รอ หรือ พอ

   กลับมาเพื่อขอโอกาส แต่การกระทำทุกอย่างยังเหมือนเดิม อยากทำอะไรทำ อยากไปไหนไป ว่างเมื่อไหร่ค่อยคุยค่อยทักมาหา โทรหาไม่ได้ อยู่ไหน ทำอะไร เป็นยังไงไม่มีสิทธิรู้ สถานะก็ไม่มี บอกถ้าเราเจอคนที่ดีกว่าก็ยินดีด้วย พี่ยอมแพ้ ระยะห่างหรอหรืออะไรที่ทำให้ความพยายามของเขาทำให้เรารู้สึกว่าเขามีหรือไม่มีเราก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาอยู่แล้ว เข้าใจว่าระยะทาง อายุ สังคม และงานที่ต่างคนต่างก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองเป็นเหตุผลหนึ่งที่เป็นข้อแตกต่างระหว่างเรา แต่คนเราต่อให้มีเรื่องอื่นที่ต้องทำมากมายแค่เวลาไม่กี่นาที บอกกันหน่อยก็ได้ ไม่ได้อยากเป็นคนน่าเบื่อเหมือนเด็กน้อยที่ต้องให้แฟนคอยรายงานว่า อยู่ไหนทำอะไรกับใครที่ไหน แค่อยากได้ความใส่ใจ ความชัดเจนว่าเราคิดถูกที่ให้โอกาสเขาเพื่อที่จะเรียนรู้กันและกันมากขึ้น  ไม่ใช่กั๊กกันแบบนี้ บอกตรงๆว่าโอกาสที่มันจะเป็นไปได้คงยากเหตุผลอะไรก็บอกมา เราพร้อมจะไปได้เสมอเสียใจที่เดียวจบ ไม่ใช่ปล่อยให้เราเหมือนคนบ้าค้างๆคาอยู่แบบนี้ พอจะไปจริงๆก็กลับมาขอโทษสรุปใครให้โอกาสใคร ที่ผ่านมาเราก็อยู่ของเราได้อยู่ได้สบายเลยหละ แต่พอเขากลับมาทุกอย่างทีผ่านมาไม่มีความหมายอะไร 555  แปลกเขาไม่มีอะไรเลยที่ทำให้เรารู้สึกอยากรักษาคนนี้ไว้ แต่ทำไมเราไม่ไปไหนสักที รอนานๆอาจบั่นทอนความรู้สึกได้นะ  ถ้าเราปล่อยได้เมื่อไหร่เราไปแบบที่ไม่มีทางที่จะกลับมาแล้วนะ และถ้าวันไหนเงียบไป ไม่มีความเคลื่อนไหวก็ต่างคนต่างต่างใช้ชีวิต บางทีเราอาจจะไม่ได้รู้สึกมากพอที่จะพยายามไปด้วยกันก็ได้.