คืองี้ผมอะ ชอบผญ.คนนึง ชอบมาตั้งแต่ม.1 จนตอนนี้ม.6 เค้าก็รู้มาตลอดนะว่าผมชอบ เพราะเพื่อนผมเอาไปบอกตั้งแต่ปฐมนิเทศวันแรกเลย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมก็มองเธอมาตลอด เธอทั้งสวย น่ารัก ยิ้มเก่ง เราเคยคุยกันประมาณ2-3รอบ ไม่กี่ประโยค เหมือนฟ้าเป็นใจให้เพื่อนกลุ่มผมกับเพื่อนกลุ่มเธอรู้จักกัน เรียกว่าสนิทกันระดับนึงเลยล่ะ ผมเลยได้มีโอกาสได้คุยได้มองเธอใกล้ๆ เพื่อนเราสนิทกันก็จริงแต่ไม่ใช่ผมกับเธอ เธอก็มีแฟนมาตลอดนะ ด้วยความที่หน้าตาดีและเรียนเก่ง ไอตัวผมต่างกับเธอราวฟ้ากับเหว มีบางครั้งที่ผมมองเธอแล้วเหมือนกันมองผมอยู่ เวลาไปไหนรู้ตัวอีกทีเธอก็เข้ามาอยู่ในระแวกสายตาผมซะแล้ว ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนะ แต่เหมือนว่าเธอก็คอยมองผมอยู่เหมือนกัน แต่ในหัวก็ตีกันตลอด หรือว่าเธอจะแค่อ่อย บริหารเสน่ห์ เพราะเธอรู้ว่าผมชอบ แล้วยิ่งตอนนี้ที่ผมคิดว่าจะตัดใจจริงๆแล้ว เลยหักดิบตัวเองลบเฟซ เลิกส่อง ส่องไปก็มีแต่เจ็บเพราะดูเหมือนเธอจะรักแฟนเธอมาก เลิกมอง เลิกสนใจ พยายามเดินเลี่ยงออกมาเวลาเธอเข้ามาทักเพื่อนผม เธอยิ่งอยู่รอบตัวผมไปหมดมองไปทางไหนก็เจอ อาจจะบังเอิญ แต่มันทำให้ผมตัดใจได้ยากเหลือเกิน ผมต้องกลับมาร้องไห้ทุกที เพราะพยายามที่จะไม่สนใจมาทั้งวันแต่เจอเธอยิ้มแค่ซ็อตเดียวก็รู้สึกพังทลายอีกแล้ว เหมือนต้องเริ่มใหม่ทุกวันๆ เจ็บจนจะตายแล้ว ชอบจนจะตายแต่ไม่กล้าบอก เพราะรู้ว่าเธอคงไม่เอา แต่ละคนที่เธอคบต่างกับผมเยอะมาก ทั้งดีกว่า หน้าตาดีกว่า ดูมีฐานะ ผมสู้ไม่ได้สักอย่าง
คือผมรู้ว่าผมควรMove on ได้แล้ว ชอบมาก็จะ6ปีแล้วแต่มันยากเหลือเกิน ผมควรทำไงดีครับ
ตัดใจหรือไปต่อดีครับ