เราแค่อยากมาระบายเรื่องราวของเราซึ่งนานมากแล้ว
เรื่องมีอยู่ว่าตอนเราเรียนมหาวิทยาลัยเราเป็นเด็กสาวบ้านนอกที่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพ เราไปกันกับเพื่อนๆๆทั้งหมด 9 คน ทั้งหญิงและชายมันเป็นเรื่องที่ตื่นเต้นสำหรับพวกเรามากเพราะพวกเราส่วนใหญ่ไม่เคยมากกรุงเทพเลยจำได้ว่าวันแรกที่พวกเราเดินทางนั้นจะมีรถบัสของทางมหาวิทยาลัยไปรับพวกเรามากรุงเทพเพราะ
พ่อ แม่ของพวกเราก็ไม่เคนมากรุงเทพเลยพวกเรามาถึงหอพักของหาวิทยาลัยพวกเราก็ถูกจัดให้อยู่ห้องละ 4 คนแยกหอหญิงชาย
พอจัดของเสร็จกันวันแรกเราก็ชวนกันไปเดิมหน้าราม (ตื่นเต้นมากเลยคะ)
ตอนไปเรานั่งรถเมย์ไปจำไม่ได้ว่าสายอะไร แต่จำด้ว่าราคา 8 บาทตลอดสาย
พอถึงเราก็เดินเล่นกันอย่างตื่นตาตื่นใจมาก แต่พวกเราก็ไม่ได้ซื้ออะไรกันเลยซื้องเพียงของกินเล็กน้อยและน้ำ
เพราะด้วยเงินในกระเป๋าที่มีจำกัดจำได้ว่าเรากู้กยศ กัน ได้เดือนละ 2000 ใช้เงินกันตกอาทิตละแค่ 500 บาท
อาจจะขอจากพ่อและแม่เพิ่มนิดหน่อย (นอกเรื่องไปนิด)และแล้วฟ้าก็เริมมืดมิดลงอีกอย่างพวกเราก็เริ่มเหนื่อยกันแล้วเริ่มมืดรถใน
กทม ก็เริ่มติดนี้สินะกรุงเทพพวกเราไม่กล้าที่จะขึ้นรถแท็กซี่ด้วยความที่ว่ารถติดอะเราเินกันไปอีกนิดนะเดียวรถหายติดแล้วค่อยขึ้นรถกัน
ถามว่าทำไมไม่ขึ้นรถเมล์ตอบเลย(ขึ้นกลับไม่ถูก)เราเดินกันไปคุยกันไปสักพักอ้าวนี้มันจะถึงเดอร์มอล์บางประปิแล้วหรอ(พวกเราเรียนหาวิทยาเอกชนแห่งหนึ่งแถวๆบางกะปิ)พวกเราก็หัวเราะกันด้วยความภาคภูมิใจว่าพวกเราเก่งกันจังเลยเนอะอยู่บ้านนอกไม่เคนเดินเยอะขนาดนี้เลย5555เมือถึงหอพักพวกเราก็ต่างคนต่างพักผ่อนเพราะเหนื่อล้ามากกับวันแรกในกรุงเทพมหานคร
เช้าวันที่ 2 ในกรุงเทพมาพวกเราก็ตื่นกันแต่เช้าเช่นเคยของเด็กบ้านนอก
พวกเราก็เตรียมตัวและเตรียมชุดนักศึกษาใหม่กัน(ตื่นเต้นมากกับรั่วมหาวิทยาลัย)พอเสร็จกิจกรรมช่วงเช้าช่วงบ่ายพวกเราทั้ง
9 คนก็นัดกันที่จะไปเดินสำรวจมหาวิทยาลัยของพวกเรา(เราเป็นเด็กจบปวสเรียนแค่2 ปีครึ่ง)
เวลาไปไหนก็ก็จะไปกัน 9คน หญิง 5 ชาย 4 เราเดินสำรวจกันจนทั่วไปหมดมันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสนุกและตื่นเต้นมากๆๆ
หมดไปอีกวัน
เช้าวันที่ 3 ในกรุงเทพ เช้าวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก(ตื่นเต้นมากๆ) พวกเรานัดเจอกันหน้ามหาวิทยาลัยวันแรกพวกเรานัดกันใส่กระโปรงพีช
(สวยสำหรับพวกเรา) พวกเราไปถึงห้องเรียนกันเป็นกลุ่มแรกๆๆเลย
