อดัตแย่ๆ

แปลกดีที่คนบางคนเคยป็นคนที่สดใส

มีความมั่นใจสูง ชอบเป็นผู้นำคน ยิ้มออกมาหัวใจตัวเองจริงๆ

เราว่าผู้หญิงคนนี้ตายจากตัวเราไปแล้ว หวัดดีไม่ต้องรู้หรอกว่าเราเป็นใครถึงรู้ไป เธออาจจะไม่อยากอ่านบทความนี้แล้วก็ได้

แต่ก่อนเราเป็นเหมือนที่เขียนมาตอนแรกจริงๆแหละ แต่พอได้ย้ายโรงเรียนมาตอนมัธยมต้นปีสุดท้ายที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง

ตอนแรกเราก็เป็นเด็กใหม่ธรรมดาแหละ เข้ากับเพื่อนได้มากๆเลยนะ

มีเพื่อนเก่าที่รู้จักกันในห้องนั้น 1

คนเราเลยได้อยู่กลุ่มเดียวกับเค้า แต่ด้วยอะไรมีรู้ดิเราเป็นคนชอบเล่นหลายกลุ่ม

หลายคน ตอนนั้นเพื่อนเลยค่อยๆทิ้งระยะห่างจากเรามา แล้วก็มีเพื่อน เออ… ไม่ขอเรียกว่าเพื่อนได้ไหม

ก็มีคนในห้องคนแรกมาบอกว่าเราไปแย่งเพื่อนเขามา ตอนแรกก็มีปัญหากันแหละ

เรื่องไปแข่งภาษาไทย เราก็รู้แหละว่าเขาไม่ชอบเราก็ต่างคนต่างอยู่

แต่พอมีคนมาถามว่าเป็นไง สบายดีไหม เราก็จะเริ่มเล่าเรื่อง ของคนๆนี้

ซึ่งตอนนั้นเราอยากให้คนสงสารเรา เราเล่าเล่าให้มันเกินจริง แปลกเนอะ

เหมือนโรคจิตเลย แต่พอมาวันนึงเรารู้สึกว่าไม่เหลือใครอ่ะ ใจมันว่างแบบโครตว่างจริงๆนะ

อยากร้องแต่ร้องไปก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา วันนั้นเราจำได้แม่นเลยเราสัญญากับเพื่อนคนนึ่งไว้ว่าเราจะให้เขายืมคอม

แต่เราไปถ่ายรูปจนเลยเวลา เขาก็ไม่โทรตามเรานะ

เย็นวันนั้นเราโดนสิ่งที่สมควรอ่ะเพื่อนที่รู้จักเกือบทุกคน แล้วก็รุ่นน้องด้วยมั้ง

ด่าเละเลย อ้อลืมเล่าไป ก่อนเรื่องนี้เรามีประเด็นหลายเรื่องโครตๆ ทั้ง

พยายามแอบโกงสอบ เล่าเรื่องแบบเกินจริง

ชอบคุยกับครูแบบที่คนอื่นเรียกว่าเลียแขงเลียขานั้นแหละ

อ่ะต่อนะเราโดนด่าในแชทเรื่องเก่าที่เคยทำมา แล้วมันไม่ใช่แค่นั้นไงมันทำให้เราแทบจะไม่เหลือใครเลย

เพื่อนจากน้อยๆอยู่แล้วก็แบบไม่มีเลย เราจำประโยคที่เค้าด่าเราได้แม่นเลยนะ

เราร้องไห้ทั้งคืน คิดว่าแต่ก่อนทำไมทำตัวแย่ขนาดนี้ เรากลัวตัวเอง

วันไปโรงเรียนเราแทบอยากกลั้นใจตาย เราคิดว่สโรงเรียนคือที่ ที่สนุก มีรอยยิ้ม

ปลอดภัย สบาย แต่ตอนนี้มันกลับไปหมด เรากลัว พะอืดพะอมในการไปอ่ะ

แต่ยังไงก็ตามเราก็จบได้นะ พอมาต่อโรงเรียนมอปลายพวกนั้นก็มาต่อที่เดียวกัน

ก็ไม่ยังไงก็ต่างคนต่างอยู่ เราคิดแบบนั้น แต่พอปรับพื้นฐานเริ่มเรียนเทอมแรก

เราก็ไม่เข้าใจ เขาเริ่มละลานเรา ด่าเราในแชทบ้าง เล่าเรื่องเราให้คนอื่นฟังบ้าง

แต่แปลกดีคนพวกนั้นคือคนที่เราเคยทำดีด้วยหมด  รู้ไหมตอนเราไปห้องพักครู ไปคัดตัวเพื่อแข่ง

ผู้ชายที่นั่งอยู่แถวนั้นมองเราเหมือนเราเป็นตัวประหลาดอ่ะ เรากลัวมาก

เราอยู่คนเดียวไม่ได้ เราต้องลากเพื่อนคนไหนก็ได้มากับเรา ไม่งั้นเราคงน้ำตาไหลตรงนั้น

แต่เรารู้นะว่าอดีตเราเคยทำเรื่องแย่ไว้มากๆ

เราพยายามเตือนตัวเองตลอดว่าจะไม่ยอมกลับไปทำแบบนั้นอีก เรามาโรงเรียนแต่ครั้งด้วยความรูสึกที่ไม่อยากมาเท่าไหร่

พอใกล้จะถึงเราก็จะรู้สึกเหนื่อย

พอมาถึงเราจะรีบขึ้นห้องไม่ค่อยอยากอยู่ในที่ที่จะมีพวกนั้นเดินผ่าน

ถึงเราจะพยายามทำให้ตัวเองเข้มแข็งแต่มันก็ทำได้ยากจริงๆนะ

เราจับมือกับเพื่อนตอนเดินบ่อยมากเพราะเรารู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัย

เราเริ่มกลัวสายตาที่คนอื่นมองมาที่เรา

เราเริ่มกลัวการเป็นที่จับจ้องทั้งๆที่แต่ก่อนชอบมาก อยากเด่นและเป็นที่จดจำ

แล้วเวลาเราได้ทำความรู้จักกับพี่ๆเรารู้สึกว่ากลัวว่าพี่ๆจะได้ยินสิ่งที่คนอื่นพูดมาแล้วเขาจะไม่ชอบเรา

เรากลัวแบบนั้นจริงๆนะ  เราพยายามกดความรู้สึกพวกนั้นเอาไว้ลึกนะ

เพราะว่าทางบ้านเราก็มีปัญหาไม่ใช่บ้านจนหรืออะไรนะ

แม่เอาเงินให้พี่สาวยืมแล้วไม่ยอมคืน

เราเลยต้องมาอยู่ที่แบบนี้ทางครอบครัวแม่ก็มีปัญหาเราเลยคิดว่าไม่อยากสร้างปัญหาให้แม่ปวดหัวอีก

เราอยากรีบจบ รีบไปให้ไกลจากที่นี้ แล้วเราจะพาแม่ไปอยู่ด้วย เราดีใจที่เรามีเพื่อนบางคนที่ยอมรับในสิ่งที่ผ่านมาของเราได้

 เราอยากขอบคุณมากๆ

เราจะพยายามรักษามิตรภาพดีๆ เอาไว้ให้ได้ เราจะพยายามก้าวข้ามคำว่า อี

สันดานหมา ร่าน อีอ้วน อีสกปรก อีช้าง อีนกเงือก อีแว่น ดัดจริต ไปให้ได้

ถ้าใครกลั้นใจอ่ามมาถึงตรงนี้ก็ขอบคุณนะ เราจะพยายาม