สวัสดีครับ ถ้าผมพิมพ์อะไรผิด ขออภัยด้วยนะครับ เป็นกระทู้แรกครับ
เข้าเรื่องเลยนะครับ เมื่อประมาณ 6 ปี ก่อน คือผมแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง ที่เป็นพี่รหัสผม พี่เขาสวยน่ารักดูดีทุกอย่างครับ แต่พี่เขามีแฟนแล้วนะครับ แต่พี่เขาคุยกับผมดีมาก ดีมากจริงๆ จนเพื่อนผมชอบล้อว่า ทำไมสนิทกับพี่รหัสจัง เฉพาะคุยในแชทนะครับ แต่เวลาเจอตัวจริง ผมไม่กล้าไปเจอครับ หลบหน้าพี่เขาตลอด ไม่รู้ทำไมเวลาเจอพี่เขาแล้วผมเขินมากทำอะไรไม่ถูก ตอนนั้นผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติเจอผู้หญิงสวยก็ต้องเขินเป็นธรรมดา แต่ไม่ปกติตรง ผมเขินพี่เขาคนเดียว ผมไม่เคยเขินใครเลย ผมก็ว่าและ ต้องชอบพี่เขาแน่ๆ แต่พี่เขามีแฟนอยู่แล้ว ตลอดเวลาที่พี่เขาเรียนมัธยม ผมหลบหน้าพี่เขาตลอด มีวันหนึ่ง ตอนผมกลับหอ ขึ้นรถสองแถว แล้วเจอพี่เขามากับแฟนเขา ขึ้นรถเดียวกันกับผม ตอนนั้น จะหนีก็ไม่ได้และครับ เจอหน้ากันตรงๆ หัวใจเต้นแรงมากครับ ฮาๆ คือช่วงเวลานั้น เป็นช่วงเวลาที่ผมได้อยู่ใกล้พี่เขามากที่สุดเลยก็ว่าได้ แล้วนานที่สุดเลย หลังๆพี่เขาเรียนหนักติวจะเข้ามหาลัย ก็ไม่ได้คุยกับพี่เขาเลย แต่ผมไปส่ง Facebook พี่เขาตลอดไม่อยากทักไปกลัวรบกวนพี่เขา จนมาถึงวันปัจฉิม พี่เขาก็มาแลกรูปมาถ่ายรูปด้วยกัน ให้ line ผมไว้ติดต่อปรึกษา แต่ผมไม่กล้าแอดไป คือ อยากอยู่ห่างๆพี่เขา กลัวจะชอบพี่เขาไปมากกว่านี้ เพราะยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ จนมาถึงปัจจุบัน ปกติผมส่อง facebook พี่เขาตลอดไหนบอกว่าอยากลืมพี่เขาไง 5555 ผ่านมาหลายปีก็ยังไม่เลิกส่องพี่เขา ขนาดผมมีแฟนแล้วผมก็ยังส่อง แต่ตอนผมมีแหนทำไมผมไม่เขินแหนเหมือนเขินพี่เขาผมก็ไม่รู้ แต่โดนแหนทิ้งไปแล้วครับ 55 เพราะเป็นทหารแล้วไม่มีเวลาให้เขา วันนั้นผมเห็นพี่เขาโพสว่าจะรับปริญญตรีอีกประมาณ 2 เดือน อยู่ดีๆผมก็อยากไปถ่ายรูปกับพี่เขาสะงั้น ตอนแรกก็คิดแค่นั้นแหละครับ ผมก็ทักไปหาพี่เขาทำเป็นคุยเรื่องเก่าๆ ผมจำทุกอย่างเกี่ยวกับพี่เขาได้หมดเลย แต่พี่เขาจำไม่ค่อยได้ละครับ ก็ต้อง 6 ปี ใครจะจำได้ ทุกอย่างที่ได้จากพี่เขาผมยังเก็บไว้หมดเลยครับ เลยแอด Line ไป พี่เขาเขียน ไว้ในรูปที่แลกกันวันปัจฉิม พี่เขายังไม่เปลี่ยน line ก็เลยคุยใน line แล้วผมก็ไล่ส่องดูรูปโปรใน line พี่เขา