของกิน ทั้งๆที่กินมาแล้วจากนอกบ้าน (ป๊าไม่ค่อยกินข้าวในบ้านค่ะ เวลากลับมาถึงบ้าน ปกติก็จะไม่กินอะไรแล้ว ยกเว้นบางวันที่ผีเข้าผีออก ก็จะเป็นอย่างที่ว่าค่ะ) แล้วเขาก็มาว่าแม่ว่าทำไมไม่มีอะไรกินเลยด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดแบบจริงจังอะค่ะ แล้วก็พูดประมาณว่าเป็นเมียประสาอะไร แนวๆนี้อะค่ะ คนเป็นลูกฟังแล้วยังจี๊ด แต่ทำอะไรไม่ได้เลย บางครั้งเขาก็ขึ้นกูด้วยค่ะ
หนูรู้สึกเหมือนเขาไม่ให้เกียรติแม่ ทั้งๆที่ตอนนี้แม่ทำงานอยู่คนเดียว ซื้อของหรือกินข้าวที่ใช้เงินเยอะหน่อยก็ใช้บัตรเครดิตแม่ แล้วยังมาว่าแม่แบบนี้อีก คนเรามีมือมีเท้าเหมือนกัน ทำไมจะต้องใช้คนอื่น พอไม่ได้ดั่งใจก็พาลไปทั่ว แต่ไม่โทษตัวเอง เวลาเขารู้ตัวว่าผิดก็ไม่เคยขอโทษให้หนูได้ยินเลยสักครั้ง มันพูดยากมากเลยหรอคะคำว่า'ขอโทษ'น่ะ เขาคิดว่าตัวเองเจ๋งมาก ไม่มีใครเทียบ เป๊ะมาก จะบางครั้งเจออะไรไม่เป๊ะก็มาหงุดหงิดใส่จนทำให้หนูกับแม่เคยคุยกันว่าสรุปใครไม่ปกติ เราหรือป๊า แม่ก็บอกว่าถ้าเขาหงุดหงิดมากจนทำให้เราไม่อยากอยู่ด้วย ถ้าเขาไม่ปรับตัว เขาก็จะเข้ากับเราไม่ได้ ไม่มีใครอยากอยู่กับคนแบบนั้นหรอก พอได้ยินแบบนั้น หนูก็เลยนิ่งมาตลอด
ทีนี้อยากให้เจาะลึกไปที่ mindset ค่ะ วัฒนธรรมเราที่ให้ผู้ชายเป็นใหญ่ในครอบครัว มันแปลว่าเรามองคนไม่เท่ากันหรือเปล่าคะ ยกตัวอย่างกรณีครอบครัวหนูคือป๊าชอบสั่งนู่นนี่ เหมือนตัวเองเป็นเจ้านายแล้วแม่กับหนูเป็นลูกน้อง จริงๆแม่ทำงานเป็นรองผอ.รพ. เขาก็มาพูดประมาณว่า'แม่จะไปบริหารคนได้ยังไง ไม่ได้เรื่อง' เขากำลังดูถูกอยู่อย่างที่หนูคิดใช่ไหมคะ ในประเทศนี้ผู้หญิงไร้ความสามารถขนาดนั้นเลยหรอคะ หรือมีแต่คนยกย่องผู้ชาย ผู้หญิงเลยไม่มีบทบาท ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่คือหนูวางแผนจะเรียนต่อตปท.แล้วหางานทำอยู่ที่นู่นเลย ไม่กลับมาไทยแล้ว ขอไปอยู่ในที่ที่เรา comfortable ที่จะอยู่ดีกว่า หนูรู้สึกว่า mindset ของหนูไม่เข้ากับวัฒนธรรมของตัวเองยังไงไม่รู้แฮะ ตอนนี้หนูนับปีรอ ตั้งใจเรียนให้สอบทุนไปต่อนอกได้ ถ้าหนูทำแบบนั้น มันจะถือว่าอกตัญญูไหมคะ ถ้าถือว่าอกตัญญู หนูเปลี่ยนศาสนาดีไหมคะ