เราต้องบอกก่อนเลยนะคะว่าเรา เป็นคนอ่อนไหวง่ายขี้น้อยใจมากๆเลยเเหละ เราไม่มีที่ปรึกษาจริงๆ จะปรึกษากับพ่อเเม่ ก็ไม่กล้า เพราะขนาดเวลาเราพูดพ่อเเม่ยังไม่หันมาตอบเราเลย เอาเเต่ก้มหน้าเล่นมือถือ 
เราลองมาคิดอีกที อยากให้ย้อนกลับไปตอนสมัยก่อนมากกว่า ที่พ่อเเม่ เอาใจใส่ ทําให้เรา มีความมั่นใจ เริ่มมาชอบอยู่เเบบเก็บตัวคนเดียวก็ตอน ม.ต้น       เมื่อก่อนเวลาโดนเเม่ด่า เราจะไม่ค่อยร้องไห้ เเต่ก็ไม่รุ้เป็นอะไร โดนด่านิดหน่อยเราร้องอย่างกับเเม่ไม่ให้ความสําคัญเรา เเต่ดี ที่เราโกรธง่ายหายเร็ว  เราเริ่มมีการ มือไม่นิ่ง เวลาโกรธ ถ้ามีสมุดก็จะฉีกสมุด เเกะเล็บ กัดเล้บ เเละอีกอย่าง เรามักจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ระบบสมองสั่งงานช้า เก็บความรู้สึก มีปัญหาทางสังคม  คืออะไรที่เกี่ยวกับคนที่ไม่มั่นใจ เราเป็นหมด! เริ่มมีความอิจฉาคนอื่นที่เขามีเวลาพูดคุยกับพ่อเเม่ ถึงตอนนี้เราก็ไม่รู้ว่าตัวเองกําลังเอาพ่อเเม่มาประจานหรือป่าว เเต่เราไม่มีที่ปรึกสาจริงๆ เอาเป็นว่าสื่อต่อสังคมสมัยนี้เเล้วกัน เราไม่ค่อยมีกําลังใจเท่าไหร่ เรื่องเรียนเราเริ่มไม่ค่อยมีสมาธิด้วย เครียดไปหมด ไม่เคยคิดที่จะฆ่าตัวตาย เราลูกคนโต ก็จะไม่ค่อยเเฮปปี้ตรงที่ พ่อเเม่ไม่ค่อยมีเวลาคุยกับเราเลย มีวิธีเเก้ไหมคะ ไม่ออกจากบ้านมากว่าอาทิตย์เเล้ว มี
ครั้งนึง น้องของเเม่ มาถามว่า เออลูกเธอไม่ออกไปไหนเลย ไม่เบื่อบ้างหรอ เเม่บอกไม่หรอกมันอยุ่ได้ เเต่เเม่ไม่เคยถามเราเลยว่าเราเบื่อไหม