สวัสดีคะวันนี้มีคำถามจะมาถามคือไม่ใช่อะไรหรอกนะ เราอ่ะไม่รู้ตัวเองว่าเป็นอะไรเรามีโรคอะไรรึป่าวทุกวันนี้คือมีเพื่อนน้อยมากแล้วพอเราเข้าหาเขาก็ออกห่างเราเป็นอะไรหรอเราเป็นตัวประหลาดหรอตอนนี้มีคำถามมากมายที่อยู่ในหัวเราก็เป็นตัวของตัวเอง คือรู้ป่ะเราเสียน้ำตามากี่ครั้งกับเพื่อนกับพ่อกับแม่หรือแม้กระทั่งพี่ชายของตัวเองอ่ะทุกวันนี้คือแบบไม่รู้จะอยู่ไปทำไมบนโลกนี้อ่ะเราพยายามหาทุกทางที่จะฆ่าตัวตายแต่ก็ไม่สำเร็จสักอย่างคือรู้มั้ยว่าเราอยากตายไม่อยากอยู่อ่ะบนโลกนี้ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมอยู่ไปก็เสียเวลาป่าวๆไม่ต้องมาพูดนะทำไมไม่นึกถึงพ่อแม่คือเราอ่ะก็นึกถึงอยู่ไงเรารู้เรามันนิสัยเสียเรามันไม่ดีที่ผ่านๆมาเราว่าเราแปลกกว่าเพื่อนจากที่เด็กน้อยน่ารักยิ้มง่ายคุยเก่งเฮฮาแต่ตอนนี้มันไม่ใช่อ่ะคือเรารู้เว้ยเราอ่ะเป็นคนจิตตกเพื่อนพูดอะไรนิดๆหน่อยๆก็คิดมากเเล้วเพื่อนก็ชอบนินทาว่าเราปัญญาอ่อนบ้างเออใช่ทำไมอ่ะเราไปปัญญาอ่อนบนหัวมันหรอสนุกมากมั้ยที่ชอบพูดถึงคนอื่นด่าคนอื่นว่าแต่คนอื่นแต่ไม่ดูตัวเองชอบมากหรอถ้าโดนว่าแบบนี้จะเข้าใจความรู้สึกของเราจนทุกวันนี้อ่ะมีเพื่อนไม่กี่คน เคยป่ะเคยเป็สแบบนี้เหมือนเราป่ะ??