ชอบพี่คนนึงตั้งแต่เราอยู่ม.1พี่เค้าเข้ามาอยู่ ม. 4 จนตอนนี้เราอยู่ ม.6แล้ว555 ที่ผ่านมาเราก็เปิดใจให้คนอื่นเข้ามาบ้างนะแต่สุดท้ายก็ไม่รอดเพราะจริงๆแล้วเราก็ยังรู้สึกกับเค้าแบบนั้นมาตลอด ไม่รู้ดิมันก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครอีกเลย แต่เราก็คิดแค่ในกรอบของตัวเอง. ความรู้สึกเรามันหวังดีกับเขาเสมอแหละ เราเคยบอกชอบกันนะ ตอนนั้นคือเราตกลงกันไว้ว่า เราจะรับความรู้สึกดีๆแบบนี้ที่มีให้กันอยู่แบบนี้ไปนานๆ ไม่อยากใช้คำว่าแฟนมาทำให้ความสัมพันธ์ของเราสั้นแล้วก็จบไปเหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมาในชีวิต ที่ผ่านมามันโคตรจะดีเลยอ่ะเราเป็นพี่น้องที่สนิทกัน คุยกันตลอดมีอะไรก็พูดให้กันฟังปรึกษากันเสมอ แต่ตอนนี้บางทีเขาโคตรจะมองข้ามเราในหลายๆเรื่องไม่เหมือนเมื่อก่อนไง เวลาจะคุยกับใครจะจีบใครคือเขาให้เราสแกนไงว่าผ่านมั้ย เราชอบมั้ย ถ้าเราไม่ชอบคือจะไม่คุยต่อเลย เวลามีปัญหากับแฟนงี้ก็มาระบายให้เราฟัง เราก็ได้แต่ปลอบใจแล้วอยู่ข้างๆเขาเสมอ ก็ไม่เข้าใจทำไมเราทนได้ทั้งๆที่เราเสียใจไม่น้อยเลย แต่เวลาเรามีความสุขก็สุขมากนะ มันก็มีทุกข์บ้างแหละเพราะการที่เรารักเขาตลอดที่ช่วงเวลาที่ผ่านมาอาจมีแต่เราที่รู้สึกแบบนั้นฝ่ายเดียวก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่เคยเลิกรู้สึกได้เลยท้งๆที่ผ่านมาเขาเผลอทำร้ายจิตใจเรากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ เราเสียใจกับคนๆนี้กี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ แต่ก็ยังยืนยันคำเดิมว่าเรายังคงรู้สึกแบบนั้นกับเค้าคนเดียวมาตลอด .🖤
ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกัน ควรเปิดใจให้คนอื่นเข้ามาได้ยัง ควรจะจบความสัมพันธ์หรือให้อยู่แบบนี้ต่อไปดี .