สวัสดีค่ะทุกคน 😊
เกริ่นก่อนเลยนะคะ คือตอนนี้ตัวเราเองกำลังจะเข้ามหาลัยค่ะ ช่วงชีวิตที่ผ่านมาเรารู้สึกไม่รักตัวเองเลย รู้สึกตัวเองไม่มีคุณค่า มันเริ่มมาจากช่วงที่ครอบครัวเรามีปัญหาหนักมากตอนเราอยู่ม.4 ลากยาวมากถึงทุกวันนี้ มันมีปัญหาหลายอย่างเข้ามาจนจากที่เราเคยเป็นคนร่าเริง เพื่อนเยอะ ใครๆก็อยากจะคบกับเราค่ะ เพราะคนมักจะบอกเราว่าอยู่ใกล้เราแล้วรู้สึกดี เราเป็นคนมีพลังบวกเยอะจนใครๆอิจฉา เราเป็นคนเฮฮา แต่พอหลังๆชีวิตเราเครียดจนเรากลายเป็นคนที่ไม่มีพลังบวก มองโลกในแง่ร้าย อิจฉาคนอื่นที่ได้ดีกว่า เพราะที่ผ่านมาชีวิตเราดีมากๆ จนคนอื่นอิจฉา แต่ตอนนี้กลับเป็นเราที่อิจฉาคนอื่น
เราเคยคิดว่าเราเองเป็นคนที่รักตัวเอง แต่พึ่งมาตระหนักได้ว่า สาเหตุที่เรารักตัวเองตอนนั้นเป็นเพราะเรามีทุกอย่างที่เราอยากได้ เรามีล้นจนไม่มีอะไรต้องมาเป็นกังวล มันเป็นความรักที้เกิดจากปัจจัยนอกกายไม่ใช่ตัวเรา
เรื่องความรักก็เช่นกัน เวลาเราชอบใครเราก็มักจะชอบสุดใจไปเลย ติดตามชีวิตของคนๆนั้นจนหมกมุ่น ลืมบางครั้งลืมความสำคัญของชีวิตตัวเองไป บางครั้งก็ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อจะแลกมากกับเศษความรักของคนนั้น จนบางครั้งเราก็เกลียดตัวเองมากๆ
พอที่บ้านเรามีปัญหาเราเลยไม่อยากคิดเรื่องนี้ค่ะ เพราะมันทุกข์มากพอแล้ว แต่ก็ยังมาเป็นอีก
พอมามหาลัยเราเลยอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองค่ะ เราอยากจะรักตัวเองให้มากขึ้น อยากทำให้ชีวิตเราดีขึ้น
ขอคำปรึกษาทุกคนด้วยนะคะ และหวังว่าใครที่กำลังมีปัญหาแบบเราได้มาอ่านก็จะได้สู้มันไปด้วยกันนะคะ ☺️
ขอบคุณทุกคำตอบล่วงหน้านะคะ
รบกวนขอวิธีรักตัวเอง สร้างคุณค่าในตัวเองค่ะ 😥
เกริ่นก่อนเลยนะคะ คือตอนนี้ตัวเราเองกำลังจะเข้ามหาลัยค่ะ ช่วงชีวิตที่ผ่านมาเรารู้สึกไม่รักตัวเองเลย รู้สึกตัวเองไม่มีคุณค่า มันเริ่มมาจากช่วงที่ครอบครัวเรามีปัญหาหนักมากตอนเราอยู่ม.4 ลากยาวมากถึงทุกวันนี้ มันมีปัญหาหลายอย่างเข้ามาจนจากที่เราเคยเป็นคนร่าเริง เพื่อนเยอะ ใครๆก็อยากจะคบกับเราค่ะ เพราะคนมักจะบอกเราว่าอยู่ใกล้เราแล้วรู้สึกดี เราเป็นคนมีพลังบวกเยอะจนใครๆอิจฉา เราเป็นคนเฮฮา แต่พอหลังๆชีวิตเราเครียดจนเรากลายเป็นคนที่ไม่มีพลังบวก มองโลกในแง่ร้าย อิจฉาคนอื่นที่ได้ดีกว่า เพราะที่ผ่านมาชีวิตเราดีมากๆ จนคนอื่นอิจฉา แต่ตอนนี้กลับเป็นเราที่อิจฉาคนอื่น
เราเคยคิดว่าเราเองเป็นคนที่รักตัวเอง แต่พึ่งมาตระหนักได้ว่า สาเหตุที่เรารักตัวเองตอนนั้นเป็นเพราะเรามีทุกอย่างที่เราอยากได้ เรามีล้นจนไม่มีอะไรต้องมาเป็นกังวล มันเป็นความรักที้เกิดจากปัจจัยนอกกายไม่ใช่ตัวเรา
เรื่องความรักก็เช่นกัน เวลาเราชอบใครเราก็มักจะชอบสุดใจไปเลย ติดตามชีวิตของคนๆนั้นจนหมกมุ่น ลืมบางครั้งลืมความสำคัญของชีวิตตัวเองไป บางครั้งก็ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อจะแลกมากกับเศษความรักของคนนั้น จนบางครั้งเราก็เกลียดตัวเองมากๆ
พอที่บ้านเรามีปัญหาเราเลยไม่อยากคิดเรื่องนี้ค่ะ เพราะมันทุกข์มากพอแล้ว แต่ก็ยังมาเป็นอีก
พอมามหาลัยเราเลยอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองค่ะ เราอยากจะรักตัวเองให้มากขึ้น อยากทำให้ชีวิตเราดีขึ้น
ขอคำปรึกษาทุกคนด้วยนะคะ และหวังว่าใครที่กำลังมีปัญหาแบบเราได้มาอ่านก็จะได้สู้มันไปด้วยกันนะคะ ☺️
ขอบคุณทุกคำตอบล่วงหน้านะคะ