สวัสดีค่ะ เราอยากรู้เราอยากรู้ว่าเพื่อนๆชาวพันทิป
มีเหตุการณ์ทำตั้งแต่สมัยเด็ก ที่ทำให้ยังรู้สึกผิดถึงวันนี้มั้ยคะ
ส่วนตัวเราเรื่องที่ยังรู้สึกผิดถึงตอนนี้ คือ
ในช่วงตอนเราอยู่ประมาณป.4หรือป.5นี่แหละ คนที่เลี้ยงดูเราก็เห็นว่าเราอยากได้โทรศัพท์เหมือนเพื่อนๆบ้าง ก็เลยซื้อมาให้ แต่เป็นปุ่มกด(ช่วงนั้นโทรศัพท์หน้าจอทัชสกรีนเริ่มมาเเล้วค่ะ ค่อยข้างนิยมใช้การมากเลย) เราไม่พอไม่พอใจค่ะ แต่ไม่ได้โวได้โวยวายกลัวคนซื้อมาให้เสียใจเลย เอาโทรศัพท์เก็บไว้เฉยๆไม่ได้ใช้งานอะไร เขาก็คงดูออกค่ะ เลยยอมซื้อเลยยอมซื้อโทรศัพท์ซัมซุงที่เป็นสีชมพูให้เครื่องเรื่องนี้เรายังรู้สึกผิดมากๆ ว่าทำไมตอนเด็กเราเอาแต่ใจขนาดนี้ ทั้งที่อายุก็ยังไม่ควรใช้โทรศัพท์
เราเกเรไม่ชอบครูที่โรงเรียน ก็ก็จะไม่ไปโรงเรียนค่ะ เราจะชอบโอ้เอ้ ตื่นสายบ้าง จะกินข้าวกินข้าวก่อนเข้าเรียนบ้างบางทีก็ร้องทำเป็นไม่สะบายไปรพ. จนมันสายหรือเกินเที่ยงไปก็ไม่ต้องไปโรงเรียน เกเรจนเขาต้องร้องไห้เพราะเรา ประถมปลาย โดนจับไปอยู่หอ ก็หนีหอ ประชดคนคุมหอไม่ยอมขึ้นนอนไม่กินข้าว ร้องไห้ตลอร้องไห้ตลอดเวลากลับจากโรงเรียน จนต้องเสียค่าดูค่าดูเเลไปฟรีๆ
โตมาเรื่อยก็ชอบล่อให้คนที่บ้านพาไปห้างแล้วไปเดินเล่นกับเพื่อนปล่อยให้นพศไปห้างแล้วไปเดินเล่นกับเพื่อนปล่อยให้เขารอที่ศูนย์อาหารตั้งครึ่งชั่วโมง
โตมาเขาฝากฝังให้ทำอะไรให้เขาหน่อย เราก็ชอบผลัดวันประกันพรุ่งเรื่อยๆ จนไม่ได้ทำ หรือของชิ้นนั้นมันพังหรือเสียหายไปซะแล้ว
ณ ตอนนี้เรารูเรารู้สึกผิดอยู่ยิ่งคนนั้นไม่อยู่ในชีวิตเราเเล้ว เขาไปสบายบนฟ้าแล้ว เราก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เรารู้สึกว่า เขาดูแลเราตั้งเเต่เกิด จนวันสุดท้ายที่เขาจะไปเขาก็ยังดูแลเรา ตอนเขาป่วยอยู่โรงพยาบาลเราก็ยังติดเพื่อน ออกมาคุยโทรศัพท์แทนที่จะอยู่กับเขาที่เตียงนั่งให้กำลังใจเขาข้างๆเตียง ทุกวันนี้อยากย้อนเวลากลับไปได้มากๆ แต่ก็ทำไม่ได้ แล้วเราก็ไม่สามารถmove onจากความรู้สึกผิดต่อเขาได้เลยค่ะ ทำยังไงดีคะ ใครมีวิธีบ้างคะ
