สวัสดีค่ะเราเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้รวยแล้วก็ไม่ได้จนแค่พอมีกินไปในแต่ละวัน
ครอบครัวเรามีป๊าม๊าเราและพี่ชายสองคน(ขอแทนว่าพี่เอกับพี่บีแล้วกัน) เราห่างกับพี่ชายทั้งสองเป็นสิบปีตอนเรียนเพื่อนๆก็บอกว่าน่าอิจฉาพี่ชายคงหวงเราน่าดูแต่ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าเราต้องทนกับพฤติกรรมคนในบ้านอย่างไงบ้าง?
ป๊ารักพี่เอมากลูกชายคนแรกอ่ะเนอะตามใจทุกอย่างส่วนพี่บีพอป๊ารู้ว่าลูกคนที่สองเป็นผช.ป๊าไม่อุ้มพี่บีเลยเดินออกจากรพ.ไปซะงั้นตอนเด็กๆพี่บีป่วยเกือบตายป๊าก็ไม่พาไปหาหมอแม่ต้องขอให้คนข้างบ้านพาไปทั้งหมอแท้หมอดูแม่เราพาพี่บีไปหมดหมอดูเคยทักว่าป๊ามันไม่รักผีเลยอยากเอาไปจนม๊าต้องยกพี่บีให้เป็นลูกหมอดูเปลี่ยนชื่อแก้เคล็ดด้วยพ่อเรายังไม่ดูดำดูดีด้วยซ้ำผ่านมาอีกสิบปีก็มีเราป๊าเห่อเรามากลูกสาวคนสุดท้องเป็นผู้หญิงสมใจอยากตอกย้ำให้พี่บียิ่งเป็นหมาหัวเน่าพี่บีคงเกลียดเรามากแต่นานๆไปพี่บีก็ดูรักเรานะส่วนเราไม่ต้องพูดถึงถูกตามใจจนเสียคนอ่ะในส่วนนี้เราก็ยอมรับ
เราเชื่อว่าตัวเราในวันนี้คือผลรวมของอดีตที่เราพบเจอมาเหตุการณ์ต่างๆที่เราเจอมันหล่อหลอมให้เรามีพฤติกรรมแบบนั้นนิสัยแบบนี้
เราเจอเหตุการณ์หลายๆอย่างของผช.ในบ้านที่ทำให้เราเป็นโรคระแวงแล้วก็กลัวผู้ชายเราจะเล่าเหตุการณ์ที่เราพอจะนึกออกให้ฟังมันอาจจะดูไม่ร้ายแรงหรือเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่มันก็เปลี่ยนมายเซตในหัวเราไปเลย
ตอนอนุบาลเด็กๆที่ไหนก็อยากรู้อยากเห็นอยากช่วยงานป๊าม๊าเราเคยช่วยป๊าซ่อมรถแต่จำไม่ได้เหมือนกันว่าทำอีท่าไหนรถป๊าถึงได้พินาศกว่าเดิมป๊าตะโกนเรียกเราแบบดังมากพยายามถามว่าเราเราทำอะไรทำไมเป็นแบบนี้เราก็ไม่ตอบเพราะรู้สึกว่าป๊าพูดรุนแรงกับเราเรากรี๊ดตามประสาเด็กอ่ะป๊าคงโมโหพยายามฟาดเราแต่ม๊าก็เป็นคนอุ้มเราแล้วพาเราหนีไปอยู่บ้านอื่น
ช่วงซักประมาณประถมม๊าเราไปไหนไม่รู้เราต้องกลับมาอยู่บ้านคนเดียวจนเกือบดึกก็ยังไม่มีใครมาแต่ม๊าก็เคยบอกไว้ว่าถ้ามาไม่เจอใครก็อยู่กับพี่แล้วกันเราเหลือตังอยู่ห้าบาทเลยวิ่งไปซื้อมาม่ากะว่าพอพี่คนไหนกลับมาจะขอให้ต้มให้กินเรารบกวนแค่นั้นจริงๆแต่คนที่กลับมาบ้านคนแรกดันเป็นพี่เอพี่เอดูโมโหมากที่กลับมาไม่มีใครอยู่ไม่มีอะไรกินจะออกไปข้างนอกไปหาเพื่อนเราก็ร้องไห้บอกให้อยู่เป็นเพื่อนเราได้มั้ยเรากลัวผีพี่เอบอกว่ากูหิวกูจะไปพี่เอเห็นมาม่าในมือเราพี่เอบอกว่าเอามาม่าให้กูกินสิเดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนนั่นแหละเราต้องให้มาม่าพี่เอไปเราก็มีด่านะไอ่พี่เฮงซวยพ่อแม่ไม่สั่งสอนเราก็แสบพอตัวแหละแต่พี่เอตอบว่าพ่อกูก็พ่ออีคว.. 5555 เออจริงแหะ
ตอนประถมน่าจะโตแล้วอ่ะเราทะเลาะกับลูกพี่ลูกน้องป๊าเราน่าจะโกรธที่เราเสียดังไม่ตามใจน้องป๊าเลยทุ้มโต๊ะเขียนหนังสือเราจนพังจนเพดานที่บ้านยังเป็นรอยแตกถึงทุกวันนี้เลยพอมีคนถามถึงรอยนั้นม๊าก็พูดว่าจำไม่ได้แต่เราจำได้ฝังใจเลยว่าใครเป็นคนทำรอยนั้นสาเหตุก็มาจากเราหรือม๊าอาจจะจำได้แต่คงไม่อยากรื้อฟื้น
