คือผมเคยมีเเฟนคนนึงตอนสมัยเรียน เรารู้จักกันได้3ปีเราคบกันได้เกือบปีเขาก็ย้ายรร. เราก็ไม่ได้เลิกกันเรายังคบกันช่วงนั้นผมกำลังขึ้นม.6เเล้วเหมือนผมทำกิจกกรมเยอะก็พอมีผญ.เข้าหาทำให้เมื่อก่อนเลิกเรียนเราจะโทรหรือคลอหากันทุกวันสักพักผมก็เปลี่ยนไป จากที่เคยคุยกันวันละหลายๆนาทีผมก็หาข้ออ้างที่จะทำให้คุยกันน้อยลงจนมันเเปลกๆ เธอคงเห็นผมเปลี่ยนไปเธอก็เริ่มงี่เง่าบอกว่าผมเปลี่ยนไปผมก็หงุดหงิดใส่หรือบางครั้งก็ตะหวาดใส่วางสายปิดเครื่อง
ผมเปลี่ยนไปมากถึงขั้นที่ว่าเธอโทรมาทั้งน้ำตาผมกลับบอกเธอว่าถ้าจะร้องก้ไม่ต้องคุยเเล้วผมก็วางสาย มันเเย่ลงเลื่อยๆจนผมเลิกกับเธอ "จนเราเลิกกันได้2ปีผมอยู่มหาลัยปี2เธอเพิ่งเข้ามหาลัยมีอยู่วันนึงผมเจอกับเขาเเบบบังเอิญเรานั้งอยู่ตรงข้ามกันเเวบเเรกที่ผมเจอเธอคือสิ่งที่ผมเคยทำไว้กับเธอผมจำได้ทุกอย่างว่าผมเคยทำอะไรไว้บ้างจำเรื่องของเธอได้เกือบหมดผมอยู่ดีๆผมก็อยากจะร้องไห้เเต่เพื่อนผมอยู่ผมเลยได้เเต่นั้งก้มหน้าจนเธอกลับไป ผมรู้เเต่ว่าผมอยากขอโทษในสิ่งที่ผมทำในตอนนั้นผมไม่เคยพูดออกไปเลย ตอนที่เราเลิกกันผมจำได้ดีเธอส่งข้อความมาว่าเธอไม่โกรธไม่เกลียดผมเเต่ผมก็เลือกที่จะเย็นชา"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมว่าตอนนั้นผมเป็นอะไรที่ตอนนั้นผมเลือกที่จะทิ้งเธอเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เเล้วผมก็ไม่เข้าใจอีกว่าทำไมผมเพิ่งคิดได้ตอนนี้ทั้งๆที่ก็ผ่านมานานเเล้วจนตั้งเเต่วันที่เจอเธอตอนนี้เกือบปีเเล้วผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ ผมยังคิดอยู่ตลอดว่าถ้าวันนั้นผมไม่เจอกับเขาผมก็คงยังคิดไม่ได้ ผมทรมานมากตอนนี้เธอกำลังคุยกับคนใหม่ที่ดี เพื่อนบอกให้ผมไปขอโทษตรงๆเเบบพี่น้องเเต่ผมก็กลัวว่าถ้าผมกลับไปในชีวิตเขาจะทำให้เขานึกถึงเรื่องที่ไม่ดีซึ่งเขากำลังมีชีวิตที่ดีผมเลยขออยู่เฉยๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆครับผมก็คิดนะเหมือนผมต้องรับในสิ่งที่ผมเคยทำไว้กับเธอบ้าง.
ใครไม่เจอเเฟนเก่าเป็นเวลานานๆเเล้วบังเอิญเจอภาพทุกอย่างมันกลับมาบ้างครับ
ผมเปลี่ยนไปมากถึงขั้นที่ว่าเธอโทรมาทั้งน้ำตาผมกลับบอกเธอว่าถ้าจะร้องก้ไม่ต้องคุยเเล้วผมก็วางสาย มันเเย่ลงเลื่อยๆจนผมเลิกกับเธอ "จนเราเลิกกันได้2ปีผมอยู่มหาลัยปี2เธอเพิ่งเข้ามหาลัยมีอยู่วันนึงผมเจอกับเขาเเบบบังเอิญเรานั้งอยู่ตรงข้ามกันเเวบเเรกที่ผมเจอเธอคือสิ่งที่ผมเคยทำไว้กับเธอผมจำได้ทุกอย่างว่าผมเคยทำอะไรไว้บ้างจำเรื่องของเธอได้เกือบหมดผมอยู่ดีๆผมก็อยากจะร้องไห้เเต่เพื่อนผมอยู่ผมเลยได้เเต่นั้งก้มหน้าจนเธอกลับไป ผมรู้เเต่ว่าผมอยากขอโทษในสิ่งที่ผมทำในตอนนั้นผมไม่เคยพูดออกไปเลย ตอนที่เราเลิกกันผมจำได้ดีเธอส่งข้อความมาว่าเธอไม่โกรธไม่เกลียดผมเเต่ผมก็เลือกที่จะเย็นชา"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมว่าตอนนั้นผมเป็นอะไรที่ตอนนั้นผมเลือกที่จะทิ้งเธอเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เเล้วผมก็ไม่เข้าใจอีกว่าทำไมผมเพิ่งคิดได้ตอนนี้ทั้งๆที่ก็ผ่านมานานเเล้วจนตั้งเเต่วันที่เจอเธอตอนนี้เกือบปีเเล้วผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ ผมยังคิดอยู่ตลอดว่าถ้าวันนั้นผมไม่เจอกับเขาผมก็คงยังคิดไม่ได้ ผมทรมานมากตอนนี้เธอกำลังคุยกับคนใหม่ที่ดี เพื่อนบอกให้ผมไปขอโทษตรงๆเเบบพี่น้องเเต่ผมก็กลัวว่าถ้าผมกลับไปในชีวิตเขาจะทำให้เขานึกถึงเรื่องที่ไม่ดีซึ่งเขากำลังมีชีวิตที่ดีผมเลยขออยู่เฉยๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆครับผมก็คิดนะเหมือนผมต้องรับในสิ่งที่ผมเคยทำไว้กับเธอบ้าง.