8/6/62 จุดเริ่มต้นสู่ทางที่จะต้องเลือก...
ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา...ตระหนักอะไรหลายอย่าง คิดฟุ้งซ่าน รอยยิ้มที่น่าตกใจ... มันแปลกเนอะว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น... อืมมมมมมมมมมมมม
ในชีวิตลูก...เกิดมาโดนตราบาปติดหน้าว่า
วิปริต ผิดเพศ... เจ็บจัง เจ็บจนอยากหายจากความเจ็บปวดอันนี้อย่างที่สุด... แต่สุดท้ายก็เลือกที่ดำเนินชีวิตให้ตัวเองมีความหมายใช้ชีวิตเริ่มต้นจากความวิปริต จนวันหนึ่ง มันรู้สึกดีที่มีคนภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น ยอมรับและยินดีที่เราเดินทางมาได้จนถึงวันหนึ่ง วันที่ต้องเดินไปสู่เกียรติยศอย่างหนึ่ง เพื่อกระดาษ1ใบ ไม่ได้เรียนเก่ง อาศัยว่าฉลาดและเอาตัวรอดได้...ทำงานด้วยเรียนด้วย จนได้เกียรติยศนั้นมา...ความภูมิใจมันเกิดขึ้นอีกครั้ง รู้สึกดีอย่างถึงที่สุดอย่างน้อย พ่อแม่สามารถนำไปพูดต่อได้ว่าลูกเรามันส่งตัวเองเรียนจนจบ... แต่เมื่อความภูมิใจแค่นั้น
มันไม่พอ ความต้องการมันยังต้องมีต่อไป ต้องการบอกใครต่อใครว่า ลูกซื้อสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้ เพื่อให้คนอื่นมองว่าลูกฉันเก่ง... โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าแต่ละเดือนที่ผ่านไป ต้องเจออะไรบ้าง สารพัดค่าใช้จ่าย สารพัดค่าความภูมิใจ อยากได้ยินจังสักครั้งว่า "ภูมิใจในตัวลูกนะ" ขอแค่สักครั้ง มันคงจะดีไม่น้อยเลยเนอะ
จนวันหนึ่งเกียรติยศอีก1อย่างที่มีมูลค่าสูงกว่าที่คนอย่างเราจะทำได้ก้าวเข้ามา ความภูมิใจที่เคยเกิดขึ้น ก็หายไป และนำไปสู่การเปรียบเทียบของเกียรติยศ 2 สิ่ง ที่คนหนึ่งต้องเรียนด้วยทำงานด้วย แล้วได้มันมา ส่วนอีกคน เรียนอย่างเดียวแล้วได้มาพร้อมกับค่านิยมของสังคมนั้นคือ
"เกียรตินิยม" ค่าความสำเร็จมันคงต่างกันมากเนอะ มันเลยกลายเป็นความภูมิใจของเราที่แม้แต่คำว่า "ลูกเก่งมาก ภูมิใจในตัวลูกนะ" ยังไม่มีโอกาสได้ยินกลายเป็นว่า "จะไปสู้อะไรกับ เกียรตินิยมได้" อืมมมมมมมม..... ความภูมิใจที่มีมันเคยทำให้เราแข็งแกร่งมากขึ้น วันนี้ มันไม่เหลืออะไรเลย มันไม่ใช่แค่เหลือ 0 แต่มันคือติดลบหนักไปอีกขั้น...
การที่เกิดมาวิปริต เพียงเพราะเรา
เลือกเกิดไม่ได้... เราต้องใช้ชีวิตอยู่ไปกับตราบาปไปตลอดชีวิต ขอแค่เพียงพื้นที่เล็กๆ ที่เราจะสามารถเป็นตัวเองได้อย่าง100% ยังทำไม่ได้ แล้วความสุขของเราจะใช้ชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร ไหนๆมันก็ไม่มีค่าอะไรแล้ว ไหนๆมันก็เป็นตราบาปไปแล้ว... จะเอาไงดีนะ?