ช่วงที่เราใกล้จบประถมอาม่าเราป่วยหนักม๊าไปเฝ้าอาทิตย์นึงกลับทีทิ้งเราให้อยู่กับป๊าเราไม่รู้ว่าป๊าไปทำอะไรหรือเล่นพนันอะไรถึงเราบ้านไปจำนองพี่เอก็ร่วมด้วยเอาทองของม๊าไปขายม๊ากลับบ้านมาก็ตบตีม๊าเรื่องนี้ม๊าเราไม่พูดถึงเลยทะเลาะกันก็ไม่เคยให้ได้ยินบางคืนม๊าก็มานอนกับเราตอนนั้นเราก็ไม่รู้อะไรเราเพิ่งมารู้เรื่องแบบปะติปะต่อเรื่องราวเองตอนช่วงม.ปลาย
เหตุการ์ณต่อมาช่วงม.ต้นพี่เอทะเลาะกับป๊าม๊าหนักมากพี่เอปาข้าวของแตกกระจายป๊าบอกว่าไม่ใช่ลูกกูพี่เอก็สวนทันควันเลยกูก็ไม่อยากเป็นลูกทำให้กูเกิดมาทำไมพี่บีจะเข้ามาต่อยเรากอดเอวพี่บีแน่นเลยไม่อยากให้พี่บีทำแบบนั้นแล้วเช้ามาเราก็โดนผลงานชิ้นโบแดงของพี่เอเล่นงานเข้าให้คือม๊าคงกวาดเศษแก้วที่พี่เอทำไว้ไม่หมดนั่นแหละเราเหยียบเศษแก้วเศษแก้วฝังอยู่ในเท้าเราหลายวันเลยม๊าต้องแอบเอาออกให้ตอนหลับแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องพี่เอก็หนีออกจากบ้านไปหนีไปบวชเอออก็คงรู้สึกผิดมั้งบวชแบบเงียบๆเป็นเดือนกว่าทางบ้านเราจะรู้ว่าพี่เอไปไหน
พี่เอบวชได้ไม่นานไม่รู้กลับมาเพราะอะไรแต่พี่เอไม่เคยทำงานเลยกินเหล้าทุกวันมีคืนนึงเมาแล้วขึ้นมานอนเตียงเดียวกับเราเราขยะแขยงมากไม่รู้ทำไมแล้วหลังจากนั้นพี่เอก็พาผญ.เข้าบ้านเข้ามาอยู่แบบเป็นทางการเลยแต่พี่เอก็คือพี่เอม๊าไม่ชอบสะใภ้คนนี้เลยเราก็ไม่ชอบเหมือนกันเพราะผญ.คนนี้เป็นคนทำให้พี่เอเป็นหนี้บัตรเครดิตส่วนนึงก็เพราะพี่เอด้วยและเพราะโดนผญ.คนนั้นยุด้วยเคยเอาโทรศัพท์เราไปใช้พอทะเลาะกันก็ปาข้าวของปาโทรศัพท์เราจนพังม๊าไล่ให้พากันไปอยู่ที่อื่นแต่นั้นแหละพอเป็นหนี้ผญ.ก็ทิ้งไปม๊ากับเรานี่แหละที่ตามไปขนของออกจากห้องเช่าเพราะพี่เอไม่มีตังไปจ่ายพี่เอใช้ชีวิตไปวันๆไม่ทำงานเล่นหวยกับพนันบอลอย่างเดียวจนถึงทุกวันนี้แหละ
เราเกลียดชีวิตตอนนั้นมากเราเกลียดที่เราต้องตื่นมาเจอความเฮงซวยของพี่เอเราไม่อยากอยู่บ้านเราอยากหนีบวกกับที่เรากำลังขึ้นมหาลัยเราเลยพยายามสอบเข้ากรุงเทพจะได้ไปอยู่หอไปให้ไกลจากที่นี้แล้วเหตุการณ์นี่แหละที่ทำให้เรารู้ว่าป๊าม๊าไม่มีเงินซัพพอร์ตเราขนาดนั้นบ้านเราเป็นหนี้บ้านถูกเอาไปจำนองความตั้งใจที่อยากจะเรียนสายศิลปะเราเก็บเงินค่าขนมเพื่อเอาไปเรียนพิเศษวาดรูปซื้ออุปกรณ์เราก็ต้องเปลี่ยนเพราะสายนั้นค่าใช้จ่ายเยอะสู้ไม่ไหวแน่เราเลยเปลี่ยนไปเรียนคณะที่ค่ายแค่ค่าเทอมไม่มีแอดเพิ่มแต่นั้นแหละม๊าเราก็บอกว่าถ้าอยากเรียนต้องกู้กยศเองม๊าส่งให้แค่ค่ากินค่าหอเดือนนึงไม่เกิน5000-7000บาทเราเลยเพิ่งมาวางแผนกู้กยศ.ตอนม.6 เพื่อที่เข้าปีหนึ่งไปจะได้กู้ง่ายๆเป็นลูกหนี้รายเก่าตอนนั้นเรามีความสุขกับชีวิตมากตื่นมาไม่เจอพี่เอเฮงซวยอยู่กับตัวเองม๊าโทรหาเราทุกวันแพชชั่นเดียวที่เราเหลืออยู่คือเรียนเพื่อม๊าจริงๆเพราะเราไม่ได้อยากเรียนคณะนี้ตั้งแต่แรกแต่ชีวิตเราเลือกอะไรไม่มากไม่ได้หรอกข้อจำกัดมันเยอะ
ส่วนพี่บีเราคิดว่าคงเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดแล้วถึงแม้ว่าเราไม่ค่อยได้พูดกันอาจจะเพราะเพศเพราะอายุมั้งเราสอนให้พี่บีเล่นเฟซจะได้คุยแบบเห็นหน้ากับม๊าได้นั่นแหละทำให้เราพบความลับของพี่บีตอนนั้นเราเจอพี่บีโพสต์รูปกับผญ.คนนึงซื้อตุ๊กตาให้เหมือนรู้สึกโดนแย่งความรักอ่ะเราก็โพสต์ว่าเราน้อยใจพี่บีแต่พี่บีไม่เห็นหรอกเราล็อกโพสต์ผ่านจากนั้นมาไม่เท่าไหร่เราเห็นพี่บีโพสต์เศร้าๆอย่างที่บอกเราสมัครเฟซให้พี่บีเราเลยรู้รหัสเราเลยอยากรู้เรื่องพี่บีกับผญคนนั้นเราไปเจอแชทว่าพี่บีให้ผญ.