ผ.ญเธอไม่ชอบเราเราจึงถอยออกมา

มีใครเป็นเหมือนผมไหมครับ คือผมชอบน้องคนหนึ่งมองมาเป็นปี แต่ไม่มีจังหวะโอกาสได้รู้จักเข้าไปทักทายขอชื่อ ไลน์น้อง ถ้าเห็นน้องเดินมามันรู้สึกเขิล ไม่มั่นใจ อีกอย่างคนรอบข้าง เพื่อนๆเยอะทำไรมากไม่ได้ พอมีโอกาสรวบรวมความกล้า เข้าไปทัก คงเป็นเวลาหรือจังหวะอะไรก็แล้วแต่ ไม่ได้เป็นไปที่เราคาดหวัง เข้าไปทักตอนกลางคืน น้องเดินหนี  เหมือนสตั้นไปสักชั่วโมง ก่วาจะมีสติเรียกความรู้สึกกลับมามันช่างนานทั้งที่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วินาทีเอง ความตั้งใจที่จะรู้จัก ชอบนะชอบนะน้อง ได้แต่มองตามหลัง หลังจากนั่นสิ่งที่ควรทำคือ แทบจะไม่หันไปมองตอนที่น้องเดินผ่าน จนน้องย้ายไปที่อื่น  แต่ก็ยังเจอกันอยู่ ผมไม่กล้ามองไม่กล้าทักเลย รู้สึกว่าน้งคงไม่สนใจเราหรอกตัดใจดีก่วา ถ้าเห็นรอยยิ้มคงไม่มีความรู้สึกนี้  นับจากนั้นเริ่มตัดใจทำงานให้หนักขึ้นเวลาจดจ่ออยู่งาน เขียนมาบอกน้องบังเอิญอ่านเจอ อยากบอกว่าขอโทษนะ จะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว เข้าใจว่าถ้าผ.ญไม่ชอบถ้าเจอกันเธอจะไม่ยิ้มหน้านิ่งใส่ หรือเห็นเราแล้วเดินหลบไป ไม่ได้อยากได้ความเห็นใจแค่อยากระบายแค่นั้น