แค่สักครั้งเราทำอะไร เราพยายามอย่างถึงที่สุด เพื่อให้มันเจ็บปวดน้อยที่สุด แต่มันแปลกจัง ทำไมมันเป็นเรา ที่เจ็บปวดและมองไม่เห็นความสุขของตัวเองอีกเลย มันเหลือเวลาอีกไม่นาน ที่จะต้องใช้ชีวิตต่อไป คนเราเกิดมา ยังไงก็ไม่ถึง 30,000 วัน จะตายวันไหนก็ได้
แต่มันแค่
เราจะต้องตายแบบไหน? ค้นพบแล้วล่ะ
การที่มันไม่มีเราแต่แรก มันเวิร์คที่สุดแล้วล่ะ ทางสงบที่สุดคือการอยู่ใต้ร่มกาสวพักตร์ แต่ในสภาวะปัจจุบัน กลัวใจเหลือเกิน กลัวร่มกาสวพัตร์จะต้องแปดเปื้อนเพราะคนวิปริตแบบเรา ก็เหลืออีกทาง ไม่รู้ทำไม เรากลับคิดว่า ถ้าเราทำมันได้ เราคงมีความสุขน่าดูเนอะ ที่ไม่ต้องมีใครมากล่าวหาว่าเราเป็นคนวิปริตอีกต่อไป มันคงจะดีมากเลยล่ะ ที่เวลากินข้าวกัน แล้วทุกคนตรงนั้นหัวเราะอย่างเบิกบานเต็มที่ โดยที่ตรงนั้น มันไม่มีเรา...
เอาไงดีนะ....
วันนี้คือจุดเริ่มต้นของการนับถอยหลัง....
รู้ตัวแล้วว่าเป็นโรคซึมเศร้า ไม่ต้องมาบอก เราแค่อยากมีพื้นที่ระบาย...
ต่อสู้มาจนถึงวันที่หัวเราะได้ ยิ้มได้ แต่เหนื่อยแล้ว อยากยิ้มอย่างมีความสุข ความสุขที่จะได้หายไปจริงๆสักที...
เอาไว้เตือนตัวเองเสมอ...ต้องตั้งใจเก็บเงินไปสวิตเซอร์แลนด์แล้วล่ะ^^.... สู้ๆนะ ตัวเรา...
อยู่ด้วยกันจนถึงวันนั้นนะ....
เมื่อการหายไป มันน่าจะเวิร์คที่สุดสำหรับคนแบบเรา...
ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา...ตระหนักอะไรหลายอย่าง คิดฟุ้งซ่าน รอยยิ้มที่น่าตกใจ... มันแปลกเนอะว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น... อืมมมมมมมมมมมมม
ในชีวิตลูก...เกิดมาโดนตราบาปติดหน้าว่า วิปริต ผิดเพศ... เจ็บจัง เจ็บจนอยากหายจากความเจ็บปวดอันนี้อย่างที่สุด... แต่สุดท้ายก็เลือกที่ดำเนินชีวิตให้ตัวเองมีความหมายใช้ชีวิตเริ่มต้นจากความวิปริต จนวันหนึ่ง มันรู้สึกดีที่มีคนภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น ยอมรับและยินดีที่เราเดินทางมาได้จนถึงวันหนึ่ง วันที่ต้องเดินไปสู่เกียรติยศอย่างหนึ่ง เพื่อกระดาษ1ใบ ไม่ได้เรียนเก่ง อาศัยว่าฉลาดและเอาตัวรอดได้...ทำงานด้วยเรียนด้วย จนได้เกียรติยศนั้นมา...ความภูมิใจมันเกิดขึ้นอีกครั้ง รู้สึกดีอย่างถึงที่สุดอย่างน้อย พ่อแม่สามารถนำไปพูดต่อได้ว่าลูกเรามันส่งตัวเองเรียนจนจบ... แต่เมื่อความภูมิใจแค่นั้น มันไม่พอ ความต้องการมันยังต้องมีต่อไป ต้องการบอกใครต่อใครว่า ลูกซื้อสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้ เพื่อให้คนอื่นมองว่าลูกฉันเก่ง... โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าแต่ละเดือนที่ผ่านไป ต้องเจออะไรบ้าง สารพัดค่าใช้จ่าย สารพัดค่าความภูมิใจ อยากได้ยินจังสักครั้งว่า "ภูมิใจในตัวลูกนะ" ขอแค่สักครั้ง มันคงจะดีไม่น้อยเลยเนอะ