พี่เขาเคยเอารูปคู่ผมกับพี่เขาขึ้นโปรด้วย ตอนนั้นรู้สึกเสียดายมากครับที่ไม่ได้แอดมาหาพี่เขา พอคุยกัน ผมก็กะจะไปอยู่แล้วครับ แต่พี่เขาชวนพอดี ตอนนั้น ผมหนัก 74 อ้วนมาก ผมก็เอาวะ ต้องลดแล้ว ไปถ่ายรูปกับพี่เขาเราต้องดูดีหน่อย ก็วิ่งเลยครับ ปกติผมไม่ออกกำลังกาย ไม่เคยดูแลตัวเองเลยครับ เช้าวิ่ง เย็นเล่นเวท คุมอาหาร ทำ IF ผ่านไปเกือบ 2 เดือน ลดเหลือ 62 ผมยังงงกับตัวเอง ว่าทำไปได้ไง แค่ถ่ายรูปกับพี่เขา พอถึงวันรับปริญญา ผมก็ไปครับ ให้เพื่อนผมพาไป ผมไปไม่ถูก ผมไม่เคยไปไหนไกลเลยนอกจากจังหวัดที่ผมอยู่ พี่เขารับที่มหาลัย ในกรุงเทพครับ พอไปถึง เจอพี่เขา อาการเก่าก็มาครับ เขินพี่เขามาก ถ่ายเสร็จผมรีบบอกพี่เขา ขอตัวกลับก่อนนะครับ ผมก็เอาแล้วไงคิดในใจ ทำไมยังไม่เลิกเขินพี่เขาอีกนี่ก็ผ่านมา 6 ปีละนะ จากนั้นผมก็คุยกับพี่เขาทุกวันเลยครับ ผมก็ตั้งใจว่า ก่อนถึงวันเกิดพี่เขาปีหน้า ผมขอคุยกับพี่เขา ทำอะไรให้พี่เขาก่อน จากนั้นผมจะบอกความรู้สึกกับพี่เขา แต่รู้อยู่แล้วมันจะจบยังไง ผมเคยแกล้งถามพี่เขา ว่าถ้าคนมีคนมาชอบพี่ แต่พี่ไม่ได้ชอบ พี่จะคุยกับเขาต่อไหม พี่เขาก็บอกไม่อยากให้ความหวังใครก็จะบอกไปตรงๆและไม่คุย ผมเลยไม่บอกตอนนี้แล้วกัน ขอเวลาได้มีความสุขได้คุยกับพี่เขาอีกสักปีก้ยังดี แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องที่ทำให้ผมกับพี่เขาทะเลาะกัน จนผมไม่ไหวแล้ว ผมงอแงเองนี่แหละ จนแบบจะเลิกคุยกันแล้ว ผมก็ไหนๆก็จะไม่ได้คุยกันแล้ว ก็เลยบอกความรู้สึกพี่เขาไป ผมรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นยังไง ก็ตามนั้นแหละครับ แต่ พี่เขาถาม จะไม่คุยกับพี่แล้วใช่ไหม ผมก็บอกว่า ผมบอกความรู้สึกไปแล้ว บอกว่าผมเขินพี่เขามาตลอด ที่หลบหน้าที่อะไรก็เพราะเขินพี่เขา ผมเคยถามคำถามพี่เรื่องนี้ พี่บอกว่าไม่อยากให้ความหวังใคร ผมก็ต้องไปเพราะบอกชอบพี่ไปแล้ว แต่พี่เขาตอบกลับมาว่า มันแล้วแต่คน น้องจะคุยกับพี่ต่อก็ได้พี่ก็ชอบคุยกับน้องนะ แล้วพี่เขาบอกว่า ผมอาจไม่ได้ชอบพี่เขาแบบปกติก็ได้ คุยไปคุยมา สรุป ว่าผมเหมือนเป็น FC พี่เขา ผมก็บอกพี่เขาผมก็อยากคุยต่อ ก็เลยคุยกันต่อ แต่คุยกันบ่อยกว่าตอนที่ผมยังไม่บอกความรู้สึกพี่เขาไปอีก พี่เขาคุยดีกว่าเดิมเยอะเลย แต่หลังจากนี้ผมควรจะทำยังไง ตอนนี้ผมก็มีความสุขมาก แต่อนาคตพี่เขาก็ต้องมีแฟน แล้วผมจะเป็นยังไง ?
