ชีวิตที่น่าเศร้า

กระทู้คำถาม
การที่เราพบเจอแต่เรื่องแย่ๆในชีวิต เราจะโทษเวรกรรมหรือโทษตัวเองคะ เราเลือกที่จะโทษตัวเองเพราะเราเลือกที่จะทำตัวแบบนี้เอง.....
ตั้งแต่จำความได้ก็รู้ว่าตัวเองอยู่กับยายโตมากับยายถูก ยายเป็นคนที่ชอบตีเรื่องเล็กน้อยก็ตี จนในสมองคิดแต่เรื่องจะหนีออกจากคนที่เลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เกิด ความคิดตอนนั้นเป็นความคิดของเด็กอายุ12-13 แต่ก็หาทางทิ้งยายมาจนได้ มาอยู่กับผู้ชาย ยายตามไห้กลับก็ไม่กลับ ตอนนั้นไม่ได้ห่วงยายเลยคะ เอาแต่ตัวเอง ทิ้งไห้ยายอยู่คนเดียวทั้งทีแกอายุ70กว่าแล้ว อยู่กับแฟนคนแรกมีลูกผู้หญิงด้วยกัน1คน เราทะเลาะตบตีกันมาตลอด ไม่เคยมีความรักต่อกันตอนนั้นรู้สึกแบบนั้นจริงๆนะคะ อยู่กันมาจนลูกได้1ขวบกว่า เราเลิกกับแฟนคะ สาเหตุเพราะเล่นเฟสใหม่ๆคะ เจอผู้ชายใหม่ในเฟส เราไห้ลูกไปอยู่กับแฟน พูดง่ายคือทิ้งลูกคะ ตอนนั้นอายุ18แล้ว ก็ยังคิดไม่ได้ เลิกกับแฟนก็ทำตัวเละเทะ มามีแฟนคนที่2 ก็แรงกว่าคนแรก คนแรกไม่เล่นยาแต่ชอบตี คนที่2ไม่ตีแต่เล่นยาหนักมาก มาอยู่กับแฟนคนที่2 ก็มีลูกผู้หญิงด้วยกัน2คน ตั้งแต่มีแฟนมาไม่เคยเจอผู้ชายอะไร ยิ้มขนาดนี้เลย ทำงานได้เงินมาก็เล่นยาหมด ไม่เคยสนใจลูกเมีย ไม่มีเงินซื้อยาก็มาไถ่ตางเมีย ไม่มีอะไรกินก็ทำร้ายข้าวของและคนในบ้านแม้แต่ลูกยังโดน อยู่กันมา6ปีแล้วคะ ลูกสาว4ขวบกับ3ขวบ บางวันมีม่าม่าห่อเดียวก็ยอมไห้ลูกกินคนเป็นยอมอดเพื่อลูก รู้นะว่ายังมีคนลำบากกว่าเรา แต่สิ่งที่เจออยู่มันก็สาหัสสำหรับเรานะ อยู่กันมา6ปีรถเครื่องยังไม่มีปันญาซื้อ จะไปไหนหรือส่งลูกโรงเรียนต้องยืมคนข้างบ้าน วันไหนเค้าอารมดีก็ไห้วันไหนเค้าอารมไม่ดีเค้าก็ว่า มันเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเราต้องพึ่งเค้า ทุกวันนี้มองหน้าลูกและท่องไห้ขึ้นใจว่าต้องสู้เพื่อไห้ลูกอิ่ม
#ทุกๆวันคิดว่าสิ่งที่เจอมาเป็นเพราะเวรกรรมที่เราทิ้งยายทิ้งลูกมาหรือเพราะเราทำตัวเอง
ที่เราเขียนในนีเพราะเราอยากมาระบายเราไม่สามารถคุยกับได้เลย มันอึดอัด มันเครียด
ขอบคุณที่เค้ามาอ่านนะคะ ไห้คำปรึกษาได้แต่อย่าด่านะคะแค่นี้ก็เจ็บมาพอแล้วคะ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่