กระทู้นี้มาระบายเฉยๆนะคะ เเต่ถ้ามีความคิดเห็นหรือช่วยเเนะนำ คอนเม้นได้นะคะ
(ถ้าเราเขียน คะ/ค่ะ ผิด หรือคำไหนผิดไปต้องขอโทษด้วยนะคะ)
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ 17 ขอย้อนไปตอนเราอายุ
12 ตอนนั้นชีวิตเราค่อนข้างดีเลยหละ เราก็เล่นเหมือนเด็กๆทั่งไป เราเป็นคนที่ไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้มากไม่ชอบใาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว แต่พอมาวันหนึ่งเเม่เราไปบอกกับยายว่าท้องอีกคน ตอนนั้นที่เรารู้เรามีคำถามในหัวทันทีว่า "ทำไม?" คำถามนั้นมันขึ้นมาในหัวตลอด พอน้องเราคลอด เรารู้สึกว่าอายุเรสกับน้องมันห่างเกินไปหรือเปล่า รอบหนึ่งเลยนะ ตั้งเเต่น้องคลอดจนน้องอายุประมาณ 1 ขวบกว่าๆ ระหว่างนั้นเราไม่เคยเล่นหรือหยอกล้อกับน้องเลยเวลาน้องร้องเราก็นั่งเฉยๆ เพราะทำไม่เป็น ไม่รู้ต้องทำยังไง จนเเม่เราพูดว่า "เล่นกับน้องบ้างสิ เเค่นั่งมองน้องไม่หยุดร้องหรอก" เราก็โอเคลองเล่นดูเเต่น้องก็ร้องเหมือนเดิม จนน้องเราอายุประมาณ 3 ขวบ พอเราอายุ 15 เราหางานทำ ทำทุกอย่างใครจ้างเราไปหมด ขอให้ได้เงิน ไม่ว่าจะรับรีดผ้า ส่งอาหาร ล้างจาน ไปทำงานในเซเว่น แต่เเล้วแม่เราก็มีน้องอีกคน ตอนนั้นเรามีคำถามในหัวอีกเหมือนเดิมว่า "อีกเเล้วหรอ?" เราก็ใช้ชีวิตตามปกติเหมือนที่เลี้ยงน้องคนเเรก พอน้องคนเล็กอายุ 2 ขวบ เรากำลังพยายามหาวิธีที่สามารถออกห่างจากเด็ก ไม่ว่าจะเด็กคนอื่นหรือน้องเรา ตอนนี้เรามีเงินเก็บมากพอสำหรับการออกไปอยู่คนเดียว เรามีงานทำพาร์ตทาม หลังเลิกเรียนเเละเสาร์อาทิตย์ เราทำงานทั้ง 7 วัน เราก็เลยลองไปขอแม่ออกมาอยู่คนเดียว เเต่เเม่บอกเราว่า "ถ้าไปอยู่ที่อื่นใครจะช่วยเลี้ยงน้อง ก็เห็นไม่ใช่หรอว่าเเต่แค่เเม่กับพ่อดูน้องก็เหนื่อยมากแล้ว อะไรที่ช่วยได้ก็ช่วยหน่อยสิ" เราก็โอเค ทนไปก่อนก็ได้ หลังจากวันนั้น เราค่อนข้างที่จะไม่มีมีเวลาส่วนตัวเลย ทุกอย่างดูยุ่งยากเเล้ววุ่นวายไปหมด ยิ่งน้องโตน้องก็ยิ่งดื้อ หนักขึ้นเรื้อยๆ บางวันเราก็ร้องไห้ เพราะเหนื่อย ท้อ แต่ทำไงได้ เราไปไหนไม่ได้หนิ
#ขออนุญาตเเท็กนะคะ#
ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวชีวิตของเราจนจบนะคะ
เเม่มีน้อง แต่เราไม่อยากมีน้อง
(ถ้าเราเขียน คะ/ค่ะ ผิด หรือคำไหนผิดไปต้องขอโทษด้วยนะคะ)
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ 17 ขอย้อนไปตอนเราอายุ
12 ตอนนั้นชีวิตเราค่อนข้างดีเลยหละ เราก็เล่นเหมือนเด็กๆทั่งไป เราเป็นคนที่ไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้มากไม่ชอบใาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว แต่พอมาวันหนึ่งเเม่เราไปบอกกับยายว่าท้องอีกคน ตอนนั้นที่เรารู้เรามีคำถามในหัวทันทีว่า "ทำไม?" คำถามนั้นมันขึ้นมาในหัวตลอด พอน้องเราคลอด เรารู้สึกว่าอายุเรสกับน้องมันห่างเกินไปหรือเปล่า รอบหนึ่งเลยนะ ตั้งเเต่น้องคลอดจนน้องอายุประมาณ 1 ขวบกว่าๆ ระหว่างนั้นเราไม่เคยเล่นหรือหยอกล้อกับน้องเลยเวลาน้องร้องเราก็นั่งเฉยๆ เพราะทำไม่เป็น ไม่รู้ต้องทำยังไง จนเเม่เราพูดว่า "เล่นกับน้องบ้างสิ เเค่นั่งมองน้องไม่หยุดร้องหรอก" เราก็โอเคลองเล่นดูเเต่น้องก็ร้องเหมือนเดิม จนน้องเราอายุประมาณ 3 ขวบ พอเราอายุ 15 เราหางานทำ ทำทุกอย่างใครจ้างเราไปหมด ขอให้ได้เงิน ไม่ว่าจะรับรีดผ้า ส่งอาหาร ล้างจาน ไปทำงานในเซเว่น แต่เเล้วแม่เราก็มีน้องอีกคน ตอนนั้นเรามีคำถามในหัวอีกเหมือนเดิมว่า "อีกเเล้วหรอ?" เราก็ใช้ชีวิตตามปกติเหมือนที่เลี้ยงน้องคนเเรก พอน้องคนเล็กอายุ 2 ขวบ เรากำลังพยายามหาวิธีที่สามารถออกห่างจากเด็ก ไม่ว่าจะเด็กคนอื่นหรือน้องเรา ตอนนี้เรามีเงินเก็บมากพอสำหรับการออกไปอยู่คนเดียว เรามีงานทำพาร์ตทาม หลังเลิกเรียนเเละเสาร์อาทิตย์ เราทำงานทั้ง 7 วัน เราก็เลยลองไปขอแม่ออกมาอยู่คนเดียว เเต่เเม่บอกเราว่า "ถ้าไปอยู่ที่อื่นใครจะช่วยเลี้ยงน้อง ก็เห็นไม่ใช่หรอว่าเเต่แค่เเม่กับพ่อดูน้องก็เหนื่อยมากแล้ว อะไรที่ช่วยได้ก็ช่วยหน่อยสิ" เราก็โอเค ทนไปก่อนก็ได้ หลังจากวันนั้น เราค่อนข้างที่จะไม่มีมีเวลาส่วนตัวเลย ทุกอย่างดูยุ่งยากเเล้ววุ่นวายไปหมด ยิ่งน้องโตน้องก็ยิ่งดื้อ หนักขึ้นเรื้อยๆ บางวันเราก็ร้องไห้ เพราะเหนื่อย ท้อ แต่ทำไงได้ เราไปไหนไม่ได้หนิ
#ขออนุญาตเเท็กนะคะ#
ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวชีวิตของเราจนจบนะคะ