ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แล้วทำไมมันมีผลต่อชีวิตมากๆเลย

เรื่องนี้เกินไม่นาน ตอนนี้ผมอายุ 19 ปี กว่าแล้ว เรียน ปวช ไม่จบ จบแค่ ม.3 ผมไม่มีงานทำไม่มีเพื่อนคุย ทุกๆวันมีแต่ นอน และก็ทำงานบ้านให้แม่นิดหน่อย แม่ผมไม่ค่อยจะดีเหมือนแม่คนอื่นเท่าไหร่ อารมณ์ร้อนสุดๆ แบบบอกไม่ถูก เวลาแกไปทำงาน กลับมาถึงบ้าน เห็นหน้าผมอย่างแรกที่แม่ของผมทำ ก็คือ เอาเรื่องที่โรงงาน เรื่องคนนั้น คนนี้มาเล่าให้ผมฟัง ผมคุยกับแมาเรื่องนี้ทีไร คำพูดของแม่ทุกๆคำ มันชอบมาลงกับผม ยิ่งเรื่องเงิน เรื่องงานนี้แม่แทบจะฆ่าผม บางครั้งไล่ผมออกจากบ้าน ผมเสียใจมากๆเลย ทุกๆครั้ง ที่แม่พูดเรื่องนี้ขึ้น ในใจผมนี้อยากจะออกนอกบ้าน ไม่อยากกับมาอีก เบื่อมากๆเลย โตมา ไม่มีเป้าหมายชีวิต ไม่รู้จะทำอะไร ทำได้แค่นอนให้เวลา ผ่านไปเร็วๆ กับเพื่อนอย่าถามเลย ไม่มีเพื่อนเลย เพราะว่าแม่เราสอนเรามาตั้งแต่เด็กๆ ไม่ให้เราออกนอกบ้าน ไม่ให้เรากลับบ้าสดึก ไม่ให้ขีรถเร็ว สิ่งเหล่านี้แหละทำให้ผมไม่มีเพื่อน ผมอยากออกนอกบ้านไปหาเพื่อน อยากไปทำอะไรที่เพื่อนๆ หรือคนอื่นๆเขาทำมั่ง แต่แม่ะคอยขัดผมตลอด บางทีก็ขู่ว่า ถ้าไปจะไม่ให้เข้าบ้าน ขู่ว่าไปแล้ว จะเก็บเสื้อผาให้ผมไปอยู่มี่อื่น โอ้ย!! ไม่รู้สิ อยู่บ้านขอแม่เล่นเน็ตมือถือ แกก็ยังบ่น หาเรื่องมาบ่นตลอด ฟังเพลง เปิดเสียงเพลงแค่นิดเดียวก็ไล่ให้ผมหลี่เสียงลง ดูคริป bigbike ดูคริปเกมก็หาว่าผมเป็นคนไร้สาระ ไม่มีประโยชน์ ผมไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังแล้ว
ส่วนตัวขอทิ้งท้ายไว้เลย ก่อนที่คุณจะออกความคิดเห็นอะไร ขอให้คุณคิดถึงผมด้วย จะด่าผมก็เรื่องของคุณเถอะ ผมเข้าใจว่าคนที่อ่านบางคนก็ไม่เคยเจอแบบ ผม ขอบคุณที่อ่านจนจบ