กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเราค่ะ เรามาตั้งกระทู้เพราะอยากทราบว่ามีใครเคยอยู่ในจุดๆนี้บ้างแล้วผ่านมันไปได้ยังไงกัน
เราอายุ26ปีมีครอบครัวตอนอายุ21ค่ะมีลูกชายคนนึงตอนนี้สามขวบ
เราคบกับเขามาก่อนแต่งงาน3ปีและแต่งงานกันได้5ปี
ตลอดระยะเวลาที่คบกัน(ก่อนแต่งงาน)เขาเป็นคนที่คุยเก่งมีคนคุยเข้ามาเรื่อยๆและถูกเราจับได้ตลอดและให้อภัยเขาตลอดเพราะอย่างน้อยๆก็แค่คุยค่ะ
และเขาบอกว่าเขาเลือกเรายอมเลิกคุยเราก็โอเคคบกันไปจนแต่งงานกันมันวนเวียนอยู่แบบนี้เสมอค่ะ แต่เราก็อภัยทุกครั้งเพราะเขาคือแฟนคนแรกของเราและเป็นสามีเป็นพ่อของลูกเราในปัจจุบัน หลังแต่งงานช่วงที่เราท้องเขาจะออกไปเที่ยวแทบทุกคืน เรานอนรออยู่บ้านโทรตามถูกโมโหใส่จนเราชินและเริ่มชาไปเอง คลอดลูกออกมาเราและพ่อแม่เราช่วยกันเลี้ยงเขา ส่วนตัวเขาก็ทำงานค่ะ เขาทำงานในร้านอาหารของห้างสรรพสินค้าที่ปิดห้าทุ่มค่ะแต่เขาก็กลับบ้านเช้าเหมือนเดิมถามว่าไปไหนมาเขาก็ไม่ยอมตอบเราค่ะบอกว่าทำโอที(ทุกวัน)เป็นแบบนี้มาตลอดไม่เปลี่ยนจนเราทนไม่ไหวขอเลิกกับเขาเพราะรุ้สึกว่ามีเขาหรือไม่มีมันไม่ต่างกันเลยค่ะ เขาขอโทษและขอเปลี่ยนตัวเองเรายอมให้เขากลับมาค่ะเพื่อลูก แต่ความรู้สึกของเรามันไม่ได้มีความรู้สึกที่โหยหาเขาอีกแล้วมีเขาหรือไม่มีเราก็อยุ่ได้ค่ะ เราเคยกอดลูกร้องไห้มาไม่รุ้เท่าไรจนหัวใจเรามันด้านชาและสุดท้ายเรากลายเป็นคนที่เปลี่ยนไปสำหรับเขาค่ะเพราะเราไม่ตาม เราไม่โทรอยากกลับมาเมื่อไรก็กลับแล้วแต่เขา เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป เขาบอกว่าเราหมดรักเขาและเราก็ทะเลาะกันอีกครั้งจนในที่สุดเขาก็เลือกที่จะเดินออกไป ไปจากเรา ถามว่าเราเสียใจไหม? เราเสียใจนะเราเคยมีเขาเราเคยอยู่ด้วยกันแต่เราไม่ได้ฟูมฟายเราไม่ได้จะเป็นจะตายแบบเมื่อก่อน คนรอบตัวเราที่ไม่ใช่คนใกล้ชิดเราบอกว่าเป็นเพราะเราเองที่เปลี่ยนไปไม่ตามเขา เราคิดแต่เพียงว่าทำไมเราต้องตามทำไมเราต้องฟูมฟายถ้าเขารักเรา ก็คงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าเขาใส่ใจในตอนที่เรายังไหวที่จะยื้อมันไว้มันก็คงจะดีกว่านี้ ตอนนี้เราเหนื่อยเกินกว่าที่จะเดินต่อกับเขา เราเหนื่อยที่จะร้องไห้อีกแล้วค่ะ แต่อีกใจนึงเราก็ยังอยากที่จะให้โอกาสเขา(ย้อนแย้งกับตัวเอง) หรือเราควรจะให้โอกาสเขาอีกสักครั้งเขาอาจจะคิดได้แล้วจริงๆ มีใครเคยยืนในจุดนี้บ้างมั้ยคะแล้วคุณตัดสินใจกันอย่างไร เรียกได้ว่าตอนนี้เรากำลังสับสนอีกใจก็กลัวจะเหมือนเดิม ส่วนอีกใจก็หวังว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองได้
มาแชร์ประสบการณ์ให้ฟังกันหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ
เคย อยู่ในจุดที่ต้องเลือกว่าให้โอกาสอีกครั้งหรือพอแค่นี้ดีกว่ากันไหมคะ แล้วตัดสินใจกันอย่างไร?
