อีก 25 วัน กับวันที่ยากลำบาก

ผมเพิ่ง 25 ผมเป็นรับนะครับ อยากมีใครสักคนจับมือเดินไปด้วยและสร้างอนาคตด้วยกัน และพร้อมปรับตัวเข้ากันคนละครึ่งทาง พอดีลองหาในเฟซก็แล้ว เว็บหาเพื่อนก็แล้วแต่หาไม่ได้เลยครับ บางทีมีแต่คนเข้ามาแต่ไม่จริงจ

เบื่อคำว่าเพื่อนจริงๆ จีบ ผญ มากี่คนๆก็บอกแค่ว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่า ตอนนี้เพื่อน ผญ เยอะกว่าเพื่อน ผช ล่ะ มาจากการจีบทั้งนั้น T T เมื่อกี้ก็ได้เพื่อน ผญ มาอีกคน เพลียชีวิต 25 ปีแล้วได้แต่เพื่อน ไม่เคย

ขนาดบางทีระวังตัวอย่างดีแล้วนะ เราว่า เราเลือกคนดีแล้วนะ แต่มันจะมีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เรื่องแบบคาดไม่ถึงว่า มันจะเกิดอ่ะ เห้อ  คิดแล้วเพลีย เหนื่อยกะความรักจิงๆ เราว่าเลือกคนถูกแล้วนะ แต

ท้อแท้ใจวะ หรือว่าเราทำงานมาไม่นานเราถึงเหนื่อย ยังไม่รู้ซึ้งถึงแก่นของชีวิตนะ สุดท้ายแล้วก็ต้องทำงานกันต่อไป เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องอดทนปะวะ

กว่าจะเจอรักแท้ เจ็บจนสะบัดสะบอม

เมื่อเราอายุ 40 มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงและควรที่จะต้องมีบ้าง..??? ที่เปลี่ยนตอนนี้เลย อารมณ์ มันงุ่นๆ งง ท้อแท้ เศร้า เหงา รู้สึกเรื่อยเปื่อย ไม่มีชีวิตชีวา

อย่าหยุดในสิ่งที่ฝัน ถึงมันจะลำบากเพียงใดจงตั้งใจและสู้ต่อไป อย่าหมดหวัง..สิ่งที่ฝัน

?

(ต่อจากกระทู้ล่าสุดของผมใครไม่เข้าใจเข้าไปอ่านก่อนได้นะครับ ขอบคุณทุกความคิดเห็นจริงๆครับ😭🙏🏻) ตอนนี้สถานการณ์ยังคงเป็นแบบเดิม ผมอดทนมาตลอด เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่แล้วก็เป็นแบบเดิม แล้วเขาก็ย

ผมงงและเพลียกับความคิดแบบนี้มากๆเลย ผมเป็นคนโสดครับ มีชาวบ้านและญาติและคนทั่วๆไปจะคิดแบบนี้ ยิ่งคนมาขอซื้อที่ดินหรือมาขอสิ่งของจากผม ผมทั้งงงทั้งเหนื่อยและเพลีย "แบ่งขายที่ดินมาเถอะ จะเก็บไว้ทำไม