คุณเคยเป้นแบบเคยไม

คือเรามีเรื่องอัดใจมาก มันเป้นเรื่องครอบครัวของเราเอง คือเราเป้นเด้กกำพร้าคนหนึ่งแหละที่ไม่มีพ่อแม่และถูกยายกะน้าชายเลี้ยงมาดูเขาก้รักเราดีน้ะแต่มีน้าสะไภ้เข้ามาทุกอย่างก้เปลี่ยนไปเราก้โดนบังคับทุกอย่างยิ่งยายมาเสียอีกทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมเราโดนบังคับทุกอย่างยิ่งแกมีลูกเรายิ่งเหนื่อยเหนื่อยมากเหนื่อยจนร้องไห้ทุกวันพอตอนเราจบม3จะเข้ามาม.4 เราก้โดนบังคับให้กู้ยืมกยศทั้งที่ใจไม่อยากยืมตอนนั่นเราพยายามทุกอย่างที่จะไม่ยืมกยศเราหางานทำตอนเลิกเรียนพอจะไม่ยืมแต่สุดท้ายก้ต้องยืมเพราะคำว่าถ้าไม่ยืมก้ไม่ต้องเรียนแต่พอกู้ได้เราก้ไม่ได้ใช้อ้ะแต่พอเรียนจบปวช3 เราก้ได้หางานทำเพราะเราไม่เรียนต่ออยากหาตังใช้แต่ไหนได้เงินที่เราหาทุกบาทเราไม่ได้ใช้เรยแต่พอเราบอกว่าหนูขอครึ่งหนึ่งได้ไมเค้าก้ว่าไม่ยิ่งทำให้ทะเลาะกันอีกและแกกะไปบอกน้าชายของเราว่าเราเถียงทั้งๆที่เราไม่ได้เถียงเรยน้าเราก้มาด่าแต่ตอนนี้ความรุสึกมันเหนื่อยเหนื้อยแบบบอกไม่ถูกระบายให้เพื่อนให้พี่ตลอดแต่ก้ทำอะไรไม่ได้ก้ได้แต่ร้องไห้ว่าทำเวรทำกรรมอะไรมาถึงได้เป้นแบบนี้ นี้ล่าสุดคือเราขอตังน้าสะไภ้ไปทำงานแกก้ไม่ให้แกบอกไม่มีตังเราก้ไม่เอาน้ะแต่เราาก้ไปทำงานแบบไม่ตังอ้ะเวลาพี่เค้าชวนไปกินข้าวเราก้บอกได้แค่ไม่หิวพี่กินเรยทั้งไปที่หิวมากแต่พอเรากลับมาก้ไม่มีคัยคุยกะเราและยุดีๆน้าชายแกก้พูดขึ้นมาว่าถ้าไม่พอใจยุที่นี้ก้หนีไปเรยเราก้ไม่รุว่าเราทำอะไรผิดเราก้ได้แต่ร้องไห้และหลังนั่นพวกเค้าก้ไม่คุยกะเราเรยเหมือนเราไม่ตัวตนเวลากินข้าวเขาก้ชวนไม่เรียกไม่อะไรเรยแต่พอเราจะไปกินข้าวทีหลังก้ไม่เหลือกับข้าวไว้เรยเราเหนื่อยเราท้อบางครั้งแมร่งอยากผูกคอตายให้จบๆไปเรยจะได้เวรหมดกรรม