สวัสดีค่ะทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้นะคะ
คือเราเคลียดมาก เรื่อง พ่อแม่ คนรอบข้างเขาหวังกับเราไว้มาก
จนเรารู้สึกอึดอัดและท้อ ร้องไห้บ่อยครั้ง เพราะพูดเรื่องนี้กับใครไม่ได้
ตอนนี้เราอายุ20จะ21แล้วค่ะ ซึ่งเราคิดว่าวัยนี้เป็นวัยรุ่นที่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ในอนาคต
ซึ่งบางคนเขาอาจจะอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากมีอิสระ อยากทำอะไรก็ได้ที่ไม่ติดขัดพ่อแม่ ซึ่งเราเป็นแบบนั้น
แต่เราไม่เคยรู้สึกว่าเราได้ใช้ชีวิตของเราเลย เราเหมือนไม่ได้มีโอกาสรู้จักกับโลกภายนอกมากนัก จะทำอะไรต้องอยู่ในสายตาพ่อแม่ตลอด
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใช่มั้ยคะ เพราะเราก็เข้าใจว่า พ่อแม่รักเรามากขนาดไหน เขาห่วงเรามากๆ แต่นี้ไม่ใช่ประเด็นค่ะ
* เราโดนรีไทร์ ตอนจะขึ้นปี3ค่ะ เมื่อเดือนมีนานี่เอง เรารู้สึกเศร้าและเสียใจมาก เพราะเราทำให้พ่อแม่ผิดหวัง
เราบอกพ่อแม่ ว่าเราโดนรีไทร์นะ แน่นอนเลยว่าเขาดูจะผิดหวังกับเรามาก แต่เขาไม่ว่าอะไรนะ แต่บอกให้เราเรียนใหม่ปีหน้า ห้าม!!!ทิ้งการเรียน จะจบ ปวส ก็ยังดี
ซึ่งแน่นอนเราไม่ได้เป็นคนเรียนเก่ง และเราเข็ดกับการเรียนมากๆ แต่เราสัญญากับแม่ว่าเราจะเรียนนะ ระหว่างที่รอเรียนในปีหน้า เราต้องหางานทำ
และในเรื่องงานพ่อแม่ก็ปูทางให้เราเดินค่ะ เราไม่สามารถเดินในทางของเราได้ ตอนแรกพ่อจะให้คนรู้จักฝากงานให้เราในบริษัทแห่งนึง
เราทะเราะกับพ่อค่ะ เราไม่อยากเป็นเด็กฝาก เพราะเราอยากหาด้วยความสามารถของตัวเอง
แต่เราก็ต้องยอมพ่อค่ะ แล้วเราต้องรอเขาฝากงานให้เราเป็นเดือน แต่ไม่ได้งานค่ะ เสียเวลารอฟรี
จนเราหาสมัครของเราเองจนเราได้งานทำ ในบริษัทแห่งนึง
แต่ไม่ง่ายเลยค่ะ พ่อแม่ ไม่เข้าใจงานที่เราทำในบิษัทแห่งนี้เลยเขาก็ดุด่าเรา ว่าทำไมไม่หางานดีๆทำ
* ถ้าทุกคนอ่านไม่รู้เรื่องเราขอโทษนะคะ
แต่ที่เราเล่ามาทั้งหมดนี้คือ พ่อแม่ป้าย่า เขาคอยกำหนดก้าวเดินให้เราตลอด เขาคอยบอกว่าเราต้องทำแบบนั้น ต้องเป็นแบบนั้น ซึ่งเราอึดอัดแหละเหนื่อยมาก ต้องได้ยิดคำพูดที่ว่า เขาให้เราต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนเราท้อ เราเคยคิดว่าเราไม่อยากอยู่บ้าน เราไม่อยากอยู่กับครอบครัวนี้ เพราะบางทีเราไม่มีความสุขเลยค่ะ เขาไม่เคยถามว่าเราอยากเป็นอะไร อยากทำอะไรเลย เขาคอยแต่บอกให้เราทำตลอด เราอยากมีเส้นทางเดินของตัวเองค่ะ เราควรทำอย่างไรดี
