ในความคิดผมรู้สึกว่าการที่เรามีคนให้กำลังใจจากคนที่เรารักเวลาเราท้อชวยกันคิดทำอะไรต่างๆมันมีความสุขดีนะคับเรามีกำลังจะทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก แต่วันหนึ่งผมได้คิดกลับกันขึ้นมาว่าถ้าไม่มีเขาเราจะทำยังไงเวลาท้อผมคิดได้ว่าเราต้องให้กำลังใจตัวเองให้เป็นเพราะเราเองทิ้งตัวเราไม่ได้หลอก ตอนนี้ผมสรุปความคิดของตัวเองได้ว่าเราต้องอยู่ด้วยตัวเองให้เป็นแต่ก่อรับกำลังใจจากคนรอบข้างด้วย แต่มันมีข้อเสียอยู่ว่าเราต้องคิดทั้ง2เรื่องทำให้เราคิดว่าตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลขึ้นมาเลือยอะคับ
ให้กำลังตัวเองถูกต้องระหลอคับ