สวัสดีทุกๆคนเลยครับ พอดีมีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อวานที่ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเกิดจากอะไร เลยอยากถามผู้ที่รู้ว่ามันเกิดจากอะไรครับ
ผมเป็นเด็กม.2ที่พอเลิกเรียนก็จะออกมาจากโรงเรียนและรอแม่มารับที่หน้า 7-11 ครับ และสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผมหิวเลยเดินเข้าไปใน 7-11 เพื่อที่จะหาอะไรกินหน่อย แต่คนเยอะมากเยอะแบบแทบจะล้นร้าน ซึ่งผมเป็นคนที่ไม่ชอบที่จะอยู่ในที่แออัด เพราะผมจะรู้สึกมึนหัวเอามากๆและผมมักจะพกยาดมไว้เผื่อเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อวานผมทำยาดมหาขณะที่กลับจากงานศพพ่อเพื่อน(พ่อของเพื่อนผมเสียเลยไปสวดศพทั้งห้อง)เลยตัดสินใจเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาเลย และจู่ๆผมก็รู้สึกง่วง ง่วงมากๆสุดท้ายไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมต้องเดิน คือผมเดินไปแบบไม่มีจุดหมายและไม่หยุดด้วย ในหัวโล่งคิดอะไรไม่ออกเลยว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ เดินไปเดินมาแบบคนไม่มีสติไปเรื่อยๆจนผมข้ามถนน โดยปกติของผมนั้นคือผมเป็นคนที่จะไม่ข้ามถนนด้วยตัวคนเดียวเพราะเคยเกิดอุบัติเหตุที่ผมเกือบตายเลยกลัวการข้ามถนนเอามากๆ ผมจำลางๆได้ว่าผมข้ามถนนไปประมาณ 4 ครั้ง ผมเดินไปก็งงไปเรื่อยๆว่าผมทำอะไร
สุดท้ายก็เริ่มมีสติตอนที่จ่ายเงินค่าของที่ร้าน. 20. ผมงงเพราะไอสิ่งที่ผมซื้อมันโคตรไม่จำเป็นต่อการนำมาใช้อย่างมากคือ
Sticky Note เพราะผมมีสมุดสำหรับจดงานอยู่แล้ว
หลังจากเดินออกมาจากร้านผมก็มึนๆและก็เดินต่อไปอีก ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงเดินไปและโดยปกติแล้วผมจะไม่ชอบเดินหรือไปไหนคนเดียวถ้าไม่มีเพื่อนชวน ผมเดินมาเรื่อยๆและรู้สึกผมตาลอยๆ มึนหัว และเจ็บขาเอามากๆและมารู้สึกตัวแล้วคือมีไอติมเข้าปากผมไปคำนึง ผมตื่นและนั่งงงอยู่ซักพัก ก่อนจะเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมด ผมตกใจที่ตัวเองเดินมาไกลขนาดนี้และมาด้วยตัวคนเดียว ผมร้องไห้ คิดไม่ออกว่าผมเดินมาที่ห้างทำไม กระเป๋าก็ไม่ได้เอามา มาแต่ตัวที่สติลอยๆ โชคดีที่เงินกับมือถือยังอยู่ดีพอนึกขึ้นได้ ผมเลยโทรหาแม่และเล่าให้แม่ฟัง
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2562. และเกิดขึ้นจริง และถ้าใครพอจะทราบว่าเกิดจากอะไร ก็ช่วยกันแสดงความคิดเห็นหน่อยนะครับ
ขอบคุณมากๆครับ
ละเมอตอนกลางไปโผล่อีกทีที่ห้าง
ผมเป็นเด็กม.2ที่พอเลิกเรียนก็จะออกมาจากโรงเรียนและรอแม่มารับที่หน้า 7-11 ครับ และสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผมหิวเลยเดินเข้าไปใน 7-11 เพื่อที่จะหาอะไรกินหน่อย แต่คนเยอะมากเยอะแบบแทบจะล้นร้าน ซึ่งผมเป็นคนที่ไม่ชอบที่จะอยู่ในที่แออัด เพราะผมจะรู้สึกมึนหัวเอามากๆและผมมักจะพกยาดมไว้เผื่อเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อวานผมทำยาดมหาขณะที่กลับจากงานศพพ่อเพื่อน(พ่อของเพื่อนผมเสียเลยไปสวดศพทั้งห้อง)เลยตัดสินใจเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาเลย และจู่ๆผมก็รู้สึกง่วง ง่วงมากๆสุดท้ายไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมต้องเดิน คือผมเดินไปแบบไม่มีจุดหมายและไม่หยุดด้วย ในหัวโล่งคิดอะไรไม่ออกเลยว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ เดินไปเดินมาแบบคนไม่มีสติไปเรื่อยๆจนผมข้ามถนน โดยปกติของผมนั้นคือผมเป็นคนที่จะไม่ข้ามถนนด้วยตัวคนเดียวเพราะเคยเกิดอุบัติเหตุที่ผมเกือบตายเลยกลัวการข้ามถนนเอามากๆ ผมจำลางๆได้ว่าผมข้ามถนนไปประมาณ 4 ครั้ง ผมเดินไปก็งงไปเรื่อยๆว่าผมทำอะไร
สุดท้ายก็เริ่มมีสติตอนที่จ่ายเงินค่าของที่ร้าน. 20. ผมงงเพราะไอสิ่งที่ผมซื้อมันโคตรไม่จำเป็นต่อการนำมาใช้อย่างมากคือ
Sticky Note เพราะผมมีสมุดสำหรับจดงานอยู่แล้ว
หลังจากเดินออกมาจากร้านผมก็มึนๆและก็เดินต่อไปอีก ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงเดินไปและโดยปกติแล้วผมจะไม่ชอบเดินหรือไปไหนคนเดียวถ้าไม่มีเพื่อนชวน ผมเดินมาเรื่อยๆและรู้สึกผมตาลอยๆ มึนหัว และเจ็บขาเอามากๆและมารู้สึกตัวแล้วคือมีไอติมเข้าปากผมไปคำนึง ผมตื่นและนั่งงงอยู่ซักพัก ก่อนจะเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมด ผมตกใจที่ตัวเองเดินมาไกลขนาดนี้และมาด้วยตัวคนเดียว ผมร้องไห้ คิดไม่ออกว่าผมเดินมาที่ห้างทำไม กระเป๋าก็ไม่ได้เอามา มาแต่ตัวที่สติลอยๆ โชคดีที่เงินกับมือถือยังอยู่ดีพอนึกขึ้นได้ ผมเลยโทรหาแม่และเล่าให้แม่ฟัง
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2562. และเกิดขึ้นจริง และถ้าใครพอจะทราบว่าเกิดจากอะไร ก็ช่วยกันแสดงความคิดเห็นหน่อยนะครับ
ขอบคุณมากๆครับ