ยืมเงินเป็นแสนๆเงินที่พี่บีบอกม๊าว่าจะเก็บไว้บวชทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้บวชเลยเราคิดว่าจากเห็นการณ์ครั้งนั้นคงทำให้พี่บีเข็ดเรื่องผญ.หันมาเปย์ตัวเองเปย์เรามันก็ดีแหละที่พี่เค้าหันมารักตัวเองเงินที่หามาได้พี่บีควรใช้มันนะแต่ไม่ใช่ใช้ขนาดนี้เวร้ยยยยพี่บีซื้อทุกอย่างเราเดาแล้วพี่บีไม่มีเงินเก็บชัวร์จากคนงกๆอ่ะมีเงินเก็บเป็นแสนๆจนตอนนี้ใช้เงินซื้อความสุขตัวเองแบบเดือนชนเดือนเราไม่รู้เลยว่าเราควรรู้สึกอะไรก่อนดี
พอเราเรียนจบเราพยายามหางานที่กรุงเทพทำแต่มันก็หายากบวกกับที่แม่บอกว่าจะไม่ส่งเงินให้เราแล้วเราเลยจำใจต้องกลับบ้านความรู้สึกเราแมร่งแย่มากเหมือนต้นไม้ที่มันถูกตัดตาเอาไปเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อในโหลแก้วแล้ววันนึงมันต้องกลับมาลงกระถางร่วมกับต้นอื่นที่อยู่มาก่อนแล้วทั้งๆที่เราก็เกิดมาจากต้นพวกนั้นเรากลับมาในสภาพที่แย่มากงานก็ยังหาไม่ได้ไร้ความหวังเหมือนตัวเองไม่มีค่านี่เรากำลังจะกลายเป็นพี่เอสองงี้หรอห้องเราตอนที่เราไม่อยู่ถูกทำเป็นห้องเก็บสารพัดของของพี่บีแมร่งยิ่งตอกย้ำว่าที่นี้ไม่ใช่ที่ของเรา
เราได้งานทำแล้วเงินเดือนเราถูกวางแผนอย่างดีให้ป๊าม๊าฝากประจำใช้หนี้กยศแบ่งไว้กินรายวันวันละร้อยเงินเดือนคนจบใหม่มันก็เดือนชนเดือนแบบที่พี่บีเป็นแหละแต่อย่างน้อยเราก็มีเงินเก็บพี่บีทำงานตั้งแต่18มีเงินเก็บเป็นแสนได้เราเริ่มช้าหน่อยแต่เราก็หวังว่าเราจะทำได้แบบพี่บีเราทำงานได้ไม่ถึงปีก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่อยู่ในแพลนเราเลยก็เกิดขึ้นป๊าประสบอุบัติเหตุม๊ามาปลุกเราตอนเช้ามืดให้ไปดูอาการป๊าเราต้องลางานกะทันหันไปเฝ้าป๊าวิ่งไปแจ้งความวิ่งไปวิ่งมาหาเอกสารแล้วเราก็กลับมาเจอพี่เอนอนหลับแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวเราโกรธมากกกกเราเลยถามม๊าว่าทำไมไม่ให้พี่เอไปเฝ้าเคยทำประโยชน์อะไรซักอย่างมั้ยก็ไม่ป๊านอนรพ.หลายวันเงินประกันก็เกินวงเงินแล้วเราเลยต้องออกส่วนต่างเราถามพี่บีว่าพอมีตังมั้ยช่วยกันออกได้มั้ยพี่บีบอกว่าไม่มีเห้ยยยนี่มันต้นเดือนนะเราแมร่งโมโหมากผู้ชายบ้านนี้เป็นไรไปหมดพึ่งพาเชี่ยไรไม่ได้เลยเราเลยต้องไปเบิกเงินประจำเราออกมาเพื่อไปจ่ายเราก็รู้เลยว่าอนาคตไม่แน่นอนเราล้มไม่ได้ในบ้านไม่มีใครพึ่งได้แล้วเราต้องเก็บเงินให้มากกว่าเดิมในขณะที่ป๊าป่วยเราต้องใช้หนี้แทนป๊าทั้งบ้านทั้งบัตรเครดิตแล้วเราจะเก็บเงินมากกว่าเดิมได้ไงแต่นั้นแหละบุญคุณลูกกตัญญูหลายๆคำมันค้ำคอเราอยู่
เราเคยอยากไปทำงานที่อื่นไม่อยากอยู่บ้านแล้วปสด.มากๆพอเราจะไปม๊าก็ห้ามบอกว่ามันอันตรายข่าวข่มขืนเยอะเราก็บอกแล้วเราอยู่หอมาตั้งนานเราอยู่ได้แต่คิดไปคิดมาทุกวันนี้เดือนชนเดือนแล้วถ้าเราเช่าห้องจะเอาที่ไหนเงินเก็บที่พอจะเป็นเงินมัดจำหอได้เราก็เอาไปรักษาป๊าโอเคเราต้องทนสินะแต่ที่บ้านเราก็ไม่เคยทำให้เราเห็นว่านี่คือบ้านเราให้เงินป๊าม๊าแล้วค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตเราก็ออกซื้อขนมมาหกชิ้นกะให้ทุกคนคนละชิ้นแล้วเรากินสองชิ้นแต่เช้ามาก็หายหมดโดนที่เรายังไม่ได้กินซักชิ้นตอนเย็นต้องซื้อกับข้าวเข้าบ้านค่าใช้จ่ายเราเหมือนเพิ่มเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุดบางครั้งเราก็รู้สึกน้อยใจในความลำเอียงของป๊าม๊าเราเปิดทีวีฟังเพลงแต่มือเล่นโทรศัพท์ม๊าก็ว่าเราแต่กับพี่บีเปิดหมดทีวีคอมมือเล่นโทรศัพท์ม๊าไม่เคยว่าน้ำประปาแถวบ้านจะหยุดไหลพี่บีก็ใช้น้ำอาบจนเกือบหมดแล้วเราอ่ะเราก็ต้องอาบน้ำไปทำงานนะบางวันเราเหนื่อยเรากลับมาถึงก็นอนแล้วค่อยตื่นมากินข้าวปรากฎว่าพี่เอกับพี่บีกินหมดแล้วไม่เหลืออะไรให้เราทั้งๆที่เราซื้อม๊าก็มาบ่นอีกว่าแทนที่จะรีบกินห่วงแต่นอนเอ้าาาพี่ๆควรมีจิตสำนึกมั้ยแทนที่จะว่าพวกเขากับมาว่าเราเรากินข้าวเย็นน้อยสองช้อนโต๊ะงี้กินเพื่อหลอกกระเพาะจริงๆว่ากินแล้วแต่ม๊าก็รีบตะโกนมาเลยว่าเหลือให้คนหลังบ้างโอเคถ้าการกินข้าวแค่สองช้อนโต๊ะมันทำให้คนอื่นอดตายเราไม่กินก็ได้เหตุการณ์หลายๅอย่างมันโยงเข้ากันหมดจนเราก็ไม่อยากอยู่แล้วไม่อยากรับรู้แล้วจากแพชชั่นเดียวในตอนนั้นที่เราบอกว่าทำเพื่อม๊ามันกลายเป็นว่าความตายน่าจะเป็นแพชชั่นมากกว่าแต่เราไม่ฆ่าตัวตายหรอกเราบอกตัวเองเราสัญญากับตัวเองว่าเราจะไม่ทำแบบนั้นทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงแม้ว่าความฝันเราคือตายก่อนอายุสี่สิบก็ตามเรายังต้องใช้หนี้เราตายไม่ได้
อย่างที่เราบอกเราเก่งโซเชียลที่สุดในบ้านของในบ้านรหัสกูเกิ้ลยูทูปไวไฟเรารู้หมดแล้วนั้นแหละเราเจอประวัติการค้นหาสาวบริการทางเพศหึหึจนทุกวันนี้เรายังไม่รู้เลยว่าใครในบ้านใช้กูเกิ้ลหาสิ่งนั้นแล้วเราไม่อยากรับรู้ด้วยว่าใคร
แล้วมันก็เกิดเหตุการณ์แย่ๆอีกหลายครั้งครั้งล่าสุดคือป๊าทะเลาะกับม๊าปาข้าวของม๊าเรากำลังปอกผลไม้ถ้าวันนั้นป๊าเราใจร้อนหยิบมีดแทงม๊าอ่ะหรือถ้าม๊าไม่ใจเย็นแล้วแทงป๊าขึ้นมาอ่ะเราจะทำยังไงนี่ม๊าอยู่ร่วมกับคนพวกนี้ได้ยังไงเราเริ่มทนพฤติกรรมป๊าไม่ไหวแล้วนะ
เราทนกับนิสัยผู้ชายไม่ไหวแล้วเราไม่กล้ามีแฟนเรากลัวนิสัยผู้ชายเราไม่กล้าจะเริ่มต้นกับใครด้วยซ้ำเราไม่อยากให้แฟนเราในอนาคตต้องมารับรู้ปัญหาในบ้านเราเราไม่อยากให้เค้าแบกรับหรือเขาอาจจะมองว่าแบ่งเบาภาระกันเราไม่อยากรู้สึกแบบนั้นแล้วเราก็ไม่อยากเป็นภาระใครแล้วเราก็ไม่รู้ว่าเราจะเจอนิสัยผู้ชายแบบไหนผู้ชายในบ้านเราสามคนทำให้เรามองผู้ชายในแง่ดีไม่ได้เลยเราอยากเปิดใจมากเราอยากปลดล็อคแต่เหตุการณ์ต่างๆมันก็วนอยู่ในหัวเราอยากจะพบจิตแพทย์ด้วยซ้ำเราเคยไปต่อคิวแล้วด้วยแต่เรารออยู่สามชม.ไม่ได้ตรวจซักทีเราเลยกลับเราอยากจะเปลี่ยนมายเซตในหัวว่าผู้ชายบนโลกไม่ได้ร้ายทุกคนแต่เราเปลี่ยนความคิดไม่ได้จริงๆที่เรามาเล่าเพราะเราไม่สามารถเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังได้เราแค่อยากระบายหรือใครมีอะไรแนะนำเราก็บอกเราหน่อยนะเราอยากเป็นคนที่มีความสุขมากกว่ากว่าความทุกข์นิดนึงก็ยังดีขอบคุณที่รับฟังนะ
ครอบครัวอาจจะทำให้เราเป็นโรค
ครอบครัวเรามีป๊าม๊าเราและพี่ชายสองคน(ขอแทนว่าพี่เอกับพี่บีแล้วกัน) เราห่างกับพี่ชายทั้งสองเป็นสิบปีตอนเรียนเพื่อนๆก็บอกว่าน่าอิจฉาพี่ชายคงหวงเราน่าดูแต่ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าเราต้องทนกับพฤติกรรมคนในบ้านอย่างไงบ้าง?
