เกลียดตัวเอง

สวัสดีค่ะ เราอายุ17ค่ะ ช่วงม.3 เราเผชิญปัญหาหนักมาก นั่นก็คิอปัญหาถูกเพื่อนบูลลี่ ช่วงนั้นคงเป็นช่วงที่เรารู้สึกโหดร้ายมากที่สุดในชีวิตที่ผ่านมา คนเหล่านั้นทั้งนินทาต่อหน้าและลับหลัง พวกเค้าทำแบบนั้นอยู่ประมาณ 2เดือน ตอนนั้นเราต้องเล่นคนเดียว ทำอะไรก็ทำคนเดียว การไปเรียนเราคิดว่ามีความสุขนะ แต่ตอนนั้นเราคิดแค่เวลากลับบ้าน ไม่อยากอยู่โรงเรียนเลย เราก็เลยหนีด้วยการย้ายโรงเรียนหนีไปในวันที่มีสอบกลางภาค แต่พอย้ายโรงเรียนมันก็ไม่มีอะไรดีกว่าเดิม คงเพราะเราเป็นคนนิ่งๆมั้ง เพื่อนถึงไม่อยากคุยด้วย แต่ที่เรารู้สึกไม่แฟร์ที่สุดคือ ยังไม่รู้จักเราดีพอเลย ทำไมต้องมาตัดสินเราด้วย คนพวกนั้นโคตรใจร้ายเลย จนเราคิดว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ เบื่อชีวิตตัวเอง เกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ทำไมจิตใจเราต้องเปราะบางขนาดนี้ ทุกวันนี้แค่มีอะไรมา กระทบนิดเดียวเราพร้อมที่จะดิ่งได้ตลอดเวลา เครียดมาก ปรึกษาใครก็ไม่ได้ กลายเป็นเด็กเก็บกด ตอนเด็กๆเราถูกแม่สอนว่า อย่าทำให้คนอื่นไม่สบายใจเพราะเรา เราเลยคิดว่าแค่คนอื่นมีความสุขใช่มั้ย ส่วนเราจะเป็นยังไงก็ช่างใช่มั้ย เราแคร์คนอื่นมากเกินไป แคร์จนบางทีตัวเองก็ไม่มีความสุขสักนิด บางครั้งก็แอบน้อยใจครอบครัวตัวเองนะ ที่ไม่ได้อยู่กับเราตลอดเวลา เพราะต้องออกไปหาทำงาน ปล่อยให้เราอยู่บ้านคนเดียว จนกลายเป็นคนคิดมาก อยู่กับตัวเองมากเกินไปจนบางทีก็อยากฆ่าตัวเอง พอขึ้นม.4มา ปัญหาถูกเพื่อนบูลลี่ก็หายไป แต่สิ่งที่มาแทนที่ คือคิดสิ่งที่เกิดกับเราตอนนั้น พอคิดทีไรก็ร้องออกมา จนกลายเป็นเรื่องฝังใจ อยากตายขึ้นเรื่อยๆ คิดว่าชีวิตตัวเองไม่มีค่า คนอื่นถึงได้ทำกับเราขนาดนี้ เริ่มเบื่อกับสิ่งรอบข้าง เบื่อผู้คน เกลียดการเข้าสังคม กลัวว่าทุกอย่างจะกลับมาอีกครั้ง ถ้ามันเกิดขึ้นซ้ำอีก เราคงรับมันไม่ไหวแน่ๆ หนังสือที่เคยอ่าน เพลงที่ชอบฟัง หนังที่เคยดู เราเบื่อมันไปซะทุกอย่าง อยากนอนอยู่เฉยๆ ไม่อยากออกไปเจอโลกภายนอก โลกที่เต็มไปด้วยคำนินทา เราแค่อยากใช้ชีวิตให้เหมือนเด็กแค่เท่านั้น ยังไม่สามารถทำได้เลย ไม่อยากคิดไรมากมาย ไม่อยากแคร์คนอื่น อยากหนีไปไกลๆ ไปในที่คนอื่นไม่รู้จักเรา
ทำไงถึงอยากใชัชีวิตต่อไปดี