ในวันที่ฉันต้องอยู่กับภาพความทรงจำ

วันนี้เขาเดินจากไปแล้ว เขาเริ่มต้นใหม่ไปแล้ว ....
แต่สิ่งที่ยังเหลืออยู่คือภาพความทรงจำ ที่มันยังหมุนวนเวียนอยู่ภายในห้อง
เหมือนกับว่าเขายังอยู่ตรงนี้ไม่เคยหายไปไหน ซึ่งมันทำให้เราก้าวขาไปไหนไม่ออก
เหมือนคนกำลังจมน้ำ ผลุบๆ โผล่ๆ เดี๋ยวหายใจออก เดี๋ยวหายใจไม่ออก
ในใจลึกๆ ก็ยังหวังให้เขากลับมา แต่ความเป็นจริงเราควรที่จะยินดีกับเขา
มันเป็นความรู้สึกที่กระอักกระอ่วนใจ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ภาพความทรงจำนี้ มันจะเจือจาง บางลงไปสักที