วันนี้ทำไมโลกนี้ดูแปลกไป
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกนี้
โลกนี้มันช่างสงบเงียบดีเหลือเกิน
ไม่มีเสียงอึกทึกใดๆ เลย ไม่มีเลยแม้สักนิด
ร่างกายฉันก็สบายดีกว่าทุกวัน โปร่งเบาสบาย
เหมือนไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ
ไม่ปวดที่ฟัน ที่หลัง ที่เอว
ไม่ปวดหนักปวดเบา
อย่างทุกวันที่ตื่นนอนขึ้นมา
เหมือนกับฉันไม่มีร่างกายอย่างนั้นแหละ
จะมีก็แต่เพียงความรู้สึกที่นึกคิดอยู่ตอนนี้อย่างเดียว
ความรู้สึกที่เป็นของเราอย่างที่เคยเป็นตลอดมา
ผู้คนก็แปลกไป ไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่เอ เหมือนทุกคนเป็นผู้ชาย
ไม่เห็นมีผู้หญิงเลย
ทุกคนนั้นมีรูปร่างแบบเดียวกันหมด
เหมือนกับฉันหลงเข้าไปในสมาคมอะไรสักอย่าง
มีคนมาเอาใจใส่ให้บริการต้อนรับดูแลเราผู้มาใหม่อย่างนั้น
ที่สำคัญโลกนี้นอกจากเงียบสงบแล้วยังไม่มีแสงสีใดๆ
อึมครึมอย่างไรบอกไม่ถูก แต่ไม่รู้สึกอึดอัดนะ
มันเบาสบายดีเหลือเกิน ฉันชอบ
ผู้คนที่นี่เขาทำอะไรกันฉันคิดอยู่ในใจ
เหมือนเขาแต่ละคนมีหน้าที่การงานของตนๆ ทำกัน
และมีคนกลุ่มหนึ่งมาพาฉันไป จึงตามเขาไปแต่โดยดี
ไม่สงสัยจะไต่ถามอะไรๆ เขา
เป็นโลกที่แปลกมากๆ ที่เห็นเบื้องหน้าเหมือนมีสถานที่ๆ
ห่างไกลลิบออกไป ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรที่ไหน
พอมาถึงที่หนึ่ง เขาบอกว่า ถึงแล้วที่นี่แหละ
แล้วบอกให้ฉันนอนลง ก็นอนลงตามเขา
ฉันนอนคว่ำหน้าลงนอนเหยียดยาว
รู้สึกว่าตนเองจะนอนคว่ำทาบไปตามร่องยาวๆ
ที่แคบกว่าหัวสักหน่อย มีเสียงสั่งมาว่า ให้ทำตัวงอๆ ไว้
ฉันก็ทำตามกระดกหลังขึ้นหน่อย ทำยากอยู่เหมือนกัน
มารู้สึกตัวอีกที ก็มาอยู่ในห้องๆ หนึ่งค่อยคุ้นเคยขึ้นสักหน่อย
คือรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนห้องทำงาน มีเครื่องมือเครื่องใช้บ้าง
ที่สำคัญฉันจำได้เข้าใจว่า มันคงเป็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะนี่แหละ
มองเห็นไม่ชัดหรอกฉันคิดไปเอง มันทำงานลื่นปรูดปราด
มีเสียงครืดคราดด้วย ที่สำคัญมีคนๆ หนึ่งอยู่ใกล้ๆ เจ้าเครื่องนี้
คนๆ นี้ฉันรู้สึกว่าเขาจะเป็นเด็กนะเป็นเด็กหญิงด้วย
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงว่า โลกแสนประหลาดนี้มีคนผู้หญิง
และตอนนี้เองที่ฉันรู้สึกว่า
ร่างกายตนเองมันประหลาดมาก แต่ก็ไม่รู้สึกตกใจอะไร
คือเหมือนหน้าตนเองจะมีส่วนยื่นยาวออกไป
ส่วนที่เป็นปากนั่นเหละที่ยื่นยาวออกไป
ไม่เหมือนเดิมเลย
เด็กหญิงคนนั้นรับกระดาษใบหนึ่งจากเจ้าหน้าที่มา
ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มดีใจ ทำให้ฉันรู้สึกคึกคักตามไปด้วย
เธอจ้องมองมาที่ฉัน
เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกสำนึกว่า นอกจากเด็กหญิงคนนั้นแล้ว
ยังมีคนอื่นอยู่ใกล้ๆ เราอีกคน
เหมือนเขาจับเราไว้มันไม่เป็นอิสระ
ฉันพูดอะไรออกไปสองสามคำ
แต่เขาเหมือนไม่ได้ยินไม่สนใจ
แปลกดีพิลึก ฉันคิดอยู่ในใจ
คนที่อยู่ใกล้ฉันสองสามคนรุมมองฉันเป็นตาเดียว
เหมือนมีใครคนหนึ่งลูบหัวฉันด้วย
จบ
ขอได้รับความขอบคุณ
: จะตั้งชื่อเรื่องว่าอะไรดี