รัก แปลกๆ ผมควรจะทำไงดี
เข้าเรื่องเลยนะครับ เมื่อประมาณ 6 ปี ก่อน คือผมแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง ที่เป็นพี่รหัสผม พี่เขาสวยน่ารักดูดีทุกอย่างครับ แต่พี่เขามีแฟนแล้วนะครับ แต่พี่เขาคุยกับผมดีมาก ดีมากจริงๆ จนเพื่อนผมชอบล้อว่า ทำไมสนิทกับพี่รหัสจัง เฉพาะคุยในแชทนะครับ แต่เวลาเจอตัวจริง ผมไม่กล้าไปเจอครับ หลบหน้าพี่เขาตลอด ไม่รู้ทำไมเวลาเจอพี่เขาแล้วผมเขินมากทำอะไรไม่ถูก ตอนนั้นผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติเจอผู้หญิงสวยก็ต้องเขินเป็นธรรมดา แต่ไม่ปกติตรง ผมเขินพี่เขาคนเดียว ผมไม่เคยเขินใครเลย ผมก็ว่าและ ต้องชอบพี่เขาแน่ๆ แต่พี่เขามีแฟนอยู่แล้ว ตลอดเวลาที่พี่เขาเรียนมัธยม ผมหลบหน้าพี่เขาตลอด มีวันหนึ่ง ตอนผมกลับหอ ขึ้นรถสองแถว แล้วเจอพี่เขามากับแฟนเขา ขึ้นรถเดียวกันกับผม ตอนนั้น จะหนีก็ไม่ได้และครับ เจอหน้ากันตรงๆ หัวใจเต้นแรงมากครับ ฮาๆ คือช่วงเวลานั้น เป็นช่วงเวลาที่ผมได้อยู่ใกล้พี่เขามากที่สุดเลยก็ว่าได้ แล้วนานที่สุดเลย หลังๆพี่เขาเรียนหนักติวจะเข้ามหาลัย ก็ไม่ได้คุยกับพี่เขาเลย แต่ผมไปส่ง Facebook พี่เขาตลอดไม่อยากทักไปกลัวรบกวนพี่เขา จนมาถึงวันปัจฉิม พี่เขาก็มาแลกรูปมาถ่ายรูปด้วยกัน ให้ line ผมไว้ติดต่อปรึกษา แต่ผมไม่กล้าแอดไป คือ อยากอยู่ห่างๆพี่เขา กลัวจะชอบพี่เขาไปมากกว่านี้ เพราะยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ จนมาถึงปัจจุบัน ปกติผมส่อง facebook พี่เขาตลอดไหนบอกว่าอยากลืมพี่เขาไง 5555 ผ่านมาหลายปีก็ยังไม่เลิกส่องพี่เขา ขนาดผมมีแฟนแล้วผมก็ยังส่อง แต่ตอนผมมีแหนทำไมผมไม่เขินแหนเหมือนเขินพี่เขาผมก็ไม่รู้ แต่โดนแหนทิ้งไปแล้วครับ 55 เพราะเป็นทหารแล้วไม่มีเวลาให้เขา วันนั้นผมเห็นพี่เขาโพสว่าจะรับปริญญตรีอีกประมาณ 2 เดือน อยู่ดีๆผมก็อยากไปถ่ายรูปกับพี่เขาสะงั้น ตอนแรกก็คิดแค่นั้นแหละครับ ผมก็ทักไปหาพี่เขาทำเป็นคุยเรื่องเก่าๆ ผมจำทุกอย่างเกี่ยวกับพี่เขาได้หมดเลย แต่พี่เขาจำไม่ค่อยได้ละครับ ก็ต้อง 6 ปี ใครจะจำได้ ทุกอย่างที่ได้จากพี่เขาผมยังเก็บไว้หมดเลยครับ เลยแอด Line ไป พี่เขาเขียน ไว้ในรูปที่แลกกันวันปัจฉิม พี่เขายังไม่เปลี่ยน line ก็เลยคุยใน line แล้วผมก็ไล่ส่องดูรูปโปรใน line พี่เขา พี่เขาเคยเอารูปคู่ผมกับพี่เขาขึ้นโปรด้วย