ตามหัวข้อเลยค่ะ เราไปทำงานที่ไหนก็มีแต่
พวกเฒ่าหัวงู มาเสนอค่าเรียนให้เรา อาสาไปรับไปส่ง
มาคุยเล่นบ้าง ตั้งใจจะมาหลอกบ้าง เราตั้งกระทู้นี้ไม่ได้อวดแต่อย่างใด แต่เราเบื่อ ไม่รู้จะหนียังไง ในรร.ที่เราอยู่ ทั้งคุณครูก็ไม่เว้น เพียงแต่เราทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แตก็ระวังตัวตลอดเวลา
เรารู้สึกว่าสังคมสมัยนี้น่ากลัวมาก
เราอายุ 17 -18 ปี บ้านยากจนก็เลยหางานทำทั้งปิดเทอม เปิดเทอมเลิกเรียนก็ไปทำ ร้านอาหารบ้าง โรงงานบ้าง
เซเว่นบ้าง เราทำทุกอย่าง ที่ผู้หญิงอายุเท่านี้จะทำได้
มีคนมาหยอดมาแซวเราก็ไม่ได้สนใจ ไม่แคร์ด้วย จนมีเหตุการณ์นึง ทำเราจิตใจทรุดหนักมาก เราไปทำงานร้านอาหารหลังเลิกเรียน เราก็ใส่ชุดนักเรียนไป กำลังเก็บจานลูกค้า เพื่อนก็มาเรียกไปบอกว่า"ผู้จัดการเรียก"
เราก็รีบไปเลย เพราะไม่รู้ว่าจะโดนด่ารึทำอะไรผิด
ผู้จัดการอายุประมาณ 50-60 ค่ะ พอเราไปถึง เขาก็เริ่มถามเรา
ผจก. : มาหารายได้หลังเลิกเรียนหรอ?
เรา : ใช่ค่ะ ช่วงนี้ต้องการใช้เงินค่ะ
ผจก.: บอกป๋าก็ได้ เดะป๋าให้หนูเอง
เราก็เงียบ แต่ก็ขำแห้ง คิดว่าเขาอาจจะพูดเล่น
สักพัก เขาหยิบกระเป๋าตังออกมาแล้วก็โชว์แบงค์ 1000 ให้ดู แล้วก็พูดว่า"แลกกับเบอร์หนู" เราอึ้งไปสักพักเพราะไม่คิดว่าผู้ใหญ่ที่เคารพเป็นแบบนี้ เรารีบปฏิเสธไปว่าไม่เอา เขาก็ถามว่า ทำไมละ? เราก็ตอบไปอีกว่าไม่เอาค่ะ แล้วก็เดินหนี
วันนั้นเราจิตใจแย่มาก กลับบ้านมาร้องไห้ มันเป็นเพราะเรารู้สึกว่าเราโดนดูถูก ทั้งๆที่เราใส่ชุดนร.ไปทำงาน เขาทำเหมือนเราไม่มีการศึกษา ไม่มีสมอง ไม่มีแขนาขาทำงาน หลังจากวันนั้น เราเลยเลิกทำที่ร้านอาหารเลย
มีหลายเหตุการณ์ที่คล้ายๆแบบนี้เกิดขึ้นกับเรา**ทุกๆที่ที่ทำงาน** เรารู้ว่าหนีมันไม่ได้ แต่บางทีก็เหนื่อยใจว่าทำไมชีวิตต้องเจอแต่แบบนี้
ปล.เขียนไว้อ่านเองด้วย ขออภัยหากภาษาไม่ถูกต้อง
ชีวิตใครเป็นเหมือนเราบ้าง!!! ไปอยู่ที่ไหนมีแต่คนแก่(มีเมีย)มาชอบ
พวกเฒ่าหัวงู มาเสนอค่าเรียนให้เรา อาสาไปรับไปส่ง
มาคุยเล่นบ้าง ตั้งใจจะมาหลอกบ้าง เราตั้งกระทู้นี้ไม่ได้อวดแต่อย่างใด แต่เราเบื่อ ไม่รู้จะหนียังไง ในรร.ที่เราอยู่ ทั้งคุณครูก็ไม่เว้น เพียงแต่เราทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แตก็ระวังตัวตลอดเวลา
เรารู้สึกว่าสังคมสมัยนี้น่ากลัวมาก
เราอายุ 17 -18 ปี บ้านยากจนก็เลยหางานทำทั้งปิดเทอม เปิดเทอมเลิกเรียนก็ไปทำ ร้านอาหารบ้าง โรงงานบ้าง
เซเว่นบ้าง เราทำทุกอย่าง ที่ผู้หญิงอายุเท่านี้จะทำได้
มีคนมาหยอดมาแซวเราก็ไม่ได้สนใจ ไม่แคร์ด้วย จนมีเหตุการณ์นึง ทำเราจิตใจทรุดหนักมาก เราไปทำงานร้านอาหารหลังเลิกเรียน เราก็ใส่ชุดนักเรียนไป กำลังเก็บจานลูกค้า เพื่อนก็มาเรียกไปบอกว่า"ผู้จัดการเรียก"
เราก็รีบไปเลย เพราะไม่รู้ว่าจะโดนด่ารึทำอะไรผิด
ผู้จัดการอายุประมาณ 50-60 ค่ะ พอเราไปถึง เขาก็เริ่มถามเรา
ผจก. : มาหารายได้หลังเลิกเรียนหรอ?
เรา : ใช่ค่ะ ช่วงนี้ต้องการใช้เงินค่ะ
ผจก.: บอกป๋าก็ได้ เดะป๋าให้หนูเอง
เราก็เงียบ แต่ก็ขำแห้ง คิดว่าเขาอาจจะพูดเล่น
สักพัก เขาหยิบกระเป๋าตังออกมาแล้วก็โชว์แบงค์ 1000 ให้ดู แล้วก็พูดว่า"แลกกับเบอร์หนู" เราอึ้งไปสักพักเพราะไม่คิดว่าผู้ใหญ่ที่เคารพเป็นแบบนี้ เรารีบปฏิเสธไปว่าไม่เอา เขาก็ถามว่า ทำไมละ? เราก็ตอบไปอีกว่าไม่เอาค่ะ แล้วก็เดินหนี
วันนั้นเราจิตใจแย่มาก กลับบ้านมาร้องไห้ มันเป็นเพราะเรารู้สึกว่าเราโดนดูถูก ทั้งๆที่เราใส่ชุดนร.ไปทำงาน เขาทำเหมือนเราไม่มีการศึกษา ไม่มีสมอง ไม่มีแขนาขาทำงาน หลังจากวันนั้น เราเลยเลิกทำที่ร้านอาหารเลย
มีหลายเหตุการณ์ที่คล้ายๆแบบนี้เกิดขึ้นกับเรา**ทุกๆที่ที่ทำงาน** เรารู้ว่าหนีมันไม่ได้ แต่บางทีก็เหนื่อยใจว่าทำไมชีวิตต้องเจอแต่แบบนี้
ปล.เขียนไว้อ่านเองด้วย ขออภัยหากภาษาไม่ถูกต้อง