ป๊ารักพี่เอมากลูกชายคนแรกอ่ะเนอะตามใจทุกอย่างส่วนพี่บีพอป๊ารู้ว่าลูกคนที่สองเป็นผช.ป๊าไม่อุ้มพี่บีเลยเดินออกจากรพ.ไปซะงั้นตอนเด็กๆพี่บีป่วยเกือบตายป๊าก็ไม่พาไปหาหมอแม่ต้องขอให้คนข้างบ้านพาไปทั้งหมอแท้หมอดูแม่เราพาพี่บีไปหมดหมอดูเคยทักว่าป๊ามันไม่รักผีเลยอยากเอาไปจนม๊าต้องยกพี่บีให้เป็นลูกหมอดูเปลี่ยนชื่อแก้เคล็ดด้วยพ่อเรายังไม่ดูดำดูดีด้วยซ้ำผ่านมาอีกสิบปีก็มีเราป๊าเห่อเรามากลูกสาวคนสุดท้องเป็นผู้หญิงสมใจอยากตอกย้ำให้พี่บียิ่งเป็นหมาหัวเน่าพี่บีคงเกลียดเรามากแต่นานๆไปพี่บีก็ดูรักเรานะส่วนเราไม่ต้องพูดถึงถูกตามใจจนเสียคนอ่ะในส่วนนี้เราก็ยอมรับ
เราเชื่อว่าตัวเราในวันนี้คือผลรวมของอดีตที่เราพบเจอมาเหตุการณ์ต่างๆที่เราเจอมันหล่อหลอมให้เรามีพฤติกรรมแบบนั้นนิสัยแบบนี้
เราเจอเหตุการณ์หลายๆอย่างของผช.ในบ้านที่ทำให้เราเป็นโรคระแวงแล้วก็กลัวผู้ชายเราจะเล่าเหตุการณ์ที่เราพอจะนึกออกให้ฟังมันอาจจะดูไม่ร้ายแรงหรือเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่มันก็เปลี่ยนมายเซตในหัวเราไปเลย
ตอนอนุบาลเด็กๆที่ไหนก็อยากรู้อยากเห็นอยากช่วยงานป๊าม๊าเราเคยช่วยป๊าซ่อมรถแต่จำไม่ได้เหมือนกันว่าทำอีท่าไหนรถป๊าถึงได้พินาศกว่าเดิมป๊าตะโกนเรียกเราแบบดังมากพยายามถามว่าเราเราทำอะไรทำไมเป็นแบบนี้เราก็ไม่ตอบเพราะรู้สึกว่าป๊าพูดรุนแรงกับเราเรากรี๊ดตามประสาเด็กอ่ะป๊าคงโมโหพยายามฟาดเราแต่ม๊าก็เป็นคนอุ้มเราแล้วพาเราหนีไปอยู่บ้านอื่น
ช่วงซักประมาณประถมม๊าเราไปไหนไม่รู้เราต้องกลับมาอยู่บ้านคนเดียวจนเกือบดึกก็ยังไม่มีใครมาแต่ม๊าก็เคยบอกไว้ว่าถ้ามาไม่เจอใครก็อยู่กับพี่แล้วกันเราเหลือตังอยู่ห้าบาทเลยวิ่งไปซื้อมาม่ากะว่าพอพี่คนไหนกลับมาจะขอให้ต้มให้กินเรารบกวนแค่นั้นจริงๆแต่คนที่กลับมาบ้านคนแรกดันเป็นพี่เอพี่เอดูโมโหมากที่กลับมาไม่มีใครอยู่ไม่มีอะไรกินจะออกไปข้างนอกไปหาเพื่อนเราก็ร้องไห้บอกให้อยู่เป็นเพื่อนเราได้มั้ยเรากลัวผีพี่เอบอกว่ากูหิวกูจะไปพี่เอเห็นมาม่าในมือเราพี่เอบอกว่าเอามาม่าให้กูกินสิเดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนนั่นแหละเราต้องให้มาม่าพี่เอไปเราก็มีด่านะไอ่พี่เฮงซวยพ่อแม่ไม่สั่งสอนเราก็แสบพอตัวแหละแต่พี่เอตอบว่าพ่อกูก็พ่ออีคว.. 5555 เออจริงแหะ
ตอนประถมน่าจะโตแล้วอ่ะเราทะเลาะกับลูกพี่ลูกน้องป๊าเราน่าจะโกรธที่เราเสียดังไม่ตามใจน้องป๊าเลยทุ้มโต๊ะเขียนหนังสือเราจนพังจนเพดานที่บ้านยังเป็นรอยแตกถึงทุกวันนี้เลยพอมีคนถามถึงรอยนั้นม๊าก็พูดว่าจำไม่ได้แต่เราจำได้ฝังใจเลยว่าใครเป็นคนทำรอยนั้นสาเหตุก็มาจากเราหรือม๊าอาจจะจำได้แต่คงไม่อยากรื้อฟื้น
ช่วงที่เราใกล้จบประถมอาม่าเราป่วยหนักม๊าไปเฝ้าอาทิตย์นึงกลับทีทิ้งเราให้อยู่กับป๊าเราไม่รู้ว่าป๊าไปทำอะไรหรือเล่นพนันอะไรถึงเราบ้านไปจำนองพี่เอก็ร่วมด้วยเอาทองของม๊าไปขายม๊ากลับบ้านมาก็ตบตีม๊าเรื่องนี้ม๊าเราไม่พูดถึงเลยทะเลาะกันก็ไม่เคยให้ได้ยินบางคืนม๊าก็มานอนกับเราตอนนั้นเราก็ไม่รู้อะไรเราเพิ่งมารู้เรื่องแบบปะติปะต่อเรื่องราวเองตอนช่วงม.ปลาย