ตอนนั้นรู้สึกเสียดายมากครับที่ไม่ได้แอดมาหาพี่เขา พอคุยกัน ผมก็กะจะไปอยู่แล้วครับ แต่พี่เขาชวนพอดี ตอนนั้น ผมหนัก 74 อ้วนมาก ผมก็เอาวะ ต้องลดแล้ว ไปถ่ายรูปกับพี่เขาเราต้องดูดีหน่อย ก็วิ่งเลยครับ ปกติผมไม่ออกกำลังกาย ไม่เคยดูแลตัวเองเลยครับ เช้าวิ่ง เย็นเล่นเวท คุมอาหาร ทำ IF ผ่านไปเกือบ 2 เดือน ลดเหลือ 62 ผมยังงงกับตัวเอง ว่าทำไปได้ไง แค่ถ่ายรูปกับพี่เขา พอถึงวันรับปริญญา ผมก็ไปครับ ให้เพื่อนผมพาไป ผมไปไม่ถูก ผมไม่เคยไปไหนไกลเลยนอกจากจังหวัดที่ผมอยู่ พี่เขารับที่มหาลัย ในกรุงเทพครับ พอไปถึง เจอพี่เขา อาการเก่าก็มาครับ เขินพี่เขามาก ถ่ายเสร็จผมรีบบอกพี่เขา ขอตัวกลับก่อนนะครับ ผมก็เอาแล้วไงคิดในใจ ทำไมยังไม่เลิกเขินพี่เขาอีกนี่ก็ผ่านมา 6 ปีละนะ จากนั้นผมก็คุยกับพี่เขาทุกวันเลยครับ ผมก็ตั้งใจว่า ก่อนถึงวันเกิดพี่เขาปีหน้า ผมขอคุยกับพี่เขา ทำอะไรให้พี่เขาก่อน จากนั้นผมจะบอกความรู้สึกกับพี่เขา แต่รู้อยู่แล้วมันจะจบยังไง ผมเคยแกล้งถามพี่เขา ว่าถ้าคนมีคนมาชอบพี่ แต่พี่ไม่ได้ชอบ พี่จะคุยกับเขาต่อไหม พี่เขาก็บอกไม่อยากให้ความหวังใครก็จะบอกไปตรงๆและไม่คุย ผมเลยไม่บอกตอนนี้แล้วกัน ขอเวลาได้มีความสุขได้คุยกับพี่เขาอีกสักปีก้ยังดี แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องที่ทำให้ผมกับพี่เขาทะเลาะกัน จนผมไม่ไหวแล้ว ผมงอแงเองนี่แหละ จนแบบจะเลิกคุยกันแล้ว ผมก็ไหนๆก็จะไม่ได้คุยกันแล้ว ก็เลยบอกความรู้สึกพี่เขาไป ผมรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นยังไง ก็ตามนั้นแหละครับ แต่ พี่เขาถาม จะไม่คุยกับพี่แล้วใช่ไหม ผมก็บอกว่า ผมบอกความรู้สึกไปแล้ว บอกว่าผมเขินพี่เขามาตลอด ที่หลบหน้าที่อะไรก็เพราะเขินพี่เขา ผมเคยถามคำถามพี่เรื่องนี้ พี่บอกว่าไม่อยากให้ความหวังใคร ผมก็ต้องไปเพราะบอกชอบพี่ไปแล้ว แต่พี่เขาตอบกลับมาว่า มันแล้วแต่คน น้องจะคุยกับพี่ต่อก็ได้พี่ก็ชอบคุยกับน้องนะ แล้วพี่เขาบอกว่า ผมอาจไม่ได้ชอบพี่เขาแบบปกติก็ได้ คุยไปคุยมา สรุป ว่าผมเหมือนเป็น FC พี่เขา ผมก็บอกพี่เขาผมก็อยากคุยต่อ ก็เลยคุยกันต่อ แต่คุยกันบ่อยกว่าตอนที่ผมยังไม่บอกความรู้สึกพี่เขาไปอีก พี่เขาคุยดีกว่าเดิมเยอะเลย แต่หลังจากนี้ผมควรจะทำยังไง ตอนนี้ผมก็มีความสุขมาก แต่อนาคตพี่เขาก็ต้องมีแฟน แล้วผมจะเป็นยังไง ?