เข้าเรื่องเลยนะครับ
ผมก็มีเส้นทางที่ผมเลือกอยู่แล้ว และก็กำลังพยายามในเรื่องนี้อยู่ ส่งงานไปประกวดบ้าง ได้รางวัลมาบ้าง ไม่ว่าจะ ที่1 ที่2 ที่3 หรือชมเชยก็เคยได้มาแล้ว แต่ผมเพิ่งมาเริ่มเมื่อปลายปีที่แล้วเอง รู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงรู้ตัวช้าไปว่าชอบอะไร มันเลยก้าวหน้าช้ากว่าคนอื่น และตอนนี้ผมก็ยังลังเลในเส้นทางที่ตัวเองเลือกเดินอยู่เลยครับ เพราะเท่าที่ผมลองคิดๆดู มันเต็มไปด้วยความเสี่ยงมากในหลายๆอย่าง แต่ก็ยังอยากไปอยู่ ซึ่งไม่รู้ว่าจะไปได้ด้วยดีรึป่าว
พอวันนี้ตอนบ่ายกลับมาจาก รร. เปิดเฟสบุ๊คนั่งอ่านอะไรไปเรื่อย จนเลื่อนไปเห็นโพสนึงเป็นแม่ของเพื่อนสนิทผม โพสประมาณว่า ไปรับลูกที่ได้เรียนโรงเรียนนายร้อยกลับบ้าน พร้อมมีคลิปตอนเดินแถว รูปใส่เครื่องแบบที่ดูน่าภูมิใจมาก ในใจนี่คือยินดีมากๆนะครับ ที่เพื่อนผมไปได้ดีขนาดนี้ เพราะมันตั้งใจจะเป็นมาตั้งแต่สมัยม.ต้นแล้ว ผมเคยพามันซิ่งมอไซร์ไปตามหาหนังสือติวเล่มนึงทั่วเมืองด้วยเพราะหาซื้อไม่ได้555 แต่อีกใจนึงก็รู้สึกหน่วงๆท้อๆกับตัวเอง ที่ก้าวหน้าในทางตัวเองช้ามากๆ และมันก็เต็มไปด้วยความเสี่ยงที่ไม่แน่นอนเยอะมากๆ เมื่อก่อน ตอนม.1-ม.3 ผมเป็นคนไม่ตั้งใจเรียนเลยครับ งานก็ไม่ค่อยส่ง มาปั่นตอนที่ครูเขาพูดว่าใครไม่ส่งงานจะติด0เอาตลอด เพิ่งมาเริ่มจริงๆจังๆตอนจะขึ้นม.5จนถึงปัจจุบัน และค้นพบทางตัวเองเมื่อปลายปีที่แล้วเอง
มันทำให้รู้สึกว่า ถ้าตอนนั้นเราตั้งใจเรียน และก็ทำตัวดีกว่านี้อาจจะมีตัวเลือกในชีวิตที่ดีกว่านี้และแน่นอนกว่านี้ก็ได้นะ.... เพราะตอนม.3 มันก็ชวนผมไปเรียนเตรียมทหารด้วยกัน ผมก็บ้าจี้ตามเพื่อนเพราะเป็นคนยังไงก็ได้ ก็เลยตั้งใจอ่านหนังสือพักนึงแต่ก็เลิกไปในเวลาไม่นานและก็เข้าสู่ลูปเดิม
มันรู้สึกว่าเหมือนเลือกเดินทางผิด จนไม่ได้ก้าวหน้าไปทันเพื่อนๆเลย ในขณะที่หลายๆคนก็ไปได้ดีกันหลายคนแล้ว......
