สวัสดีครับ ผมอยากจะเล่าเรื่องบางอย่างให้คนอื่นได้รับรู้ มันอาจจะไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่สำหรับใครหลายๆ คน สำหรับผมแล้วมันเป็นเรื่องสำคัญมากที่เปลี่ยนชีวิตผมเลยก็ว่าได้ ปกติแล้วผมก็เป็นคนร่าเริงเหมือนคนทั่วๆ ไปบางวันไปเที่ยว บางวันก็เล่นสนุกกับเพื่อนๆ เล่นเกมส์บ้าง อะไรบ้าง จนกระทั่งวันหนึ่งผมเริ่มตระหนักถึงอนาคตตัวเองและได้ร่างความฝันออกมามากมาย ผมจึงทำการตัดทุกอย่างทิ้งไปไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกมส์ เที่ยว และแทบจะไม่ได้คุยกับเพื่อนเลย ( ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้สอบเข้า ม.ปลาย ครับ ) ผมกดดันตัวเอง วางแผนชีวิต ตั้งเป้าหมายไว้หลายอย่าง อ่านหนังสือทุกวันแทบจะทุกชั่วโมง ตัดทุกอย่างทิ้งทั้งเกมส์และสิ่งอื่นๆ ที่เคยทำ และผมมักจะตั้งเป้าหมายใหญ่ๆ ไว้ก่อนเสมอเช่น พรุ่งนี้ต้องอ่านเล่มนี้ให้จบอย่างน้อย 4 บท แต่เป้าหมายที่ผมวางไว้ทั้งหมดทุกอย่างแทบจะไม่เคยสำเร็จ

                   ผมเริ่มรู้สึกได้ถึงความกังวลและความเครียดสะสมหลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้ไปเรียนต่อที่อื่น เจอสังคมที่แตกต่าง ค่อนข้างแตกต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ต่างคนต่างเรียน แต่ละคนไม่ค่อยสุงสิงกับใครต่างจาก ม.ต้น พอสมควร ช่วงนั้นผมแทบจะไม่มีเพื่อนเลย จนกระทั่งวันหนึ่งผมเริ่มมีปากเสียงกับแฟนและเราทะเลาะกันจนถึงขั้นเลิกลาผมรู้สึกได้ถึงความเศร้าที่กระแทกเข้ามา ไปเรียนแต่ละวันก็ไปตัวคนเดียว เรียนคนเดียว แล้วก็กลับบ้านจนกระทั่งวันหนึ่งผมเริ่มรู้สึกเปลี่ยนไป 

                    ความเศร้าที่เคยมีมันหายไป ฟังดูดีใช่ไหมหละครับ แต่เปล่าเลยมันคือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย ความสนใจที่อยากจะทำอะไรทุกอย่างที่เคยมีมันหายไปรวมถึงความสุข ผมไม่รู้สึกถึงความเศร้าในขณะเดียวกันก็ไม่รู้สึกถึงความสุข ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ ท้องฟ้าที่เหมือนเดิม ทุกอย่างที่เคยเหมือนเดิมกลับเสียสีสันเปรียบเสมือนสีเทา ทำสิ่งต่างๆ เหมือนคนไร้วิญญาณ ไม่รู้ว่าทำไปทำไม ทำไปเพื่ออะไร ไม่ว่าจะโดนด่า หรือได้ของขวัญอันแสนวิเศษแค่ไหนก็ไม่รู้สึกถึงอารมณ์ยินดีหรือเศร้าเลย

                    ในอดีตหลายๆ คนอาจจะเคยได้ยินมาบ้างว่า ถ้าไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ก็คงดีแต่ความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย มันทรมานมากบางทีความเศร้าอาจจะยังดีกว่าด้วยซ้ำเพราะอย่างน้อยมันยังมีความรู้สึกอยู่บ้าง จนสุดท้ายผมก็รู้ว่าผมเป็นโรคซึมเศร้าผมรักษาได้ประมาณ 1 ปีอาการยังไม่ดีขึ้นจึงเลิกไปหาหมอจิตเวชช่วงหนึ่ง จนตอนนี้เวลาก็ได้ผ่านมาได้ 7 ปีแล้วจนถึงตอนนี้ ผมสูญเสียทุกอย่าง ทั้งความฝัน เหลือเพียงแค่ความหวังที่เริ่มจะลดน้อยลงเต็มที ตอนนี้ผมลืมความรู้สึกทั้งหมดไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าความสุขควรรู้สึกอย่างไร เสียใจต้องรู้สึกแบบไหน คนปกติเขารู้สึกกันอย่างไรทุกวันต้องแสร้งปั้นหน้ายิ้มต่อหน้าคนอื่นไปวันๆ รู้สึกเหนื่อยเต็มที ตอนนี้ผมใกล้เรียนจบปริญญาตรีแล้วผมได้เลือกเรียนสาขาที่ผมเคยวาดฝันไว้ในอดีต แม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่รู้สึกสนุกและมีความสุขกับมันเลยก็ตามก็ได้แต่หวังว่าสักวันผมจะหายและทำตามความฝันต่อเสียที

ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาฟังเรื่องราวของผมนะครับ