สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากจะขอมาแชร์ประสบการณ์ในฐานะลูกคนหนึ่งของพ่อที่มีเมียน้อย
ซึ่งเรื่องนี้เป็นประสบการณ์ชีวิตของเรา อาจจะไม่ได้เหมือนกับทุกบ้าน หรืออาจจะไม่เหมือนบ้านไหนเลยก็ได้
เราแค่อยากแชร์ความรู้สึกและความคิดของเราที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชีวิตค่ะ

สำหรับคนที่ไม่อยากอ่านยาวๆ
เราขอสรุปสั้นๆ ตรงนี้ให้ได้อ่านกันค่ะ

พ่อเรามีเมียน้อย
มีหลายคน ทั้งก่อนเราเกิดและหลังเราเกิด ไม่ค่อยกลับบ้าน ไม่เคยรับผิดชอบเรากับน้อง

ไม่มีการเลี้ยงดู ไม่มีการส่งเสีย ตอนเด็กๆ ก็ไม่เข้าใจว่าพ่อหายจากบ้านไปไหน แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆ
ก็รู้เรื่องว่าพ่อมีเมียน้อย แรกเริ่มก็รู้สึกเกลียดพ่อ
ไปๆมาๆพ่อเลิกกับเมียน้อยกลับมาตายรังที่บ้าน ให้แม่ทำงานเลี้ยงดู พ่ออยากให้เรารักเขาเหมือนที่ลูกคนอื่นจะรักพ่อตัวเองสุดใจ

เราเลี้ยงเขาได้ค่ะ อยู่อาศัยใต้หลังคาเดียวกันได้ แต่เราไม่สามารถรักพ่อได้เท่าที่พ่อคาดหวัง
เพราะเรารู้สึกว่าพ่อไม่เคยเลี้ยงดูเรา ไม่เคยเสียสละมาเหมือนที่แม่เคยทำค่ะ

ข้างล่างนี้เราเขียนความรู้สึกนึกคิดของเรา
ละเอียดบ้างไม่ละเอียดบ้าง ไม่ว่าผู้อ่านจะคิดว่าสิ่งนี้ถูกหรือผิด แต่มันเป็นสิ่งที่ได้เกิดขึ้นกับเราไปแล้วค่ะ
เรารู้สึกไปแล้ว เราคิดไปแล้ว และเราอยากแชร์มุมมอง+ระบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา ถ้าใครเจอเหตุกาณณืคล้ายๆ
กัน แล้วกลับมารักคุณพ่อได้เหมือนเดิมทุกอย่าง เราดีใจด้วยค่ะ
เราแค่อยากบอกว่าชีวิตของคนเรามันไม่เหมือนกัน ก่อนจะเลือกทางไหนก็อยากให้ลองคิดถึงผลของการกระทำที่จะตามมาเผื่อไว้บ้างค่ะ
------------------------------------------------------------------------------------

ตั้งแต่เล็กๆ ประมาณไม่เกินประถมหก
สิ่งที่เรารับรู้เกี่ยวกับพ่อก็คือเรื่องที่แม่บอกให้ฟังว่า พ่อไปทำงานต่างประเทศ
จะไม่ค่อยได้กลับมาบ้าน ซึ่งที่แม่บอกแบบนั้น ก็เพราะเราเอาแต่ถามว่าพ่อหายไปไหน พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่

เพราะเรารู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของพ่อ เข้าใจว่าครอบครัวหนึ่งต้องมีพ่อ แม่ ลูกถึงจะครบ
เข้าใจว่าเป็นลูกต้องรักพ่อกับแม่เท่ากันแต่ด้วยการเลี้ยงดูทำให้สุดท้ายเราก็รักแม่มากกว่าอยู่ดี
เราจำหน้าพ่อได้นะ รู้ว่าพ่อจะมาหาที่บ้านแต่จะนอนบ้านไม่เกิน 2-3 วัน แล้วแม่ก็จะบอกว่าพ่อจะออกไปทำงานอีก
ตอนนั้นเข้าใจว่าพ่อไปทำงานต่างประเทศจริงๆ นะ 5555 ซึ่งความจริงก็นั่นแหละ ย้ายไปอยู่กับเมียน้อยเต็มรูปแบบ
ที่มาหาแม่ก็คือการแวะเข้ามาเฉยๆ

เวลาที่รู้ว่าพ่อจะมาหาก็คือ
แม่จะเอาผ้าปูมาปูข้างเตียงเพิ่มเป็นที่นอนให้พ่อ เรากับน้องก็จะดีใจ จะได้เล่นกับพ่อ
เวลาพ่อกลับมาจะชอบมีช็อกโกแลตมาฝาก เรากับน้องชอบกินขนมที่พ่อเอามาให้

มีอยู่คืนหนึ่ง
ตื่นมากลางดึกแบบงัวเงีย ไฟห้องเปิดสว่าง น้องนอนอยู่ข้างๆ แต่เห็นแม่นั่งขดตัว
ร้องไห้อยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง สะอื้นแรงมากจนเราใจเสีย แต่ด้วยความที่ก็ยังเด็กมาก
บวกกับไม่เข้าใจว่าแม่เสียใจเรื่องอะไร ก็ได้แต่เข้าไปถามแม่ว่าแม่ร้องไห้ทำไม
แม่เป็นอะไร ซึ่งแม่ก็ได้แต่บอกว่าไม่มีอะไรๆ แล้วไล่ให้เราไปนอน
ซึ่งจุดนี้แหละเป็นจุดแรกที่ทำให้เราเริ่มเอะใจขึ้นมาได้นิดดดดหน่อยว่าครอบครัวเรามันไม่ปกติ
แต่นิดเดียวจริงๆ เพราะเด็กมากๆ ไม่เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่เลย

น่าจะเป็นตอนนั้นที่เราได้เริ่มสังเกตเวลาพ่อมาหา ตอนแรกๆ แม่ก็เหมือนจะมีความสุขดี
แต่เวลาที่พ่อกลับออกไป แม่ก็จะเสียใจทุกครั้ง บางครั้งก็เห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน
ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีนะว่าทะเลาะอะไร แต่รู้สึกได้ถึงความรุนแรง และเราจะเกลียดเวลาเห็นแม่ร้องไห้มาก
จะรู้สึกเสียใจว่าทำไมแม่ถึงเสียใจถึงร้องไห้

ด้วยความที่เราอยู่กับแม่มากกว่าก็จะรู้สึกผูกพันธ์กับแม่มากกว่า ถ้าพ่อแม่เกิดทะเลาะกันขึ้นมา
ในใจเราจะเลือกข้างแม่ทันที ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องอะไร และทุกครั้งก็จะรู้สึกไม่ชอบพ่อมากขึ้นเรื่อยๆ
ณ จุดจุดนี้เราจะเริ่มมองพ่อเป็นคนนอก ไม่ใช่คนในครอบครัว
มาทีไรทำไมให้แม่เสียใจทุกที จนหลังๆ ก็จะเริ่มไม่อยากให้พ่อมาหาแล้ว ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากมองหน้า

ก็จะมีแม่นี่แหละคอยเชื่อมความสัมพันธ์
อยากให้พ่อลูกรักกัน แต่เราก็ไม่ชอบอยู่ดี ไม่ชอบให้พ่อกอดพ่อหอม รู้สึกไม่ปลอดภัยรู้สึกว่าคนคนนี้ทำให้แม่เสียใจ