เหตุการ์ณต่อมาช่วงม.ต้นพี่เอทะเลาะกับป๊าม๊าหนักมากพี่เอปาข้าวของแตกกระจายป๊าบอกว่าไม่ใช่ลูกกูพี่เอก็สวนทันควันเลยกูก็ไม่อยากเป็นลูกทำให้กูเกิดมาทำไมพี่บีจะเข้ามาต่อยเรากอดเอวพี่บีแน่นเลยไม่อยากให้พี่บีทำแบบนั้นแล้วเช้ามาเราก็โดนผลงานชิ้นโบแดงของพี่เอเล่นงานเข้าให้คือม๊าคงกวาดเศษแก้วที่พี่เอทำไว้ไม่หมดนั่นแหละเราเหยียบเศษแก้วเศษแก้วฝังอยู่ในเท้าเราหลายวันเลยม๊าต้องแอบเอาออกให้ตอนหลับแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องพี่เอก็หนีออกจากบ้านไปหนีไปบวชเอออก็คงรู้สึกผิดมั้งบวชแบบเงียบๆเป็นเดือนกว่าทางบ้านเราจะรู้ว่าพี่เอไปไหน
พี่เอบวชได้ไม่นานไม่รู้กลับมาเพราะอะไรแต่พี่เอไม่เคยทำงานเลยกินเหล้าทุกวันมีคืนนึงเมาแล้วขึ้นมานอนเตียงเดียวกับเราเราขยะแขยงมากไม่รู้ทำไมแล้วหลังจากนั้นพี่เอก็พาผญ.เข้าบ้านเข้ามาอยู่แบบเป็นทางการเลยแต่พี่เอก็คือพี่เอม๊าไม่ชอบสะใภ้คนนี้เลยเราก็ไม่ชอบเหมือนกันเพราะผญ.คนนี้เป็นคนทำให้พี่เอเป็นหนี้บัตรเครดิตส่วนนึงก็เพราะพี่เอด้วยและเพราะโดนผญ.คนนั้นยุด้วยเคยเอาโทรศัพท์เราไปใช้พอทะเลาะกันก็ปาข้าวของปาโทรศัพท์เราจนพังม๊าไล่ให้พากันไปอยู่ที่อื่นแต่นั้นแหละพอเป็นหนี้ผญ.ก็ทิ้งไปม๊ากับเรานี่แหละที่ตามไปขนของออกจากห้องเช่าเพราะพี่เอไม่มีตังไปจ่ายพี่เอใช้ชีวิตไปวันๆไม่ทำงานเล่นหวยกับพนันบอลอย่างเดียวจนถึงทุกวันนี้แหละ
เราเกลียดชีวิตตอนนั้นมากเราเกลียดที่เราต้องตื่นมาเจอความเฮงซวยของพี่เอเราไม่อยากอยู่บ้านเราอยากหนีบวกกับที่เรากำลังขึ้นมหาลัยเราเลยพยายามสอบเข้ากรุงเทพจะได้ไปอยู่หอไปให้ไกลจากที่นี้แล้วเหตุการณ์นี่แหละที่ทำให้เรารู้ว่าป๊าม๊าไม่มีเงินซัพพอร์ตเราขนาดนั้นบ้านเราเป็นหนี้บ้านถูกเอาไปจำนองความตั้งใจที่อยากจะเรียนสายศิลปะเราเก็บเงินค่าขนมเพื่อเอาไปเรียนพิเศษวาดรูปซื้ออุปกรณ์เราก็ต้องเปลี่ยนเพราะสายนั้นค่าใช้จ่ายเยอะสู้ไม่ไหวแน่เราเลยเปลี่ยนไปเรียนคณะที่ค่ายแค่ค่าเทอมไม่มีแอดเพิ่มแต่นั้นแหละม๊าเราก็บอกว่าถ้าอยากเรียนต้องกู้กยศเองม๊าส่งให้แค่ค่ากินค่าหอเดือนนึงไม่เกิน5000-7000บาทเราเลยเพิ่งมาวางแผนกู้กยศ.ตอนม.6 เพื่อที่เข้าปีหนึ่งไปจะได้กู้ง่ายๆเป็นลูกหนี้รายเก่าตอนนั้นเรามีความสุขกับชีวิตมากตื่นมาไม่เจอพี่เอเฮงซวยอยู่กับตัวเองม๊าโทรหาเราทุกวันแพชชั่นเดียวที่เราเหลืออยู่คือเรียนเพื่อม๊าจริงๆเพราะเราไม่ได้อยากเรียนคณะนี้ตั้งแต่แรกแต่ชีวิตเราเลือกอะไรไม่มากไม่ได้หรอกข้อจำกัดมันเยอะ
ส่วนพี่บีเราคิดว่าคงเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดแล้วถึงแม้ว่าเราไม่ค่อยได้พูดกันอาจจะเพราะเพศเพราะอายุมั้งเราสอนให้พี่บีเล่นเฟซจะได้คุยแบบเห็นหน้ากับม๊าได้นั่นแหละทำให้เราพบความลับของพี่บีตอนนั้นเราเจอพี่บีโพสต์รูปกับผญ.คนนึงซื้อตุ๊กตาให้เหมือนรู้สึกโดนแย่งความรักอ่ะเราก็โพสต์ว่าเราน้อยใจพี่บีแต่พี่บีไม่เห็นหรอกเราล็อกโพสต์ผ่านจากนั้นมาไม่เท่าไหร่เราเห็นพี่บีโพสต์เศร้าๆอย่างที่บอกเราสมัครเฟซให้พี่บีเราเลยรู้รหัสเราเลยอยากรู้เรื่องพี่บีกับผญคนนั้นเราไปเจอแชทว่าพี่บีให้ผญ.