ขอระบายหน่อยครับ คือผมอยู่ม.ปลายแล้ว แล้วทีนี้แต่ละคนก็จะมีชุมนุมอยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง ผมก็มีชุมนุมครับ เป็นชุมนุมที่รับผิดชอบเกี่ยวกับงานอีเวนต์ในโรงเรียน แล้วเผอิญวันนี้กลับบ้านดึกมากครับ ณ เวลานี้ (19:55) ผมเพิ่งจะขึ้นรถแท็กซี่กลับบ้าน ผมก็โทรหาแม่เพื่อรายงานว่าประชุมชุมนุมเสร็จแล้ว บทสนทนาคร่าวๆก็
ผม:แม่ (ชื่อผม)เสร็จแล้วนะ
แม่:ก็กลับสิ ชักช้าทำไม เดี๋ยวก็ทำอะไรไม่ทัน (ด่าต่อเป็นชุด)
ผมกดตัดสายไปก่อน เพราะไม่อยากมีปัญหา คือผมน้อยใจมากครับ พ่อกับแม่ ชอบงกกับเรื่องที่ผมชอบอย่างดนตรี แต่กลับสนับสนุนเรื่องเรียนเต็มที่ ซึ่งอันนี้ก็ดีนะครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันมากเกินไป และผมเห็นความลำเอียง เช่น เดือนก่อนพ่อผมซื้อหนังสือวิทยาศาสตร์มาให้ผมอ่านเป็นชุด และบอกราคาว่า 3000กว่าบาท
แต่เวลาผมขออะไรที่ราคาเท่ากัน หรือถูกกว่างบที่พ่อแม่เสียไปกับการเรียน พวกท่านมักจะบอกว่า “พ่อ&แม่ไม่มีตังแล้ว” ทั้งๆที่สมัครคอร์สเรียนให้ผมหมดเป็นหมื่นเกือบเป็นแสน
แถมเวลาสนทนากัน ก็ยังจะชอบพาเข้ามาเรื่องเรียน ซึ่งผมเบื่อมากจนไม่อยากคุยด้วย อย่างเช่น คุยกับพ่อเรื่องบันเทิงอย่างนักร้อง หรือการเมือง จู่ๆก็วนเข้ามาเรื่องเรียนได้ไงไม่รู้ ส่วนกับแม่ เคยมีครั้งนึงผมอาบน้ำอยู่และล็อกประตูห้องน้ำไว้ แม่ก็มาเคาะประตูรัวๆและบังคับให้ผมรายงานเรื่องการเรียนของวันนั้นๆ คือในใจผมเรียกได้ว่า คับแค้น ขุ่นเคืองกับการเรียนไปช่วงนึงเลย เพราะรู้สึกว่ามันทำลายชีวิต ทำลายความสัมพันธ์ภายในครอบครัวด้วย แต่ถึงกระนั้น ผมก็ไม่เคยทอดทิ้งการเรียนนะครับ (ผมจบม.ต้นมาด้วยเกรดเฉลี่ย3.50กลมๆเลย) ขอเข้าเรื่องการให้กำลังใจนะครับ คือพ่อแม่ผมชอบให้กำลังใจ และสนใจแต่อะไรที่เป็นเรื่องเรียน หรือวิชาการ แต่เรื่องอื่นอย่างงานอดิเรก พ่อกับแม่กลับทำแค่ “พยักหน้าอือๆ” หรือไม่ก็เมินเฉยไปเลย ผมไม่เข้าใจว่าพ่อกับแม่ทำแบบนี้ทำไม
ชีวิตนี้ สงสัยจะเกิดมาเพื่อเรียนให้พ่อแม่ดีใจอย่างเดียว ทำอะไรอย่างอื่นให้พ่อแม่ชม หรือยินดีด้วยไม่ได้เลย
พ่อแม่ไม่เคยให้กำลังใจเลย เวลาที่ทำอะไรที่ไม่ใช่เรื่องเรียน
ผม:แม่ (ชื่อผม)เสร็จแล้วนะ
แม่:ก็กลับสิ ชักช้าทำไม เดี๋ยวก็ทำอะไรไม่ทัน (ด่าต่อเป็นชุด)
ผมกดตัดสายไปก่อน เพราะไม่อยากมีปัญหา คือผมน้อยใจมากครับ พ่อกับแม่ ชอบงกกับเรื่องที่ผมชอบอย่างดนตรี แต่กลับสนับสนุนเรื่องเรียนเต็มที่ ซึ่งอันนี้ก็ดีนะครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันมากเกินไป และผมเห็นความลำเอียง เช่น เดือนก่อนพ่อผมซื้อหนังสือวิทยาศาสตร์มาให้ผมอ่านเป็นชุด และบอกราคาว่า 3000กว่าบาท
แต่เวลาผมขออะไรที่ราคาเท่ากัน หรือถูกกว่างบที่พ่อแม่เสียไปกับการเรียน พวกท่านมักจะบอกว่า “พ่อ&แม่ไม่มีตังแล้ว” ทั้งๆที่สมัครคอร์สเรียนให้ผมหมดเป็นหมื่นเกือบเป็นแสน
แถมเวลาสนทนากัน ก็ยังจะชอบพาเข้ามาเรื่องเรียน ซึ่งผมเบื่อมากจนไม่อยากคุยด้วย อย่างเช่น คุยกับพ่อเรื่องบันเทิงอย่างนักร้อง หรือการเมือง จู่ๆก็วนเข้ามาเรื่องเรียนได้ไงไม่รู้ ส่วนกับแม่ เคยมีครั้งนึงผมอาบน้ำอยู่และล็อกประตูห้องน้ำไว้ แม่ก็มาเคาะประตูรัวๆและบังคับให้ผมรายงานเรื่องการเรียนของวันนั้นๆ คือในใจผมเรียกได้ว่า คับแค้น ขุ่นเคืองกับการเรียนไปช่วงนึงเลย เพราะรู้สึกว่ามันทำลายชีวิต ทำลายความสัมพันธ์ภายในครอบครัวด้วย แต่ถึงกระนั้น ผมก็ไม่เคยทอดทิ้งการเรียนนะครับ (ผมจบม.ต้นมาด้วยเกรดเฉลี่ย3.50กลมๆเลย) ขอเข้าเรื่องการให้กำลังใจนะครับ คือพ่อแม่ผมชอบให้กำลังใจ และสนใจแต่อะไรที่เป็นเรื่องเรียน หรือวิชาการ แต่เรื่องอื่นอย่างงานอดิเรก พ่อกับแม่กลับทำแค่ “พยักหน้าอือๆ” หรือไม่ก็เมินเฉยไปเลย ผมไม่เข้าใจว่าพ่อกับแม่ทำแบบนี้ทำไม
ชีวิตนี้ สงสัยจะเกิดมาเพื่อเรียนให้พ่อแม่ดีใจอย่างเดียว ทำอะไรอย่างอื่นให้พ่อแม่ชม หรือยินดีด้วยไม่ได้เลย