>__<
โลกใหม่
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกนี้
โลกนี้มันช่างสงบเงียบดีเหลือเกิน
ไม่มีเสียงอึกทึกใดๆ เลย ไม่มีเลยแม้สักนิด
ร่างกายฉันก็สบายดีกว่าทุกวัน โปร่งเบาสบาย
เหมือนไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ
ไม่ปวดที่ฟัน ที่หลัง ที่เอว
ไม่ปวดหนักปวดเบา
อย่างทุกวันที่ตื่นนอนขึ้นมา
เหมือนกับฉันไม่มีร่างกายอย่างนั้นแหละ
จะมีก็แต่เพียงความรู้สึกที่นึกคิดอยู่ตอนนี้อย่างเดียว
ความรู้สึกที่เป็นของเราอย่างที่เคยเป็นตลอดมา
ผู้คนก็แปลกไป ไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่เอ เหมือนทุกคนเป็นผู้ชาย
ไม่เห็นมีผู้หญิงเลย
ทุกคนนั้นมีรูปร่างแบบเดียวกันหมด
เหมือนกับฉันหลงเข้าไปในสมาคมอะไรสักอย่าง
มีคนมาเอาใจใส่ให้บริการต้อนรับดูแลเราผู้มาใหม่อย่างนั้น
ที่สำคัญโลกนี้นอกจากเงียบสงบแล้วยังไม่มีแสงสีใดๆ
อึมครึมอย่างไรบอกไม่ถูก แต่ไม่รู้สึกอึดอัดนะ
มันเบาสบายดีเหลือเกิน ฉันชอบ
ผู้คนที่นี่เขาทำอะไรกันฉันคิดอยู่ในใจ
เหมือนเขาแต่ละคนมีหน้าที่การงานของตนๆ ทำกัน
และมีคนกลุ่มหนึ่งมาพาฉันไป จึงตามเขาไปแต่โดยดี
ไม่สงสัยจะไต่ถามอะไรๆ เขา
เป็นโลกที่แปลกมากๆ ที่เห็นเบื้องหน้าเหมือนมีสถานที่ๆ
ห่างไกลลิบออกไป ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรที่ไหน
พอมาถึงที่หนึ่ง เขาบอกว่า ถึงแล้วที่นี่แหละ
แล้วบอกให้ฉันนอนลง ก็นอนลงตามเขา
ฉันนอนคว่ำหน้าลงนอนเหยียดยาว
รู้สึกว่าตนเองจะนอนคว่ำทาบไปตามร่องยาวๆ
ที่แคบกว่าหัวสักหน่อย มีเสียงสั่งมาว่า ให้ทำตัวงอๆ ไว้
ฉันก็ทำตามกระดกหลังขึ้นหน่อย ทำยากอยู่เหมือนกัน
มารู้สึกตัวอีกที ก็มาอยู่ในห้องๆ หนึ่งค่อยคุ้นเคยขึ้นสักหน่อย
คือรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนห้องทำงาน มีเครื่องมือเครื่องใช้บ้าง
ที่สำคัญฉันจำได้เข้าใจว่า มันคงเป็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะนี่แหละ
มองเห็นไม่ชัดหรอกฉันคิดไปเอง มันทำงานลื่นปรูดปราด
มีเสียงครืดคราดด้วย ที่สำคัญมีคนๆ หนึ่งอยู่ใกล้ๆ เจ้าเครื่องนี้
คนๆ นี้ฉันรู้สึกว่าเขาจะเป็นเด็กนะเป็นเด็กหญิงด้วย
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงว่า โลกแสนประหลาดนี้มีคนผู้หญิง
และตอนนี้เองที่ฉันรู้สึกว่า
ร่างกายตนเองมันประหลาดมาก แต่ก็ไม่รู้สึกตกใจอะไร
คือเหมือนหน้าตนเองจะมีส่วนยื่นยาวออกไป
ส่วนที่เป็นปากนั่นเหละที่ยื่นยาวออกไป
ไม่เหมือนเดิมเลย
เด็กหญิงคนนั้นรับกระดาษใบหนึ่งจากเจ้าหน้าที่มา
ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มดีใจ ทำให้ฉันรู้สึกคึกคักตามไปด้วย
เธอจ้องมองมาที่ฉัน
เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกสำนึกว่า นอกจากเด็กหญิงคนนั้นแล้ว
ยังมีคนอื่นอยู่ใกล้ๆ เราอีกคน
เหมือนเขาจับเราไว้มันไม่เป็นอิสระ
ฉันพูดอะไรออกไปสองสามคำ
แต่เขาเหมือนไม่ได้ยินไม่สนใจ
แปลกดีพิลึก ฉันคิดอยู่ในใจ
คนที่อยู่ใกล้ฉันสองสามคนรุมมองฉันเป็นตาเดียว
เหมือนมีใครคนหนึ่งลูบหัวฉันด้วย
จบ
ขอได้รับความขอบคุณ
: จะตั้งชื่อเรื่องว่าอะไรดี
>__<