เราจองที่นั่งติดกันซึ่งเป็นช่วงๆแถวที่ 2 (ไม่กล้านั่งหน้าสุด)
วันแรกเราเจอเพื่อนๆหลายจังหวัดทั้ง ใต้ อีสารเหนือ
เราต่างพูกคุยแรกเปลียนชื่อและเบอร์โทรกัน (รุ่นเราไม่มี facebook)
นะจ๊ะ อิอิหมดไปอีก 1 วัน
ข้ามมาอาทิตที่ 2 กันเลยเนอะ
พวกเราเริ่มรู้จักและสนิทกันมากขึ้นกับเพื่อนในห้องเรียนแต่ก็ยังไม่ชินกับการที่ต้องเดินหอบหนังสือหลายๆๆเล่มย้ายห้องเรียนไปเรื่อยๆๆวันนี้อาจารย์ที่ปรึกษา
ได้เริ่มเขามาถามว่าทางมหาวิทยาลัยมีงานเสริบอาหารที่อิมแพ็คมีใครสนใจไมรับเป็นจำนวนมากเลย
พวกเราทั้งกลุ่มรีบยกมือในทันที จำไม่ได้ว่าได้ค่าแรง 200-300 มีรถบัสมารับพวกเราจำนวนหลายคันเพื่อไปทำงานพอไปถึงเราก็เริ่มทำงานกันทันที
พวกเราตั้งใจทำงานมากทั้งเหนื่องและสนุก หลังจากเสร็จงานประมาณเกือบ 5 ทุ่มถ้าจำไม่ปิดพวกเราก็ต่อแถวกันเพื่อรับเงินค่าแรงโอ๊ยที่ทำมาทั้งหมดนี้คือเพื่อค่าแรงนี้แหละเนอะ555และการไปทำงานวันนั้นเองทำให้ฉันได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นเด็กบ้านนอกเหมือนกัน
..................................................................
ติดตามต่อในโพสหน้านะคะขอไปทำงานแปปปนะคะ............................................
เรื่องจริงจารั่วมหาวิทยาลัย
เรื่องจริงจากรั้วมหาวิทยาลัย
เรื่องมีอยู่ว่าตอนเราเรียนมหาวิทยาลัยเราเป็นเด็กสาวบ้านนอกที่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพ เราไปกันกับเพื่อนๆๆทั้งหมด 9 คน ทั้งหญิงและชายมันเป็นเรื่องที่ตื่นเต้นสำหรับพวกเรามากเพราะพวกเราส่วนใหญ่ไม่เคยมากกรุงเทพเลยจำได้ว่าวันแรกที่พวกเราเดินทางนั้นจะมีรถบัสของทางมหาวิทยาลัยไปรับพวกเรามากรุงเทพเพราะ
พ่อ แม่ของพวกเราก็ไม่เคนมากรุงเทพเลยพวกเรามาถึงหอพักของหาวิทยาลัยพวกเราก็ถูกจัดให้อยู่ห้องละ 4 คนแยกหอหญิงชาย
พอจัดของเสร็จกันวันแรกเราก็ชวนกันไปเดิมหน้าราม (ตื่นเต้นมากเลยคะ)
ตอนไปเรานั่งรถเมย์ไปจำไม่ได้ว่าสายอะไร แต่จำด้ว่าราคา 8 บาทตลอดสาย
พอถึงเราก็เดินเล่นกันอย่างตื่นตาตื่นใจมาก แต่พวกเราก็ไม่ได้ซื้ออะไรกันเลยซื้องเพียงของกินเล็กน้อยและน้ำ
เพราะด้วยเงินในกระเป๋าที่มีจำกัดจำได้ว่าเรากู้กยศ กัน ได้เดือนละ 2000 ใช้เงินกันตกอาทิตละแค่ 500 บาท
อาจจะขอจากพ่อและแม่เพิ่มนิดหน่อย (นอกเรื่องไปนิด)และแล้วฟ้าก็เริมมืดมิดลงอีกอย่างพวกเราก็เริ่มเหนื่อยกันแล้วเริ่มมืดรถใน
กทม ก็เริ่มติดนี้สินะกรุงเทพพวกเราไม่กล้าที่จะขึ้นรถแท็กซี่ด้วยความที่ว่ารถติดอะเราเินกันไปอีกนิดนะเดียวรถหายติดแล้วค่อยขึ้นรถกัน
