ช่วยฉันด้วย...ฉันรู้สึกไร้ค่า

สวัสดีคะ ฉันรู้สึกแย่กับชีวิต  ผิดหวังกับตัวเอง รู้สึกไร้ค่าๆ ฉันคือคนนึงที่นักศึกษาเรียนดี นักกิจกรรม เป็นที่รักของเพื่อนและรุ่นน้อง เชื่อมั่นว่าเรียนจบไปไม่เลือกงานไม่ยากจน ชีวิตมักเล่นตลก พอเรียนจบฉันคิดว่าจะมีชีวิตที่ดี คนที่ไม่ตั้งใจเรียนเค้าได้ดีมีงานทำเป็นข้าราชการเพราะมีพ่อแม่ทำอยู่ในนั้น ฉันจบป.ตรี งานแรกไปเป็นยามเพื่อหาเงินก้อนมารับปริญญา หลังจากนั้นฉันก็ไปเป็นผู้ช่วยหมอ แกเป็นคนงก แล้วโดนรถชนเคลื่อนไหวไม่สะดวกลูกๆเป็นห่วงเห็นฉันว่างงานเลยจ้างวันละ300 ทำงาน 08:00-17:00น.เอาเข้าจริงเขาให้ทำ 07:00-18:00 น.ทำงานอย่างไม่มีวันหยุด ขอหยุดบ้างก็ว่าจะเอาวันหยุดไปทำไม ทำงานได้ปีกว่า เขาด่าเช้ายันเย็นไม่ถูกใจ พอคิดรวมข้าจ้างเขาว่าเอาเงินไปซื้อของเล่นให้หลานยังดีกว่า ฉันเลยออกมา แล้วลงใต้ไปชลใช้วุฒิ ม.6 สมัครงานโรงงาน เชื่อมั้ย เขาไม่รับเลย ไม่ว่าจะซับหรือหน้าโรงงาน ได้งานที่โลตัส ทำงานแบบถวายหัว เขาให้ทำงานฝ่ายบุคคล ทำตั้งแต่ 08:00-20:00ไม่ผิดคะ ตอนเช้าส่งงานทางเมลล์แล้ว ไปลงเครื่องแคลชเชียถึงบ่ายสอง กินข้าวครึ่งชั่วโมง ไปช่วยเขาเอาของลงชั้น สี่โมงเย็นกลับมาเคลียงานถึงสองทุ่มโอทีไม่มี จนเข้าร.พ.เพราะไม่ไหวเป็นแบบนี้ทุกวัน พอออกจากที่นั่นก็ไปอยู่อยุธยาเพราะได้งานออฟฟิส ตลกตรงเป็นบริษัทเล็กๆ พอญาติเค้ามาบอกเราเลย ว่าเราไม่เหมาะกับที่นี่ เลยต้องกลับบ้าน กลับมาทำงานที่บ้านเกิดขายประกันรถเครียดทำยอดไม่ได้เข้าICU  จนต้องออกจากงาน ที่บ้านเลยให้เรียนทำเล็บเจล จบออกมามีลูกค้าเยอะแค่ช่วงแรกๆใหม่ๆ พอตอนหลังตั้งแต่สงกรานต์มาลูกค้าไม่มีเลยสักคน ไม่มีเงิน ที่บ้านไม่ให้ไปไหนเลยเพราะเรื่องเงิน ไปทำงานต้องใช้เงิน รู้สึกไร้ค่ามาก ใครๆก็ถามเรียนจบสูงทำไมไม่ไปทำงาน ฉันเบื่อ อยากตาย ถ้าพ่อแม่ไม่มีเราเค้าคงจะสบายขึ้น ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำงาน ไม่อยากมีชีวิตที่ดี อยากให้แม่เห็นความสำเร็จสักครั้งก็ยังดี เจ็บปวดจนไม่รู้จะทำไงแล้ว เหมือนทิ้งชีวิตเป็นปีอยู่ไม่ต่างจากศพตายซาก ไม่รู้จะระบายหรือบอกใครเพราะกลัวเค้าจะมาซ้ำเติม ทุกวันนี้ไม่ต้องการมีชีวิตคู่เพราะไม่อยากให้ใครมาลำบากด้วย เหมือนตัวเองเป็นตัวเสนียด 😭😭😭 ช่วยด้วย