ตัวคนเดียว ชีวิตหว่าแว้

ตอนนี้ผมอายุ24ผมรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวในโลก(ก็ตัวคนเดียวจริงๆ) รู้สึกโดดเดียว ตั้งแต่เด็กๆผมอาศัยอยู่กับแม่ แม่ผมเป็นคนพะเยา มาทำงานที่กรุงเทพคนเดียวพ่อผมเป็นคนญี่ปุ่น นานๆพ่อผมจะมาไทย ในชีวิตนี้พ่อมาหาประมาณ 4ครั้ง เวลาแม่ผมไปทำงาน แม่จะฝากป้าแถวบ้านเลี้ยงโดยการจ้างป้าเลี้ยง
พอผม ป4 ผมก็ขอแม่อยู่คนเดียวเวลาแม่ไปทำงานโดยที่ไม่อยู่กับป้า ผมอยู่ในคอนโดเก่าๆห้องสี่เหลี่ยมกับคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวในห้องมาตลอด
พอผมจบป6 เข้ามัธยม พ่อผมโทรมาครั้งสุดท้าย เขาอยู่ในโรงบาล ผมจะคุยกับพ่อผ่านแม่โดยเขาคุยภาษาอังกฤษกัน แล้วนั้นคือครั้งสุดท้ายที่ผมได้คุยกับพ่อ พ่อผมก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย ผ่านมาแค่ปีเดียว แม่ผมก็มีแฟนใหม่เป็นคนอังกฤษ หลังจากนั้นแม่ผมก็สนใจแต่แฟนของเขา ไปเที่ยวกันบ่อย ไปต่างประเทศบ้าง เขาไปซื้อบ้านอยู่ด้วยกัน2คน ส่วนผมอยู่ห้องสี่เหลี่ยมที่พ่อซื้อให้คนเดียว
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้หรายๆคนคงรู้ว่าศรั่งพอโตขึ้นก็ออกจากบ้านไม่อยู่กับพ่อแม่ แต่คนไทยหรายคนอายุ30ยังอยู่กับพ่อแม่อยู่หลายคน ฝรั่ง20ก็ไปใช้ชีวิตเองแล้ว

หลังจากนั้นชีวิตผมเละเทะครับ พอจบ ม3 ยกพวกตีรันฟันแทง บูหรี่ เหล้า ม้า ไอซ์ น้ำใบกระท่อม ยาแก้ไอผสมลิปตั้นช่วงนี้ยังฮิตอยู่  ลองมาหมดแล้ว ติดบูหรี่อยู่ทุกวันนี้ เรียนเทคนิคย่านกรุงเทพ ไม่จบ ไปกศนเอกชน ไม่จบ ไปเรียนช่างย่านรามคำแหง ไม่จบ แต่ไปจบก.ศ.น  ม.ปลายที่ย่านหลักสี่ จบมาแบบงงๆโรงเรียนไม่ไปเลย เรียนก็ไม่ได้เรียนเลย ผมกล้าพูดหนังสืออ่านไม่ถึงหน้า แต่จบมา เกรด2.5กว่าๆ แต่ละหว่างที่เรียนไม่จบผมเคยได้ไปทำงานหรายที่มาก