ยืมเงินเป็นแสนๆเงินที่พี่บีบอกม๊าว่าจะเก็บไว้บวชทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้บวชเลยเราคิดว่าจากเห็นการณ์ครั้งนั้นคงทำให้พี่บีเข็ดเรื่องผญ.หันมาเปย์ตัวเองเปย์เรามันก็ดีแหละที่พี่เค้าหันมารักตัวเองเงินที่หามาได้พี่บีควรใช้มันนะแต่ไม่ใช่ใช้ขนาดนี้เวร้ยยยยพี่บีซื้อทุกอย่างเราเดาแล้วพี่บีไม่มีเงินเก็บชัวร์จากคนงกๆอ่ะมีเงินเก็บเป็นแสนๆจนตอนนี้ใช้เงินซื้อความสุขตัวเองแบบเดือนชนเดือนเราไม่รู้เลยว่าเราควรรู้สึกอะไรก่อนดี
พอเราเรียนจบเราพยายามหางานที่กรุงเทพทำแต่มันก็หายากบวกกับที่แม่บอกว่าจะไม่ส่งเงินให้เราแล้วเราเลยจำใจต้องกลับบ้านความรู้สึกเราแมร่งแย่มากเหมือนต้นไม้ที่มันถูกตัดตาเอาไปเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อในโหลแก้วแล้ววันนึงมันต้องกลับมาลงกระถางร่วมกับต้นอื่นที่อยู่มาก่อนแล้วทั้งๆที่เราก็เกิดมาจากต้นพวกนั้นเรากลับมาในสภาพที่แย่มากงานก็ยังหาไม่ได้ไร้ความหวังเหมือนตัวเองไม่มีค่านี่เรากำลังจะกลายเป็นพี่เอสองงี้หรอห้องเราตอนที่เราไม่อยู่ถูกทำเป็นห้องเก็บสารพัดของของพี่บีแมร่งยิ่งตอกย้ำว่าที่นี้ไม่ใช่ที่ของเรา
เราได้งานทำแล้วเงินเดือนเราถูกวางแผนอย่างดีให้ป๊าม๊าฝากประจำใช้หนี้กยศแบ่งไว้กินรายวันวันละร้อยเงินเดือนคนจบใหม่มันก็เดือนชนเดือนแบบที่พี่บีเป็นแหละแต่อย่างน้อยเราก็มีเงินเก็บพี่บีทำงานตั้งแต่18มีเงินเก็บเป็นแสนได้เราเริ่มช้าหน่อยแต่เราก็หวังว่าเราจะทำได้แบบพี่บีเราทำงานได้ไม่ถึงปีก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่อยู่ในแพลนเราเลยก็เกิดขึ้นป๊าประสบอุบัติเหตุม๊ามาปลุกเราตอนเช้ามืดให้ไปดูอาการป๊าเราต้องลางานกะทันหันไปเฝ้าป๊าวิ่งไปแจ้งความวิ่งไปวิ่งมาหาเอกสารแล้วเราก็กลับมาเจอพี่เอนอนหลับแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวเราโกรธมากกกกเราเลยถามม๊าว่าทำไมไม่ให้พี่เอไปเฝ้าเคยทำประโยชน์อะไรซักอย่างมั้ยก็ไม่ป๊านอนรพ.หลายวันเงินประกันก็เกินวงเงินแล้วเราเลยต้องออกส่วนต่างเราถามพี่บีว่าพอมีตังมั้ยช่วยกันออกได้มั้ยพี่บีบอกว่าไม่มีเห้ยยยนี่มันต้นเดือนนะเราแมร่งโมโหมากผู้ชายบ้านนี้เป็นไรไปหมดพึ่งพาเชี่ยไรไม่ได้เลยเราเลยต้องไปเบิกเงินประจำเราออกมาเพื่อไปจ่ายเราก็รู้เลยว่าอนาคตไม่แน่นอนเราล้มไม่ได้ในบ้านไม่มีใครพึ่งได้แล้วเราต้องเก็บเงินให้มากกว่าเดิมในขณะที่ป๊าป่วยเราต้องใช้หนี้แทนป๊าทั้งบ้านทั้งบัตรเครดิตแล้วเราจะเก็บเงินมากกว่าเดิมได้ไงแต่นั้นแหละบุญคุณลูกกตัญญูหลายๆคำมันค้ำคอเราอยู่
