สวัสดีค่ะ อายุ 24 ลูก 2 คน เสียพ่อไปตอน 14 หลังจากนั้นก็เผชิญชีวิตด้วยตัวเอง ผ่านปัญหามาเยอะแต่ก็เฉยๆไม่ได้ท้ออะไรค่ะ เวลาคิดไม่ออกก็ร้องไห้
พอมีสติก็แก้กันไป แต่ปัญหาที่แก้ไม่ได้ คือ ปมเรื่องครอบครัว มันมีเรื่องให้เจ็บปวด พอนึกถึงตอนเด็กๆ น้ำตาก็ไหลตลอด
ปัญหาที่ทำลายตัวเองไปทีละนิด คือ อดีต เจ็บกับความทรงจำ ไม่รู้ว่าอะไรเข้าข้างตัวเอง ทุกวันนี้เป็นคนขี้ลืม ไม่ใช่ลืมว่า กุญแจบ้านอยู่ตรงไหนนะคะ
แต่กลับลืม หลายๆเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น ลืมบางคนที่เคยรู้จัก เวลาใครมาหา เล่าเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยกันให้ฟังว่า เรากลับรู้สึกว่า เอ๊ะ มันเคยเกิดขึ้นตอนไหน
เราเคยทำแบบนั้น ที่นั่น ในเวลานั้นด้วยหรอ ลืมว่าลูกต้องได้วัคซีนให้ครบ จนเป็นปีมานึกได้ว่า เอ๊ะ ลูกเราฉีดครบหรือยังนะ ... บางครั้งลืมว่าชื่อลูกสะกดยังไง สิ่งที่อยากลืม เช่นอดีต กลับลืมไม่ได้ ไอ้ที่ลืมก็ไม่ได้เป็นสาระสำคัญมากนัก แต่พอลืมไปหลายๆเหตุการณ์ก็รู้สึกว่า
เกิดอะไรขึ้นกับตัวเรา เราป่วยมั้ย .. ตัวเราก็แย้งมาว่า เราคงเครียดไปเท่านั้น คงมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย จนทำให้จำบางเรื่องไม่ได้....
ตอนนี้เรื่องความจำ ไม่ได้มีปัญหากับชีวิตสักเท่าไหร่ สิ่งที่เป็นปัญหาตอนนี้ คือ เมื่อตื่นมาแล้ว ไม่อยากลุกจากที่นอนเลย ไม่อยากทำกับข้าว ไม่อยากรดน้ำ ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากมีความสุข แต่พอมองรอบๆ มันทรมานได้แต่คิดว่า เราจะอยู่ตรงนี้ที่นี่ไปทำไม อยากไปอยู่ที่ที่ใดสักที่ก็ไม่รู้ว่าที่ไหน
เหมือนกำลังติดคุก คุกคือตัวเอง ไม่มีคำตอบให้ชีวิต รู้แค่ว่าทรมานมากๆ ... สิ่งที่ยึดเหนี่ยวตัวเราให้ยังอยู่ตรงนี้ คือลูก2คนเท่านั้น เรามีครอบครัว
มีแม่และพี่น้อง แต่เราไม่อยากไปอยู่กับเขา เราคิดถึงพ่อ คิดถึงแต่คนที่ตายไปแล้ว วันๆได้แต่ร้องไห้ อยากไปจากที่ที่เราอยู่ ..
(เราก็อยู่บ้านเรานี่แหล่ะ มีเงินพอใช้ พาลูกไปเที่ยวบ้าง ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเรื่องเงิน เพราะเราเลยจุดที่จะมานั่งทุกข์เพราะไม่มีจะกินแล้วค่ะ)
เราไม่คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เราไม่เคยอยากตายเพราะหนีปัญหาหรืออะไร ไม่ได้รู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว คือมันขึ้นๆลงๆ
เวลาอยากเจอใครก็เจอ พอไม่อยากเจอเราก็แค่ขึ้นห้อง อยู่คนเดียว บางครั้งอารมณ์เราน่ากลัวมาก เคยเอาแก้วกรีดตัวเอง เพราะโกรธ เย็บ10เข็บ พอหายเจ็บก็ถามตัวเอง กูบ้าหรือเปล่า... ทุกวันนี้ถ้าวันไหนทะเลาะกับสามี ก็อยากูกคอตายให้มันเห็น แค่อยากประชด
แต่ก็ไม่เคยอยากจะตายจริง เพราะกลัวว่าตายไปยังวนเวียนเเละทรมานอยู่ที่เดิม
ตอนที่พิมพ์อยู่นี้ก็นั่งร้องไห้ ทรมาน ไม่รู้ว่า ชีวิตคืออะไร เราไม่ได้อยากได้เงิน
หรืออะไรในชีวิตแล้ว (เงินมันก็เป็นปัจจัยในการดำรงชีวิตแหล่ะ แต่ไม่ได้อยากมั่งมี ทุกวันนี้โอเคแล้ว)
จะหาทางออกอย่างไร คิดไม่ออกค่ะ มีใครเคยรู้สึกแบบนี้มั้ย เราไม่ได้อยากตายนะ แต่รู้สึกว่า อยู่ไปทำไม คำตอบอยู่ตรงหน้าค่ะ
เด็ก 2 คน คือทุกๆวันที่เรามีอยู่แล้วเรายิ้มได้ เรารู้สึกว่า อยากให้ดวงจิตของเรา หายไปเลย ดับไปเลย ไม่ต้องห่วงลูกหรือมีบ่วง อยากสูญไปโดยไม่ทุกข์ค่ะ ไม่ใช่อยากตายนะคะ อธิบายไม่ถูก ..ใครที่เคยผ่านจุดนี้ ผ่านมันมาได้อย่างไรคะ เครียดกับอารมณ์นี้มาหลายเดือนแล้ว รู้สึกว่าเราเหนื่อยมากแล้วค่ะ
ตอนนี้นั่งร้องไห้เก็บของใส่กล่อง อยากไปไหนก็ไม่รู้ ในหัวเห็นภาพบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่ไกลมาก มีเรามีลูก มีหมาแมว ..เรารู้สึกว่า สิ่งนั้นหรือเปล่าที่เรา
ต้องการ เราอยากนั่งในสวนเงียบๆ รอเวลาลูกกลับมาจากโรงเรียน ทำกับข้าวให้ลูก ใช้เวลาไปกับการสอนลูกๆ ให้รู้จักคุณค่าของชีวิต แต่เราไม่รู้จะหาสิ่งนั้นยังไง .. หดหู่มากๆค่ะ จมดิ่งอยู่กับตัวเองทุกวันๆ ทรมานกับการอยู่โดยไม่มีความสุข .. กระทู้แรกนะคะ พิมพ์เว้นวรรคอะไรอาจจะปวดหัวหน่อยๆ แต่มองข้ามมันไปเถอะค่ะ ช่วยให้คำแนะนำเราที เราแย่ค่ะ ทนที่จะเป็นแบบนี้ทุกวันไม่ได้อีกแล้ว
ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน ตื่นมา ไม่รู้ว่าอยู่ทำไม หดหู่ บอกไม่ถูก อยากไปไกลๆ แต่ก็ไม่รู้จะไปไหน..