เรารู้สึกท้อกับชีวิตมากเลยค่ะ :(
คือเราเคลียดมาก เรื่อง พ่อแม่ คนรอบข้างเขาหวังกับเราไว้มาก
จนเรารู้สึกอึดอัดและท้อ ร้องไห้บ่อยครั้ง เพราะพูดเรื่องนี้กับใครไม่ได้
ตอนนี้เราอายุ20จะ21แล้วค่ะ ซึ่งเราคิดว่าวัยนี้เป็นวัยรุ่นที่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ในอนาคต
ซึ่งบางคนเขาอาจจะอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากมีอิสระ อยากทำอะไรก็ได้ที่ไม่ติดขัดพ่อแม่ ซึ่งเราเป็นแบบนั้น
แต่เราไม่เคยรู้สึกว่าเราได้ใช้ชีวิตของเราเลย เราเหมือนไม่ได้มีโอกาสรู้จักกับโลกภายนอกมากนัก จะทำอะไรต้องอยู่ในสายตาพ่อแม่ตลอด
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใช่มั้ยคะ เพราะเราก็เข้าใจว่า พ่อแม่รักเรามากขนาดไหน เขาห่วงเรามากๆ แต่นี้ไม่ใช่ประเด็นค่ะ
* เราโดนรีไทร์ ตอนจะขึ้นปี3ค่ะ เมื่อเดือนมีนานี่เอง เรารู้สึกเศร้าและเสียใจมาก เพราะเราทำให้พ่อแม่ผิดหวัง
เราบอกพ่อแม่ ว่าเราโดนรีไทร์นะ แน่นอนเลยว่าเขาดูจะผิดหวังกับเรามาก แต่เขาไม่ว่าอะไรนะ แต่บอกให้เราเรียนใหม่ปีหน้า ห้าม!!!ทิ้งการเรียน จะจบ ปวส ก็ยังดี
ซึ่งแน่นอนเราไม่ได้เป็นคนเรียนเก่ง และเราเข็ดกับการเรียนมากๆ แต่เราสัญญากับแม่ว่าเราจะเรียนนะ ระหว่างที่รอเรียนในปีหน้า เราต้องหางานทำ
และในเรื่องงานพ่อแม่ก็ปูทางให้เราเดินค่ะ เราไม่สามารถเดินในทางของเราได้ ตอนแรกพ่อจะให้คนรู้จักฝากงานให้เราในบริษัทแห่งนึง
เราทะเราะกับพ่อค่ะ เราไม่อยากเป็นเด็กฝาก เพราะเราอยากหาด้วยความสามารถของตัวเอง
แต่เราก็ต้องยอมพ่อค่ะ แล้วเราต้องรอเขาฝากงานให้เราเป็นเดือน แต่ไม่ได้งานค่ะ เสียเวลารอฟรี
จนเราหาสมัครของเราเองจนเราได้งานทำ ในบริษัทแห่งนึง
แต่ไม่ง่ายเลยค่ะ พ่อแม่ ไม่เข้าใจงานที่เราทำในบิษัทแห่งนี้เลยเขาก็ดุด่าเรา ว่าทำไมไม่หางานดีๆทำ
* ถ้าทุกคนอ่านไม่รู้เรื่องเราขอโทษนะคะ
แต่ที่เราเล่ามาทั้งหมดนี้คือ พ่อแม่ป้าย่า เขาคอยกำหนดก้าวเดินให้เราตลอด เขาคอยบอกว่าเราต้องทำแบบนั้น ต้องเป็นแบบนั้น ซึ่งเราอึดอัดแหละเหนื่อยมาก ต้องได้ยิดคำพูดที่ว่า เขาให้เราต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนเราท้อ เราเคยคิดว่าเราไม่อยากอยู่บ้าน เราไม่อยากอยู่กับครอบครัวนี้ เพราะบางทีเราไม่มีความสุขเลยค่ะ เขาไม่เคยถามว่าเราอยากเป็นอะไร อยากทำอะไรเลย เขาคอยแต่บอกให้เราทำตลอด เราอยากมีเส้นทางเดินของตัวเองค่ะ เราควรทำอย่างไรดี