เราอยู่ม.4คือเรามีพี่อยู่ม.6เเต่พี่เราเหมือนจะไม่ค่อยตั้งใจเรียนจะบอกไงดี..ประมาณพี่เราติดเพื่อนมากอะไรๆก็ต้องเพื่อน จนพ่อกับเเม่ทนไม่ไหวเลยจะให้กลับบ้านกลับบ้านก็คือไม่ต้องเรียนเเต่ตอนนั้นเราขอพ่อว่าเราเชื่อว่าพี่ทำได้ หลังจากวันนั้นเราก็ปิดบังความผิดของพี่ไม่ว่าจะหนีไปกับเพื่อนไม่ไปเรียนพิเศษบลาๆ เเล้วเราปิดบังเรื่องเเบบนี้หลายครั้งมากๆจนเราเหนื่อยตอนนั้นเราโมโหมากพูดกูใส่เเบบอารมณ์โมโหเเล้วตอนนั้นเหมือนคนเป็นบ้า เราบอกพี่ว่าเราเหนื่อยขอเถอะอย่าสร้างปัญหาได้มั้ยพี่ก็บอกโอเคตอนนั้นเราก็ดีใจที่พี่คิดได้เเล้วว่าตอนนี้ต้องไปอ่านหนังสือเตรียมเข้ามหาลัยนะ เเต่กลับไม่ใช่พี่เรากลับเเอบทำในสิ่งที่ครอบครัวห้าม เช่นไปกับเพื่อนไม่มาเรียนบลาๆ มันหลายครั้งจริงๆเราเลยใช่ไม้ตายโดยการกักบริเวร คือไปเรียนเราก็ต้องเห็นว่าเดินเข้าเรียน ไปกินข้าวเราก็ต้องตามไปเพราะกลัวจะไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน เราทำเเบบนี้อยู่หลายวันจนเราโดนรุ่นพี่เคือง เคืองเรื่องที่เรากดดันพี่ตัวเองคือตอนนั้นเราท้อมาก เราเเทบไม่อยากไปโรงเรียนเราเครียดจนปวดหัวตอนนี้ไม่สบายเเล้วเราเหมือนเป็นโรคจิตอะตอนนี้เวลาเราโมโหเราจะเป็นบ้าไปเลยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เเล้วเรื่องนี้ยังไม่พอคะเเนนเราตกอีกก็ไม่ถือว่าตกหรอกเเต่มันน้อยกว่าเพื่อนในห้อง ตอนนี้เราปล่อยวางเเล้ว พี่เราจะทำอะไรก็ทำเเล้วเเต่เลยเราไม่บังคับไม่ยุ่งจะไปเที่ยวไป จะไม่เรียน ก็ได้ให้คิดเอา เเต่ผลปรากฏว่ายังเหมือนเดิม เราควรทำไงดีจะกลับไปบังคับให้พี่อยู่ในกรอบที่พ่อกับเเม่สร้างใว้หรือจะปล่อยให้เละเทะเเบบนี้😢😢
เค้ามีปัญหาเรื่องครอบครัวทำไงดี