จนวันหนึ่งเกียรติยศอีก1อย่างที่มีมูลค่าสูงกว่าที่คนอย่างเราจะทำได้ก้าวเข้ามา ความภูมิใจที่เคยเกิดขึ้น ก็หายไป และนำไปสู่การเปรียบเทียบของเกียรติยศ 2 สิ่ง ที่คนหนึ่งต้องเรียนด้วยทำงานด้วย แล้วได้มันมา ส่วนอีกคน เรียนอย่างเดียวแล้วได้มาพร้อมกับค่านิยมของสังคมนั้นคือ "เกียรตินิยม" ค่าความสำเร็จมันคงต่างกันมากเนอะ มันเลยกลายเป็นความภูมิใจของเราที่แม้แต่คำว่า "ลูกเก่งมาก ภูมิใจในตัวลูกนะ" ยังไม่มีโอกาสได้ยินกลายเป็นว่า "จะไปสู้อะไรกับ เกียรตินิยมได้" อืมมมมมมมม..... ความภูมิใจที่มีมันเคยทำให้เราแข็งแกร่งมากขึ้น วันนี้ มันไม่เหลืออะไรเลย มันไม่ใช่แค่เหลือ 0 แต่มันคือติดลบหนักไปอีกขั้น...
การที่เกิดมาวิปริต เพียงเพราะเรา เลือกเกิดไม่ได้... เราต้องใช้ชีวิตอยู่ไปกับตราบาปไปตลอดชีวิต ขอแค่เพียงพื้นที่เล็กๆ ที่เราจะสามารถเป็นตัวเองได้อย่าง100% ยังทำไม่ได้ แล้วความสุขของเราจะใช้ชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร ไหนๆมันก็ไม่มีค่าอะไรแล้ว ไหนๆมันก็เป็นตราบาปไปแล้ว... จะเอาไงดีนะ?
แค่สักครั้งเราทำอะไร เราพยายามอย่างถึงที่สุด เพื่อให้มันเจ็บปวดน้อยที่สุด แต่มันแปลกจัง ทำไมมันเป็นเรา ที่เจ็บปวดและมองไม่เห็นความสุขของตัวเองอีกเลย มันเหลือเวลาอีกไม่นาน ที่จะต้องใช้ชีวิตต่อไป คนเราเกิดมา ยังไงก็ไม่ถึง 30,000 วัน จะตายวันไหนก็ได้
แต่มันแค่ เราจะต้องตายแบบไหน? ค้นพบแล้วล่ะ
การที่มันไม่มีเราแต่แรก มันเวิร์คที่สุดแล้วล่ะ ทางสงบที่สุดคือการอยู่ใต้ร่มกาสวพักตร์ แต่ในสภาวะปัจจุบัน กลัวใจเหลือเกิน กลัวร่มกาสวพัตร์จะต้องแปดเปื้อนเพราะคนวิปริตแบบเรา ก็เหลืออีกทาง ไม่รู้ทำไม เรากลับคิดว่า ถ้าเราทำมันได้ เราคงมีความสุขน่าดูเนอะ ที่ไม่ต้องมีใครมากล่าวหาว่าเราเป็นคนวิปริตอีกต่อไป มันคงจะดีมากเลยล่ะ ที่เวลากินข้าวกัน แล้วทุกคนตรงนั้นหัวเราะอย่างเบิกบานเต็มที่ โดยที่ตรงนั้น มันไม่มีเรา...
เอาไงดีนะ....
วันนี้คือจุดเริ่มต้นของการนับถอยหลัง....
รู้ตัวแล้วว่าเป็นโรคซึมเศร้า ไม่ต้องมาบอก เราแค่อยากมีพื้นที่ระบาย...
ต่อสู้มาจนถึงวันที่หัวเราะได้ ยิ้มได้ แต่เหนื่อยแล้ว อยากยิ้มอย่างมีความสุข ความสุขที่จะได้หายไปจริงๆสักที...
เอาไว้เตือนตัวเองเสมอ...ต้องตั้งใจเก็บเงินไปสวิตเซอร์แลนด์แล้วล่ะ^^.... สู้ๆนะ ตัวเรา...
อยู่ด้วยกันจนถึงวันนั้นนะ....