ท้อมากๆ ไม่เคยได้กำลังใจจากใครเลยแม้แต่พ่อแม่ บอกเขาว่าเหนื่อยเราเรียนเหนื่อยเขาชอบถามเหนื่อยอะไรเรียนแค่นี้เหนื่อย

คือตอนนี้เราไม่ไหวแล้วไม่ไหวมากๆเลยค่ะพ่อแม่ไม่เคยให้กำลังใจเพื่อนที่รร.ก็ไว้ใจไม่ได้โดนหักหลังตลอดตอนนี้เหมือนตัวคนเดียวพยายามหาโลกที่ทำให้มีความสุขเช่น อ่านนิยาย เล่นเกม แต่ตอนนี้เราโดนกันออกจากโลกของเราอยู่เราเข้าไม่ได้เราท้อมากๆเราจะเข้าไปในโลกของเราแต่นี้เราเข้าไม่ได้ต้องทำยังไงดีพ่อแม่ถามเรามา3รอบแล้ว ว่าเกิดมาทำไม เป็น3รอบที่เราอยากย้อนเขาไปมากๆว่าให้เราเกิดมาทำไมทุกวันนี้เราเจ็บปวดอะไรทางร่างกายมันไม่เท่าเจ็บที่ใจที่เขาถามเราว่าเกิดมาทำไมเลย ท้อมากๆเพื่อนที่มีก็ทำได้แค่มีกลุ่มทำรายงานคุยเล่นแต่คุยระบายไม่ได้เรารู้สึกโชคร้ายมากๆที่เกิดมาเป็นเรา อยากตายๆไปให้มันจบๆแต่ก็กลัวการทำร้ายตัวเองไม่ชอบให้ตัวเองเจ็บแต่ก็อยากตาย อยากให้วันดีคืนดีรถชนตายไปเลยเดินๆอยู่พื้นตึกทรุดตกตึกตายไปเลยก็ดีเหมือนชีวิตมันดูแบบไม่มีความสุขเลยถ้าขาดโลกเราไปมันไม่ไหวแล้วท้อมากกำลังใจไม่เคยได้มีแต่ดูถูก อยากทำลายคำดูถูกนะแต่มันต้องมีกำลังใจใช่รึเปล่าอะเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลกที่โดนตีกรอบอะ