ถามว่าทำไมไม่ขึ้นรถเมล์ตอบเลย(ขึ้นกลับไม่ถูก)เราเดินกันไปคุยกันไปสักพักอ้าวนี้มันจะถึงเดอร์มอล์บางประปิแล้วหรอ(พวกเราเรียนหาวิทยาเอกชนแห่งหนึ่งแถวๆบางกะปิ)พวกเราก็หัวเราะกันด้วยความภาคภูมิใจว่าพวกเราเก่งกันจังเลยเนอะอยู่บ้านนอกไม่เคนเดินเยอะขนาดนี้เลย5555เมือถึงหอพักพวกเราก็ต่างคนต่างพักผ่อนเพราะเหนื่อล้ามากกับวันแรกในกรุงเทพมหานคร
เช้าวันที่ 2 ในกรุงเทพมาพวกเราก็ตื่นกันแต่เช้าเช่นเคยของเด็กบ้านนอก
พวกเราก็เตรียมตัวและเตรียมชุดนักศึกษาใหม่กัน(ตื่นเต้นมากกับรั่วมหาวิทยาลัย)พอเสร็จกิจกรรมช่วงเช้าช่วงบ่ายพวกเราทั้ง
9 คนก็นัดกันที่จะไปเดินสำรวจมหาวิทยาลัยของพวกเรา(เราเป็นเด็กจบปวสเรียนแค่2 ปีครึ่ง)
เวลาไปไหนก็ก็จะไปกัน 9คน หญิง 5 ชาย 4 เราเดินสำรวจกันจนทั่วไปหมดมันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสนุกและตื่นเต้นมากๆๆ
หมดไปอีกวัน
เช้าวันที่ 3 ในกรุงเทพ เช้าวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก(ตื่นเต้นมากๆ) พวกเรานัดเจอกันหน้ามหาวิทยาลัยวันแรกพวกเรานัดกันใส่กระโปรงพีช
(สวยสำหรับพวกเรา) พวกเราไปถึงห้องเรียนกันเป็นกลุ่มแรกๆๆเลย
เราจองที่นั่งติดกันซึ่งเป็นช่วงๆแถวที่ 2 (ไม่กล้านั่งหน้าสุด)
วันแรกเราเจอเพื่อนๆหลายจังหวัดทั้ง ใต้ อีสารเหนือ
เราต่างพูกคุยแรกเปลียนชื่อและเบอร์โทรกัน (รุ่นเราไม่มี facebook)
นะจ๊ะ อิอิหมดไปอีก 1 วัน
ข้ามมาอาทิตที่ 2 กันเลยเนอะ
พวกเราเริ่มรู้จักและสนิทกันมากขึ้นกับเพื่อนในห้องเรียนแต่ก็ยังไม่ชินกับการที่ต้องเดินหอบหนังสือหลายๆๆเล่มย้ายห้องเรียนไปเรื่อยๆๆวันนี้อาจารย์ที่ปรึกษา
ได้เริ่มเขามาถามว่าทางมหาวิทยาลัยมีงานเสริบอาหารที่อิมแพ็คมีใครสนใจไมรับเป็นจำนวนมากเลย
พวกเราทั้งกลุ่มรีบยกมือในทันที จำไม่ได้ว่าได้ค่าแรง 200-300 มีรถบัสมารับพวกเราจำนวนหลายคันเพื่อไปทำงานพอไปถึงเราก็เริ่มทำงานกันทันที
พวกเราตั้งใจทำงานมากทั้งเหนื่องและสนุก หลังจากเสร็จงานประมาณเกือบ 5 ทุ่มถ้าจำไม่ปิดพวกเราก็ต่อแถวกันเพื่อรับเงินค่าแรงโอ๊ยที่ทำมาทั้งหมดนี้คือเพื่อค่าแรงนี้แหละเนอะ555และการไปทำงานวันนั้นเองทำให้ฉันได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นเด็กบ้านนอกเหมือนกัน
..................................................................
ติดตามต่อในโพสหน้านะคะขอไปทำงานแปปปนะคะ............................................
เรื่องจริงจารั่วมหาวิทยาลัย