เราเคยอยากไปทำงานที่อื่นไม่อยากอยู่บ้านแล้วปสด.มากๆพอเราจะไปม๊าก็ห้ามบอกว่ามันอันตรายข่าวข่มขืนเยอะเราก็บอกแล้วเราอยู่หอมาตั้งนานเราอยู่ได้แต่คิดไปคิดมาทุกวันนี้เดือนชนเดือนแล้วถ้าเราเช่าห้องจะเอาที่ไหนเงินเก็บที่พอจะเป็นเงินมัดจำหอได้เราก็เอาไปรักษาป๊าโอเคเราต้องทนสินะแต่ที่บ้านเราก็ไม่เคยทำให้เราเห็นว่านี่คือบ้านเราให้เงินป๊าม๊าแล้วค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตเราก็ออกซื้อขนมมาหกชิ้นกะให้ทุกคนคนละชิ้นแล้วเรากินสองชิ้นแต่เช้ามาก็หายหมดโดนที่เรายังไม่ได้กินซักชิ้นตอนเย็นต้องซื้อกับข้าวเข้าบ้านค่าใช้จ่ายเราเหมือนเพิ่มเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุดบางครั้งเราก็รู้สึกน้อยใจในความลำเอียงของป๊าม๊าเราเปิดทีวีฟังเพลงแต่มือเล่นโทรศัพท์ม๊าก็ว่าเราแต่กับพี่บีเปิดหมดทีวีคอมมือเล่นโทรศัพท์ม๊าไม่เคยว่าน้ำประปาแถวบ้านจะหยุดไหลพี่บีก็ใช้น้ำอาบจนเกือบหมดแล้วเราอ่ะเราก็ต้องอาบน้ำไปทำงานนะบางวันเราเหนื่อยเรากลับมาถึงก็นอนแล้วค่อยตื่นมากินข้าวปรากฎว่าพี่เอกับพี่บีกินหมดแล้วไม่เหลืออะไรให้เราทั้งๆที่เราซื้อม๊าก็มาบ่นอีกว่าแทนที่จะรีบกินห่วงแต่นอนเอ้าาาพี่ๆควรมีจิตสำนึกมั้ยแทนที่จะว่าพวกเขากับมาว่าเราเรากินข้าวเย็นน้อยสองช้อนโต๊ะงี้กินเพื่อหลอกกระเพาะจริงๆว่ากินแล้วแต่ม๊าก็รีบตะโกนมาเลยว่าเหลือให้คนหลังบ้างโอเคถ้าการกินข้าวแค่สองช้อนโต๊ะมันทำให้คนอื่นอดตายเราไม่กินก็ได้เหตุการณ์หลายๅอย่างมันโยงเข้ากันหมดจนเราก็ไม่อยากอยู่แล้วไม่อยากรับรู้แล้วจากแพชชั่นเดียวในตอนนั้นที่เราบอกว่าทำเพื่อม๊ามันกลายเป็นว่าความตายน่าจะเป็นแพชชั่นมากกว่าแต่เราไม่ฆ่าตัวตายหรอกเราบอกตัวเองเราสัญญากับตัวเองว่าเราจะไม่ทำแบบนั้นทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงแม้ว่าความฝันเราคือตายก่อนอายุสี่สิบก็ตามเรายังต้องใช้หนี้เราตายไม่ได้
อย่างที่เราบอกเราเก่งโซเชียลที่สุดในบ้านของในบ้านรหัสกูเกิ้ลยูทูปไวไฟเรารู้หมดแล้วนั้นแหละเราเจอประวัติการค้นหาสาวบริการทางเพศหึหึจนทุกวันนี้เรายังไม่รู้เลยว่าใครในบ้านใช้กูเกิ้ลหาสิ่งนั้นแล้วเราไม่อยากรับรู้ด้วยว่าใคร
แล้วมันก็เกิดเหตุการณ์แย่ๆอีกหลายครั้งครั้งล่าสุดคือป๊าทะเลาะกับม๊าปาข้าวของม๊าเรากำลังปอกผลไม้ถ้าวันนั้นป๊าเราใจร้อนหยิบมีดแทงม๊าอ่ะหรือถ้าม๊าไม่ใจเย็นแล้วแทงป๊าขึ้นมาอ่ะเราจะทำยังไงนี่ม๊าอยู่ร่วมกับคนพวกนี้ได้ยังไงเราเริ่มทนพฤติกรรมป๊าไม่ไหวแล้วนะ
เราทนกับนิสัยผู้ชายไม่ไหวแล้วเราไม่กล้ามีแฟนเรากลัวนิสัยผู้ชายเราไม่กล้าจะเริ่มต้นกับใครด้วยซ้ำเราไม่อยากให้แฟนเราในอนาคตต้องมารับรู้ปัญหาในบ้านเราเราไม่อยากให้เค้าแบกรับหรือเขาอาจจะมองว่าแบ่งเบาภาระกันเราไม่อยากรู้สึกแบบนั้นแล้วเราก็ไม่อยากเป็นภาระใครแล้วเราก็ไม่รู้ว่าเราจะเจอนิสัยผู้ชายแบบไหนผู้ชายในบ้านเราสามคนทำให้เรามองผู้ชายในแง่ดีไม่ได้เลยเราอยากเปิดใจมากเราอยากปลดล็อคแต่เหตุการณ์ต่างๆมันก็วนอยู่ในหัวเราอยากจะพบจิตแพทย์ด้วยซ้ำเราเคยไปต่อคิวแล้วด้วยแต่เรารออยู่สามชม.ไม่ได้ตรวจซักทีเราเลยกลับเราอยากจะเปลี่ยนมายเซตในหัวว่าผู้ชายบนโลกไม่ได้ร้ายทุกคนแต่เราเปลี่ยนความคิดไม่ได้จริงๆที่เรามาเล่าเพราะเราไม่สามารถเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังได้เราแค่อยากระบายหรือใครมีอะไรแนะนำเราก็บอกเราหน่อยนะเราอยากเป็นคนที่มีความสุขมากกว่ากว่าความทุกข์นิดนึงก็ยังดีขอบคุณที่รับฟังนะ