แต่ตอนนี้ก็ยังพยายามในเส้นทางตัวเองอยู่นะครับ แต่เวลาเห็นอะไรแบบนี้ก็จะนึกคิดแบบนี้ตลอดเลย
ผมควรจัดการกับความรู้สึกนี้ไงดีครับ
เคยมีความรู้สึกหน่วงๆท้อๆ เวลาเห็นเพื่อนๆไปได้ดีกันมั้ยครับ
ผมก็มีเส้นทางที่ผมเลือกอยู่แล้ว และก็กำลังพยายามในเรื่องนี้อยู่ ส่งงานไปประกวดบ้าง ได้รางวัลมาบ้าง ไม่ว่าจะ ที่1 ที่2 ที่3 หรือชมเชยก็เคยได้มาแล้ว แต่ผมเพิ่งมาเริ่มเมื่อปลายปีที่แล้วเอง รู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงรู้ตัวช้าไปว่าชอบอะไร มันเลยก้าวหน้าช้ากว่าคนอื่น และตอนนี้ผมก็ยังลังเลในเส้นทางที่ตัวเองเลือกเดินอยู่เลยครับ เพราะเท่าที่ผมลองคิดๆดู มันเต็มไปด้วยความเสี่ยงมากในหลายๆอย่าง แต่ก็ยังอยากไปอยู่ ซึ่งไม่รู้ว่าจะไปได้ด้วยดีรึป่าว
พอวันนี้ตอนบ่ายกลับมาจาก รร. เปิดเฟสบุ๊คนั่งอ่านอะไรไปเรื่อย จนเลื่อนไปเห็นโพสนึงเป็นแม่ของเพื่อนสนิทผม โพสประมาณว่า ไปรับลูกที่ได้เรียนโรงเรียนนายร้อยกลับบ้าน พร้อมมีคลิปตอนเดินแถว รูปใส่เครื่องแบบที่ดูน่าภูมิใจมาก ในใจนี่คือยินดีมากๆนะครับ ที่เพื่อนผมไปได้ดีขนาดนี้ เพราะมันตั้งใจจะเป็นมาตั้งแต่สมัยม.ต้นแล้ว ผมเคยพามันซิ่งมอไซร์ไปตามหาหนังสือติวเล่มนึงทั่วเมืองด้วยเพราะหาซื้อไม่ได้555 แต่อีกใจนึงก็รู้สึกหน่วงๆท้อๆกับตัวเอง ที่ก้าวหน้าในทางตัวเองช้ามากๆ และมันก็เต็มไปด้วยความเสี่ยงที่ไม่แน่นอนเยอะมากๆ เมื่อก่อน ตอนม.1-ม.3 ผมเป็นคนไม่ตั้งใจเรียนเลยครับ งานก็ไม่ค่อยส่ง มาปั่นตอนที่ครูเขาพูดว่าใครไม่ส่งงานจะติด0เอาตลอด เพิ่งมาเริ่มจริงๆจังๆตอนจะขึ้นม.5จนถึงปัจจุบัน และค้นพบทางตัวเองเมื่อปลายปีที่แล้วเอง
มันทำให้รู้สึกว่า ถ้าตอนนั้นเราตั้งใจเรียน และก็ทำตัวดีกว่านี้อาจจะมีตัวเลือกในชีวิตที่ดีกว่านี้และแน่นอนกว่านี้ก็ได้นะ.... เพราะตอนม.3 มันก็ชวนผมไปเรียนเตรียมทหารด้วยกัน ผมก็บ้าจี้ตามเพื่อนเพราะเป็นคนยังไงก็ได้ ก็เลยตั้งใจอ่านหนังสือพักนึงแต่ก็เลิกไปในเวลาไม่นานและก็เข้าสู่ลูปเดิม
มันรู้สึกว่าเหมือนเลือกเดินทางผิด จนไม่ได้ก้าวหน้าไปทันเพื่อนๆเลย ในขณะที่หลายๆคนก็ไปได้ดีกันหลายคนแล้ว......
แต่ตอนนี้ก็ยังพยายามในเส้นทางตัวเองอยู่นะครับ แต่เวลาเห็นอะไรแบบนี้ก็จะนึกคิดแบบนี้ตลอดเลย
ผมควรจัดการกับความรู้สึกนี้ไงดีครับ