หลายครั้งที่คิดว่าตัวเราไม่มีค่าแต่เราก็ยังเลือกที่จะเก็บความรู้สึกนั้นไว้คนเดียวเสมอไม่ยอมเล่าให้ใครฟัง ยอมเสียใจคนเดียวยอมเศร้าคนเดียวแต่ถามว่าอยากระบายไหม?ก็อยากระบายมันออกมานะแต่ในความคิดเราเราคิดว่าเราจะไม่เล่าอะไรให้ใครฟังไม่อยากให้คนรอบข้างไม่สบายใจ พอผ่านจุดนั้นมาได้เราก็เลยเลือกที่จะใช้ชีวิตคนเดียวในสังคมใหญ่ เลือกที่ย้ายตัวเองออกมาข้างนอกไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครเลือกที่จะทำทุกอย่างคนเดียวในอนาคตถามว่าอยากมีครอบครัวไหม?เราเชื่อว่าผู้หญิงหลายคนอยากมีแต่เราไม่ได้อยากมีครอบครัวเรารู้สึกว่าเรามีโลกส่วนตัวสูงเกินไป และมันก็ยากที่หลายๆคนจะเข้ามาอยู่ในจุดยืนข้างๆเราได้เรายอมรับว่าเราไม่เปิดโอกาสให้กับใครเลยเรารู้สึกว่าการอยู่คนเดียวการท่องเที่ยวคนเดียวการทำอะไรคนเดียวมันกลับมีความสุขกว่าการได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับคนในครอบครัวอีกนะ ถึงเราไม่ระบายให้ใครฟังอย่างน้อยเราก็ยังมีพันทิปที่เปิดโอกาสให้ได้มาระบายในนี้ได้อย่างน้อยมันก็ลดความเครียดได้นิดนึงแหละว่าไหม.?
ตัวคนเดียวกับสังคมใหญ่!