มันรู้สึกเหนื่อย เลยอยากกลับตัวตั้งใจเรียน ไปสมัครราชภัฎอาจารบอกผมว่าคณิตผมไม่ได้เลย(ก็แหง่แหละ ไม่เคยเรียนเลย) ผมเลยบอกอาจารว่าผมอยากเรียนผมจะตั้งใจเรียนแล้ว(ผมคิดในใจว่าผมเคยเป็นคนไม่ดี แต่อยากกลับตัวกลับใจแล้ว) แต่อาจารก็ส่ายหน้า แล้วก็มองหน้าผมไม่กระพริบเลย ผมเลยลุกแล้วเดินออกจากห้องเลย ตอนนั้นโมโหมาก แต่ผมไม่ท้อผมเลยโทรบอกแม่จะไปต่อ ปวส จะขอโอกาศตั้งใจเรียนแล้ว(ตอนนั้นแม่ผมรู้ว่าผมเละเทะมาก บอกจะตัดหางปล่อยวัดตลอด)แต่แม่ผมก็ให้โอกาศผม  ผมเรียนได้เกรดเฉลี่ยเกือบ3.80ทุกเทอม แต่มาอกหักตอนหลังจบปวส คอมพิวเตอร์ธุรกิจด้วยเกรด2.97 55555555 ผมอกหักกับแฟนผมคนนี้หนักมาก(ชื่อแฟนผมตัวย่อชื่อ บ) พอผมเลิกกับ บ  ผมก็ไม่มีใครแล้ว ไม่มีใครจริงๆ เหมือนอยู่คนเดียวในโลก
หลังจากผมจบปวส ผมก็ไปต่อ ปตรี เทคโนโลยีสารสนเทศ ช่วงนี้เป็นช่วงที่โหดมาก ผมได้กลับมาคบๆเลิกๆตลอด  เวลาเลิกกับแฟน ผมก็วนลูปเดิมเศร้าโดดเดี่ยว อยู่คนเดียว ไม่มีใคร แต่พักหลังๆมาผมก็เริ่มทำใจได้ เพราะเลิกๆคบๆบ่อยมาก แต่หลังๆมานี้เวลาผมเลิกผมก็คุยกับหญิงในเฟสไปทั่วคุยไปเยอะมาก เพื่อลืมเขา เคยวันนึงต้องตอบแชทประจำ5แชททั้งวันคุยทั้งวัน บางคนผมก็ชอบเขาแต่เขาไม่ชอบผม บางคนก็ต่างคนต่างชอบ บางคนก็มาชอบผมแต่ผมไม่ชอบ ช่วงนั้นกิ๊กเยอะมากสับรางเก่งมาก ทุกคนที่ผมคุยเขาจะพยายามขยับความสัมพัน แต่ผมลืมแฟนเก่าผมไม่ได้ พอผมเลิกกับแฟนเก่าได้3เดือนเขามาง้อผม แต่ช่วงนั้นคิดอะไรอยู่ไม่รู้ ผมเล่นตัว ผมหยิ่งมาก ผมไม่สนใจเลย  แต่เขาก็เพ้อถึงผมเป็นเดือนทุกวัน ล่าสุดไม่กี่วันนี้เขาถ่ายรูปคู่กับแฟนใหม่ ตั้งคบกันในเฟส ผมไปเห็นแล้วผมเจ็บทำใจไม่ได้(ไม่น่าเล่นตัวเลย55555) แล้วตอนนี้ผมก็ไม่ได้คุยกับใครเลยในเฟส หญิงในเฟสหรายๆคนก็มีแฟนใหม่กันหมดแล้ว บางคนก็คุยกันจบไม่สวย ตอนนี้ผมก็วนลูปเดิม เศร้า เสียใจ โดดเดี่ยว ไม่มีใคร แม่ก็อยู่บ้านกับแฟนเขาคบกัน9ปีแล้ว ผมก็ตัวคนเดียวในห้องสี่เหลี่ยม
ทั้งอกหัก ทั้งรู้สึกตัวคนเดียวในโลก ชีวิตไม่มีใครแล้ว ผมเสียใจมากที่เห็นเขาคบกับคนอื่นเห็นเขาโพสหากันแชร์หากัน สุดท้ายผมอยากให้เขาคนนั้นเป็นคนดี ที่เล่ามาผมแค่อยากระบายเฉยๆ ผมไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่รู้จะปรึกษาใคร ผมไม่มีใครแล้ว ขอบคุณที่ผ่านมาอ่านถึงคุณจะอ่านข้ามผ่านๆก็เถอะ