มีใครที่ที่บ้านห้ามทุกอย่างมั้ย?

 คือเราโตมากับยายค่ะ ยายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเลยค่ะ นั้นเเหละค่ะ ยายเราหัวโบราณมากๆเลยค่ะ แอนตี้ทุกอย่างในสมัยนี้เรื่องมีเเฟนนี้อย่าหวัง แต่เราก็เคยมีเเฟนนะคะ ก็เเฟนจริงๆไม่มีอะไรเกินเลย ใสใสเลยค่ะ แต่นั้นก็ยังไม่ใช่ประเด็นจริงๆ ประเด็นอยู่ที่เราไม่เคยได้เลือกอะไรที่เราต้องการจริงๆ 

ตอนจะขึ้นม.1 ไม่ได้เลือกรร.ที่อยาก เรียนคือโดนบังคับเข้ารร.นั้นเลย เราก็ไม่ได้อะไรมากเออเรียนๆไปเถอะ  จนจบม.3 เราขอไปเรียนอาชีวะสายอาชีพ ก็ไม่ยอมอีก ให้เราเรียนที่รร.เดิม (คือต่อม.4 ให้เหตุผลเราว่าไม่มีเงิน) เราก็ยอมนะเรียนต่อม.4ไป แต่เรียนได้แค่2เดือน ให้เราลาออก เพราะจะไปกทม.ให้เราไปเรียนต่อที่กทม.เอา ตอนเเรกเรากก็ไม่ยอมหรอก แต่ก็นะขัดไม่ได้ ไปอยู่กทม.5-6 เดือนไม่มีวี่เเววว่าจะได้เรียนต่อ เราเลยจะกลับบ้าน ยังไงก็จะกลับถึงจะต้องเดินก็จะเดิน (เพราะอยู่ที่นู่นโดนกดดันถูกทางหลับไม่เคยอิ่ม ตื่นมาร้องไห้ทุกวัน) จนยอมให้กลับ เรากลับมาถึงบ้านวันเเรก เราไปสมัครเรียนกศน. ตอนไปสมัครก็ไปเองไม่ได้บอกใคร (ปัจจุบันเรียนจบเเล้ว) 

          ไปไหนไม่ได้ เราไม่ได้ไม่ได้เลยค่ะ เราออกบ้านเหมือนเราออกไปสนามรบ ต้องโทตามทุกชม. ไปเที่ยวผับครั้งแรกยังต้องแอบไปเลย พอไปถึงกเทบอก โดนไปชุดใหญ่ แต่โดนมาเยอะแล้วค่ะชิน เราไม่ได้ไปเที่ยวบ่อยขนาดนั้นนะคะ เดือน-2เดือนไปครั้ง ไปทุกครั้งโดนด่าทุกครั้ง ไม่มีอิสระเหมือนชีวิตนี้เป็นของเค้า 

 ปล. ตั้งเเต่ที่เราออกจากรร.ไม่ได้ขอเงินเค้าใช้นะคะ หาเอง หางานพิเศษทำเอง เงินที่ไปเที่ยวทุกครั้งก็เงินที่เราหามา 

            อยุ่บ้านเราไม่เคยมีความสุขหรอกออกไปหาความสุขนอกบ้าน อยู่ข้างนอกก็เป็นอีกคน อยู่ที่บ้านก็อีกคน อยู่บ้านก็เสียสุขภาพจิต

      #เราแค่หาที่ระบายเราเหนื่อย เราทำทุกอย่างแต่เราไม่เคยได้อะไรเลย ไม่แม้แต่ทำชม#