ความรู้สึกผิดในวัยเด็ก
มีเหตุการณ์ทำตั้งแต่สมัยเด็ก ที่ทำให้ยังรู้สึกผิดถึงวันนี้มั้ยคะ
ส่วนตัวเราเรื่องที่ยังรู้สึกผิดถึงตอนนี้ คือ
ในช่วงตอนเราอยู่ประมาณป.4หรือป.5นี่แหละ คนที่เลี้ยงดูเราก็เห็นว่าเราอยากได้โทรศัพท์เหมือนเพื่อนๆบ้าง ก็เลยซื้อมาให้ แต่เป็นปุ่มกด(ช่วงนั้นโทรศัพท์หน้าจอทัชสกรีนเริ่มมาเเล้วค่ะ ค่อยข้างนิยมใช้การมากเลย) เราไม่พอไม่พอใจค่ะ แต่ไม่ได้โวได้โวยวายกลัวคนซื้อมาให้เสียใจเลย เอาโทรศัพท์เก็บไว้เฉยๆไม่ได้ใช้งานอะไร เขาก็คงดูออกค่ะ เลยยอมซื้อเลยยอมซื้อโทรศัพท์ซัมซุงที่เป็นสีชมพูให้เครื่องเรื่องนี้เรายังรู้สึกผิดมากๆ ว่าทำไมตอนเด็กเราเอาแต่ใจขนาดนี้ ทั้งที่อายุก็ยังไม่ควรใช้โทรศัพท์
เราเกเรไม่ชอบครูที่โรงเรียน ก็ก็จะไม่ไปโรงเรียนค่ะ เราจะชอบโอ้เอ้ ตื่นสายบ้าง จะกินข้าวกินข้าวก่อนเข้าเรียนบ้างบางทีก็ร้องทำเป็นไม่สะบายไปรพ. จนมันสายหรือเกินเที่ยงไปก็ไม่ต้องไปโรงเรียน เกเรจนเขาต้องร้องไห้เพราะเรา ประถมปลาย โดนจับไปอยู่หอ ก็หนีหอ ประชดคนคุมหอไม่ยอมขึ้นนอนไม่กินข้าว ร้องไห้ตลอร้องไห้ตลอดเวลากลับจากโรงเรียน จนต้องเสียค่าดูค่าดูเเลไปฟรีๆ
โตมาเรื่อยก็ชอบล่อให้คนที่บ้านพาไปห้างแล้วไปเดินเล่นกับเพื่อนปล่อยให้นพศไปห้างแล้วไปเดินเล่นกับเพื่อนปล่อยให้เขารอที่ศูนย์อาหารตั้งครึ่งชั่วโมง
โตมาเขาฝากฝังให้ทำอะไรให้เขาหน่อย เราก็ชอบผลัดวันประกันพรุ่งเรื่อยๆ จนไม่ได้ทำ หรือของชิ้นนั้นมันพังหรือเสียหายไปซะแล้ว
ณ ตอนนี้เรารูเรารู้สึกผิดอยู่ยิ่งคนนั้นไม่อยู่ในชีวิตเราเเล้ว เขาไปสบายบนฟ้าแล้ว เราก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เรารู้สึกว่า เขาดูแลเราตั้งเเต่เกิด จนวันสุดท้ายที่เขาจะไปเขาก็ยังดูแลเรา ตอนเขาป่วยอยู่โรงพยาบาลเราก็ยังติดเพื่อน ออกมาคุยโทรศัพท์แทนที่จะอยู่กับเขาที่เตียงนั่งให้กำลังใจเขาข้างๆเตียง ทุกวันนี้อยากย้อนเวลากลับไปได้มากๆ แต่ก็ทำไม่ได้ แล้วเราก็ไม่สามารถmove onจากความรู้สึกผิดต่อเขาได้เลยค่ะ ทำยังไงดีคะ ใครมีวิธีบ้างคะ