เราอายุ26ปีมีครอบครัวตอนอายุ21ค่ะมีลูกชายคนนึงตอนนี้สามขวบ
เราคบกับเขามาก่อนแต่งงาน3ปีและแต่งงานกันได้5ปี
ตลอดระยะเวลาที่คบกัน(ก่อนแต่งงาน)เขาเป็นคนที่คุยเก่งมีคนคุยเข้ามาเรื่อยๆและถูกเราจับได้ตลอดและให้อภัยเขาตลอดเพราะอย่างน้อยๆก็แค่คุยค่ะ
และเขาบอกว่าเขาเลือกเรายอมเลิกคุยเราก็โอเคคบกันไปจนแต่งงานกันมันวนเวียนอยู่แบบนี้เสมอค่ะ แต่เราก็อภัยทุกครั้งเพราะเขาคือแฟนคนแรกของเราและเป็นสามีเป็นพ่อของลูกเราในปัจจุบัน หลังแต่งงานช่วงที่เราท้องเขาจะออกไปเที่ยวแทบทุกคืน เรานอนรออยู่บ้านโทรตามถูกโมโหใส่จนเราชินและเริ่มชาไปเอง คลอดลูกออกมาเราและพ่อแม่เราช่วยกันเลี้ยงเขา ส่วนตัวเขาก็ทำงานค่ะ เขาทำงานในร้านอาหารของห้างสรรพสินค้าที่ปิดห้าทุ่มค่ะแต่เขาก็กลับบ้านเช้าเหมือนเดิมถามว่าไปไหนมาเขาก็ไม่ยอมตอบเราค่ะบอกว่าทำโอที(ทุกวัน)เป็นแบบนี้มาตลอดไม่เปลี่ยนจนเราทนไม่ไหวขอเลิกกับเขาเพราะรุ้สึกว่ามีเขาหรือไม่มีมันไม่ต่างกันเลยค่ะ เขาขอโทษและขอเปลี่ยนตัวเองเรายอมให้เขากลับมาค่ะเพื่อลูก แต่ความรู้สึกของเรามันไม่ได้มีความรู้สึกที่โหยหาเขาอีกแล้วมีเขาหรือไม่มีเราก็อยุ่ได้ค่ะ เราเคยกอดลูกร้องไห้มาไม่รุ้เท่าไรจนหัวใจเรามันด้านชาและสุดท้ายเรากลายเป็นคนที่เปลี่ยนไปสำหรับเขาค่ะเพราะเราไม่ตาม เราไม่โทรอยากกลับมาเมื่อไรก็กลับแล้วแต่เขา เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป เขาบอกว่าเราหมดรักเขาและเราก็ทะเลาะกันอีกครั้งจนในที่สุดเขาก็เลือกที่จะเดินออกไป ไปจากเรา ถามว่าเราเสียใจไหม? เราเสียใจนะเราเคยมีเขาเราเคยอยู่ด้วยกันแต่เราไม่ได้ฟูมฟายเราไม่ได้จะเป็นจะตายแบบเมื่อก่อน คนรอบตัวเราที่ไม่ใช่คนใกล้ชิดเราบอกว่าเป็นเพราะเราเองที่เปลี่ยนไปไม่ตามเขา เราคิดแต่เพียงว่าทำไมเราต้องตามทำไมเราต้องฟูมฟายถ้าเขารักเรา ก็คงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าเขาใส่ใจในตอนที่เรายังไหวที่จะยื้อมันไว้มันก็คงจะดีกว่านี้ ตอนนี้เราเหนื่อยเกินกว่าที่จะเดินต่อกับเขา เราเหนื่อยที่จะร้องไห้อีกแล้วค่ะ แต่อีกใจนึงเราก็ยังอยากที่จะให้โอกาสเขา(ย้อนแย้งกับตัวเอง) หรือเราควรจะให้โอกาสเขาอีกสักครั้งเขาอาจจะคิดได้แล้วจริงๆ มีใครเคยยืนในจุดนี้บ้างมั้ยคะแล้วคุณตัดสินใจกันอย่างไร เรียกได้ว่าตอนนี้เรากำลังสับสนอีกใจก็กลัวจะเหมือนเดิม ส่วนอีกใจก็หวังว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองได้
มาแชร์ประสบการณ์ให้ฟังกันหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