ผมท้อแท้กับชีวิตขอคำปรึกษาหน่อยครับ

เกริ่นนิดนึ่งนะครับผมตั้งกระทู้ครั้งแรกอาจผิดพลาดบ้าง(ขออภัย)ครับ...เริ่มเลยนะครับตอนนี้ผมมีปัญหาชีวิตผมหนีคนที่บ้านมาอยู่ ตจว มาแบบเสือผืนหมอนใบ กะว่าจะมาเริ่มชีวิตที่นี้(ผมเคยทำงาน กทม แล้วมันรายจ่ายเยอะ กว่าร่ายรับ เงินมันไม่พอ)ผมเอาวัดเป็นที่อยู่ชั่วคราวระหว่างอยู่วัดก็ช่วยงานวัด ล้างจ้าน ยันก่อสร้าง ผมอยู่มา1เดือนได้งานก็ไปสมัครทุกที่ ตอนนี้ยังเงียบอยู่เลย ผมยอมรับเลยครับว่า...ผมหนี แม่มาอยู่ที่นี้ เพราะอะไรนะหรอ?เพราะผมอยู่ห้องเช่าผมอยู่มา7ปี อยู่คนเดียวครับตั้งเเต่อายุ17 แม่ผมไม่ค่อยมีรายได้เป็นหลัก ผมหามาก็ไม่พอ ทุกอย่างคือเงิน ผมกินแกงถุง10บ. ทุกวัน ครับ..ผมไม่มีบ้านไม่มีพ่อไม่มีอะไรเลย กะว่ามาอยู่ ตจว หาเงินส่งให้แม่ อย่างน้อยๆผมอยู่นี้ก็ไม่เสียค่าไฟ ค่าข้าว แต่ วัดที่ผมอยู่คุณตาก็บวชเป็นพระอยู่ด้วย (ท่านเป็นน้องชายของตาผม)เรื่องเกิดตรงนี้แหละครับ..ตาผมไปบอกพี่ชายแก ซึ่งก็คือ พ่อ ของแม่ ผม เรียกว่า"ตา"ละกันส่วน อีกท่าน ผมเรียก "หลวงตา"ที่นี้  ตา  ผมแกเลิกกะยายผมมา30กว่าปี ทิ้งแม่ผมกะป้าแล้วก็ลุง..ไม่มีมาหาเเม้แต่เงาจนผมเกิด ที่นี้ผมมาอยู่วัดแกก็บอกแม่ผมว่า   อย่าเอามันไปไว้วัดเลย แกกลัวรบกวนหลวงตา แม่ผมขอให้กลับไปบ้านซึ่งก็คือห้องเช่าสีเหลี่ยม ผมไม่กลับผมมีโอกาศไปสัมภาษ์ณ์งานแล้วผมไม่ถอยเด็ดขาด แม่ผมพยามขอให้ผมกลับ ทุกครั้งที่คุยกัน จนเเม่ทนไม่ไหวแม่มาบอกกับผมว่า ตา แกอายที่มีหลานเป็นเด็กวัด.......ครับ...ทิ้งแม่ผม...ทิ้งยายไปแต่งงานใหม่...ทิ้งครอบครัวเราปล่อยแม่ผมเจอเรื่องร้ายๆผมมาหางานมาตั้งตัว แต่แกบอก "อาย" ผมท้อแท้มากครับเครียด ยาย ก็บอกให้ส่งเงินบ้าง แกไม่มีพอจะเลี้ยงหลาน ไหนจะแม่อีก ผมเครียดครับ ตอนเรียนก็โดนญาติดูถูก ว่า หน้าเหมือนพ่อ เดียวมันก็เลว เหมือนพ่อมัน เรียนไม่จบหรอกอะ ถึงผมเอาชนะคำดูถูกเรียนจบได้แต่ผมเหนื่อยเหลือเกินอยากตายๆไปให้พ้นๆผมอาอยุ22ผมพยาม ผมรู้ว่าลำบากแต่ผมไม่กลัว ผมไม่ได้มีชีวิตเป็นของตัวเองเลย มีแต่หาให้เเม่ บ้างครั้งผมก็อดคิดไม่ได้ เมื่อไหร่ผมจะมีชีวิต มีครอบครัวเป็นของตัวเอง ขอโทษนะครับผมเล่ายาวไป ถ้ามีอะไรไม่เหมาะสมผมขอโทษด้วยนะครับ ผมแต่อยากขอคำปรึกษาว่าควรไปต่อหรือหยุดดี ขอบคุณทุกท่านครับ