เราอายุ17ค่ะ​ อยู่บ้าน2คนกับแม่​(พ่อเสียแล้ว)​ เป็นคนที่เรียนไม่เก่งหัวช้า​ ในความคิดแม่ตลอดค่ะ(เกรดได้3ต้นๆไม่เคยตก)​ทำอะไรแม่ก็ไม่เคยชมออกจากใจเลย​ มีแต่ด่าเรื่องร้ายที่เคยทำตอกย้ำซ้ำไปซ้ำมา​  ไม่เชื่อใจไปโรงเรียนก็ต้องโทรมาเช็คตลอด​ ใส่เสื้อกันหนาวไปโรงเรียนก็บอกว่าแอบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโดดเรียนหรอ?  ต่างๆนาๆค่ะ​ ทำอะไรในชีวิตนี้ไม่เคยถูกใจเลยทุกคำที่แม่ด่าคำพูดมันแทงลงไปในใจจนปวดใจ​ ทำร้ายร่างกายเวลาแม่โมโหก้ต้องรองรับอารมณ์ตลอด​ เท้าเหยียบหน้า​ ปาของใส่​ เคยถึงขั้นใช้มีดทำร้ายเรามาแล้ว​ ตั้งแต่นั้นมาเราเลยคิดว่าคนๆนี้ปรึกษาอะไรต่อไปไม่ได้แล้วเชื่อใจไม่ได้แล้วเป็นที่พึ่งให้ตัวเราไม่ได้แล้ว​ มีปัญหาอะไรก็เก็บไว้ในใจตลอดบางทีก็แอบร้องไห้เงียบๆในห้องน้ำ​ กับเพื่อนก็ไม่เคยระบายค่ะทำตัวร่าเริงกลบใส่ตลอด​ รอยจากแม่ทำร้ายก็บอกสะดุดล้ม​ ทำกับข้าวมีดบาดมือแล้วยิ้มให้ค่ะ​ บางเรื่องที่แม่พูดพยายามแล้วพยายามอีกที่จะไม่ใส่ใจแต่ความรู้าึกเกินจะรับไหวจริงๆค่ะ​ บางความคิดก็ผุดขึ้นมาว่าจะออกจากบ้านไปอยู่คนเดียวเลยดีมั้ยเพราะสภาพจิตใจย่ำแย่มากๆ​ แต่ก็มีเหตุผลหลายๆอย่างมารั้งไว้​(ปล.ญาติพึ่งพาไม่ได้ค่ะมองเราแม่กับเป็นคนอื่นตลอดด้วยความที่ว่าฐานะไม่เทียบเทียมเค้า)​